Ἡ Βυζαντινή μουσική ὡς θεραπευτικό μέσο, 4-2-2012, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ο άγιος Πορφύριος ομολογεί πώς φωτίστηκε λαμβάνοντας το διορατικό χάρισμα. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΌ!

 ***

                                             

Είδα έναν άγιο ζωντανό. Ναι, έναν άγνωστο άγιο. Ο καημένος, περιφρονημένος… Δεν τον έβλεπε κανείς. Το εκχείλισμα και το περίσσευμα της χάριτος ήλθε σ’ εμένανε τον ταπεινό, όταν είδα αυτόν, τον Γερο-Δημά, στο Κυριακό να κάνει τις μετάνοιές του και ν’ αναλύεται σε λυγμούς στην προσευχή του. Με τις μετάνοιες αυτουνού, τόσο πολύ τον επεσκίασε η χάρις, ώστε ακτινοβόλησε και σ’ εμένα. Τότε ξέσπασε και σ’ εμένα ο πλούτος της χάριτος..

Ο Γερο-Δημάς μου μετέδωσε το χάρισμα της ευχής και το διορατικό, την ώρα που ο ίδιος προσευχόταν στο νάρθηκα της Αγίας Τριάδος, του Καθολικού των Καυσοκαλυβίων. Αυτό που έπαθα, ποτέ δεν το είχα σκεφθεί, ούτε ποτέ επιθυμήσει, ούτε το περίμενα. …… Οι Πατέρες δεν έκαναν εκβιασμούς, δεν ζητούσαν σημεία, δεν ζητούσαν χαρίσματα. Εγώ δεν είπα ποτέ μου να έπαιρνα κάποιο χάρισμα απ’ τον Θεό. Ποτέ δεν το σκέφθηκα. Κι αυτό που ποτέ δεν σκέφθηκα παρουσιάσθηκε ξαφνικά κι εγώ ποτέ δεν του έδωσα σημασία.

Κατά το απογευματάκι της ίδιας ημέρας εβγήκα από την εκκλησία. Κάθισα στο πεζούλι και κοίταζα κατά τη θάλασσα. Πλησίαζε η ώρα που συνήθως ερχόντουσαν οι Γεροντές μου. Εκεί που κοίταζα μήπως έλθουν, τους είδα να προβάλλουν. Τους είδα να κατεβαίνουν κάτι μαρμάρινα σκαλιά. Αυτός όμως ο τόπος ήταν μακρινός, δεν έπρεπε κανονικά να τον βλέπω. Τους είδα με την χάρι του Θεού. Ενθουσιάσθηκα. Ήταν η πρώτη φορά που μου συνέβηκε αυτό. Πετάγομαι έξω, τρέχω και τους φθάνω. Παίρνω τα δισάκια.

– Πώς το ήξερες ότι ερχόμαστε; Λέει ο Γέροντας.

– Γέροντα, δεν ξέρω πώς να σου το εξηγήσω. Ενώ ήσασταν πίσω απ’ το βουνό, εγώ σας είδα φορτωμένους κι έτρεξα. Το βουνό ήταν σαν τζάμι κι έβλεπα πίσω.

Το χάρισμα της διοράσεως ποτέ δεν το είχα επιθυμήσει. Ούτε όταν το έλαβα, προσπάθησα να προχωρήσω, δηλαδή να το καλλιεργήσω. Δεν του έδωσα σημασία. Ούτε ζήτησα ποτέ, ούτε ζητώ απ’ τον Θεό να μου αποκαλύψει κάτι, γιατί νομίζω ότι αυτό είναι αντίθετο με το θέλημά Του. Αλλά μετά το γεγονός με τον Γέρο-Δημά άλλαξα εντελώς. Η ζωή μου όλο χαρά και αγαλλίαση. Ζούσα μες στ’ άστρα, μες στο άπειρο, στον ουρανό. Πρώτα δεν ήμουν έτσι. 

Από τότε που αισθάνθηκα την χάρι του Θεού, όλα τα χαρίσματα πολλαπλασιάσθηκαν. Έγινα έξυπνος. Έμαθα τριαδικούς κανόνες, τον Κανόνα του Ιησού, άλλους κανόνες. Μόνο που τους διαβάζανε και τους ψάλλανε στην εκκλησία, τους μάθαινα απ’ έξω. Το Ψαλτήρι το έλεγα απ’ έξω. … Όντως άλλαξα. «Έβλεπα» πολλά πράγματα, αλλά δεν μιλούσα· δηλαδή δεν είχα το δικαίωμα να το πω, δεν είχα «πληροφορία». Όλα τα έβλεπα, όλα τα πρόσεχα, όλα τα ήξερα. Απ’ τη χαρά μου δεν πατούσα στη γη. Τότε άνοιξε η μύτη μου και μύριζα τα πάντα, άνοιξαν τα μάτια μου, άνοιξαν τ’ αυτιά μου. Από μακριά τα καταλάβαινα. Τα ζώα, τα πουλιά, τα ξεχώριζα όλα. Ήξερα απ’ το κελάηδημα αν είναι κότσυφας, αν είναι σπουργίτι, αν είναι σπίνος, αν είναι αηδόνι, αν είναι κομπογιάννηδες, αν είναι τσίχλες. Όλα τα πουλάκια τα καταλάβαινα απ’ τη φωνή τους. Τη νύκτα, ξημερώνοντας, χαιρόμουνα τη συναυλία που έκαναν τ’ αηδόνια, τα κοτσύφια, όλα, όλα …

Έγινα άλλος, καινούργιος, διαφορετικός. Ό,τι έβλεπα, το έκανα προσευχή. Το γύριζα στον εαυτό μου. Γιατί το πουλί ψάλλει και δοξολογεί τον Πλάστη; Ήθελα να το κάνω κι εγώ. Το ίδιο και με τα λουλούδια. Τα λουλούδια τα καταλάβαινα απ’ τις μυρωδιές και το άρωμά τους το άκουγα από μισή ώρα μακριά. Παρατηρούσα τα χόρτα, τα δέντρα, τα νερά, τα βράχια. Ά! Με τα βράχια μιλούσα. Πόσα είχαν δει αυτά! Τα ρωτούσα και μου λέγανε όλα τα μυστικά των Καυσοκαλυβίων. Κι εγώ συγκινιόμουν και κατανυγόμουν. Τα έβλεπα όλα με την χάρι του Θεού. Έβλεπα, αλλά δεν μιλούσα. Συχνά πήγαινα στο δάσος. Πολύ μ’ ενθουσίαζε να περπατώ ανάμεσα απ’ τις πέτρες και τα σχοίνα, τα μικρά και τα μεγάλα δένδρα.

Δεν μπορώ να σας μεταφέρω αυτά που ένιωσα. Αυτά που αισθάνθηκα. Σας φανέρωσα, όμως, το μυστήριο…

Τα χαρίσματα τα πνευματικά τα χάνει ο άνθρωπος, όταν δεν προσέξει. Χρειάζεται προσοχή σ’ αυτά τα πνευματικά πράγματα. Να μη λέτε σ’ άλλους τις μυστικές πνευματικές εμπειρίες που έχετε. Δεν κάνει. Χάνομε έτσι τη θεία χάρι. Είδατε η Παναγία; Τηρούσε σιγήν. Στον Ιωσήφ δεν είπε το μυστικό του Ευαγγελισμού. … Ο Θεός κρύβεται πολύ· τόσο που νομίζομε ότι δεν υπάρχει. Παρουσιάζεται σ’ αυτούς που έχουν αξιωθεί του δώρου της ταπεινώσεως.

Αναζητούσα έναν καινούργιο τόπο περισυλλογής, σαν το κατατρεγμένο πουλάκι που ποθούσε να πάει στους κόλπους του Θεού με τη νοερά προσευχή… Αλλά τι συνέβη; Για δυό ημέρες έκανε μεγάλη θύελλα και θαλασσοταραχή.

Έμοιαζα μέσα κει στην ερημιά στο ξεροβόρι, σαν ένα πουλάκι τ’ ουρανού κατατρεγμένο. Σκέψου ένα πουλάκι μέσα σε μία τέτοια θύελλα τι θα έκανε; Δεν θα έψαχνε να βρει μια φωλίτσα, μια σπηλιά να τρυπώσει; Το ίδιο έκανα κι εγώ μες στο θόρυβο και τη θύελλα, κατατρομαγμένος απ’ τα στοιχεία της φύσεως. Έτρεξα να βρω καταφύγιο, έτρεξα να κρυφθώ στην αγκαλιά του επουράνιου Πατέρα μου. Ένιωθα τη θαλπωρή του Χριστού, την ένωσή μου με τον Θεό. Αισθάνθηκα μεγάλη χαρά κι αγαλλίαση κι ανακούφιση τρυπώνοντας μέσα στο θείον. Δεν μ’ ένοιαζε για τη φουρτούνα, την καταιγίδα, που είναι αυτού του κόσμου. Η ψυχή μου ζητούσε κάτι πιο υψηλό, πιο τέλειο. Ένιωθα ασφαλής, παρηγορημένος κι αναπαυμένος. Πέρασα χρυσές ημέρες. Εκμεταλλεύθηκα μια μεγάλη κακοκαιρία.

Έτσι να σκεπτόμαστε πάντα. Κι έτσι να ζούμε τη δυσκολία και τη δυστυχία. Όλα να τα θεωρούμε ευκαιρίες για προσευχή, για πλησίασμα στον Θεό. Αυτό είναι το μυστικό· πως ο άνθρωπος του Θεού θα τα κάνει όλα προσευχή. Κι ο Απόστολος Παύλος αυτό θα εννοεί, όταν λέγει, «χαίρω εν τοις παθήμασί μου», για όλες τις θλίψεις που του συνέβησαν. Έτσι γίνεται ο αγιασμός. Να μας αξιώσει ο Θεός. Εγώ πολύ το ζητάω στην προσευχή μου.

Πνευματικοί Λόγοι: Η Θαυματουργή Ιερά Εικόνα της Παναγίας της Μεγαλοσπηλαιωτίσσης

Πνευματικοί Λόγοι: Η Θαυματουργή Ιερά Εικόνα της Παναγίας της Μεγαλοσ...: Εξέχουσα θέση μεταξύ των ιερών κειμηλίων της Μονής του Μεγάλου Σπηλαίου στα Καλάβρυτα κατέχει η Θαυματουργή Ιερά Εικόνα της «Παναγίας της ...

Προσοχή σε οράματα και προφητείες που είναι δαιμονικές πλάνες εκ του πονηρού....

Ήταν ένας Αγιορείτης Γέροντας που πήγε στην Αθήνα. Το έμαθαν ότι στο τάδε σπίτι είναι ένας σεβάσμιος Γέροντας από το Άγιο Όρος και προσήλθε πολύς κόσμος να εξομολογηθεί. 

Πήγε ταυτόχρονα και μία, που ''έβλεπε'' την Παναγία και έγραφε αυτά που της έλεγε. Όταν ήρθε η σειρά της, την ρώτησε ο Γέροντας:

- Έχεις παιδί μου κάτι να πεις;

- Όχι Γέροντα, δεν έχω κάτι να πω. Εγώ βλέπω την Παναγία μας και μου ομιλεί και τα γράφω... Έχω ανέβει σε αρκετό καλό επίπεδο. 

- Μπράβο παιδί μου, της είπε ο Γέροντας. Μπράβο! Σου εύχομαι μόνο να προσέχεις, να μην πέσεις... διότι ο άνθρωπος πάντοτε πρέπει να προσέχει.

- Τί έχεις Γέροντα να με συμβουλέψεις, για να ανέβω και άλλο επίπεδο;

- Να δω λίγο και τις άλλες και ό,τι σκεφτώ, θα σου πω στο τέλος. Αλλά εφόσον εσύ έχεις προκόψει, δεν νομίζω να έχεις ανάγκη από τις συμβουλές τις δικές μου...

Ο Γέροντας είδε και άλλες κυρίες. 

Αυτή ήπιε τον καφέ της, πήρε το κέρασμα και όταν ήρθε η στιγμή να φύγει, ο γέροντας την κάλεσε διακόπτοντας την εξομολόγηση και της είπε:

- Άκουσε να σου πω κάτι που δεν σε ρώτησα. Όταν βλέπεις την Παναγία μας, της λες τίποτα; Της ψάλλεις τίποτα;

- Όχι, την βλέπω να λάμπει, την βλέπω να ομιλεί και εγώ τα γράφω...

- Της Παναγίας, της αρέσει κατεξοχήν να της ψάλλει κάποιος το ''Χαίρε κεχαριτωμενη Μαρία...''. Να της ψάλλεις με αυτό τον ψαλμό, προκειμένου να την ευχαριστήσεις, που συγκαταβαίνει σε σένα.

- Ναι Γέροντα, να είναι ευλογημένο! Σε ευχαριστώ!

Έτσι την επόμενη φορά που της παρουσιάστηκε η Παναγία, άρχισε αυτή να της ψάλλει το ''Χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία...'' και καθώς έψαλλε, ακούστηκε από την ''Παναγία'' να λέει:

- Σκάσεεεεεεε μωρηηηηηηηή.....

Αυτή ήταν η απάντηση της ''Παναγίας''... Αυτή όπως ήταν φυσικό κατατρόμαξε και ταπεινώθηκε σφόδρα. 

Ο Γέροντας ήξερε, ότι ήταν πλανεμένη και τη γελάει ο διάβολος, διότι αυτοί στο Άγιον Όρος, πουλιά πιάνουν στον αέρα και έχουν τον διάβολο κάθε μέρα και βγάζουν τα μαλλιά τους με αυτόν. 

Αλλά πως να την βοηθήσει όμορφα να το καταλάβει; Που αν της έλεγε: ''είσαι πλανεμένη και ότι είναι Σατανάς η Παναγία που σε παρουσιάζεται και σε γελάει'', θα αντιδρούσε και θα έλεγε: ''εμένα θα πεις;..''. 

Της το είπε με έμμεσο τρόπο, προκειμένου να το διαπιστώσει μόνη της, μπας και συνέλθει...

Τέτοιοι ''φωτισμένοι'' πλανεμένοι υπάρχουν σήμερα πολλοί, που νομίζουν ότι μιλάνε με το υπερπέραν και τους Αγίους...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας

http://www.inagiounikolaoutouneou.gr/apps/gr/spag/3_1599805950.html

http://hristospanagia3.blogspot.com/2020/09/blog-post_298.html#more

Τρίτη 11η Αυγούστου, Ομιλία στον Άγιο Λεόντιο Αιγίου

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ  

 Σας γνωρίζουμε ότι, με τη χάρη του Θεού,  στον ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΟΥ ΛΕΟΝΤΙΟΥ ΑΙΓΙΟΥ συνεχίζονται οι

 ΟΜΙΛΙΕΣ  ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ  ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΑΣ 

κάθε Τρίτη και  ώρα 6:00 έως 7:00 μ.μ.

με θέματα από την Αγία Γραφή και τη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας, που αφορούν στη ζωή και τον αγώνα του πιστού, την αγωγή  των παιδιών, την οικογένεια  και την πατρίδα μας.

 

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΥΝΑΞΗ: ΤΡΙΤΗ 11η Αυγούστου 2020 ΘΕΜΑ: «ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΕΡΗΜΙΤΗ ΑΣΚΗΤΗ - Κεφ. 8  "H "ευχή" απαραίτητη για τους Κληρικούς και τους λαϊκούς που ζουν στον κόσμο". από το ομώνυμο βιβλίο του Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ιερόθεου Βλάχου. ~~~~~~~~~ Ομιλήτρια: Ευαγγελία Αρβανίτη-Μιχαλοπούλου, φιλόλογος, συγγραφέας

 Η παρουσία όλων σας αποτελεί στήριγμα στην ταπεινή  διακονία της Ενορίας μας προς δόξα του Τριαδικού Θεού και παραμυθία ψυχών, ιδιαίτερα στις κρίσιμες αυτές στιγμές, που διέρχεται η Ορθόδοξη Εκκλησία μας.   

    Υπεύθυνος Σύναξης

    Πρωτοπρεσβύτερος

    π. Νικόλαος Παπαδόγιαννης 

Ἔτσι ὁ παπάς αὐτός μέ τήν ὑπομονή του καί τήν ἁπλότητά του, τούς κέρδισε ὅλους

Χειροτονήθηκε ένας ιερέας σε ένα χωριό της Αιτωλοακαρνανίας. Το χωριό φημιζόταν για τους κατοίκους του, που ήταν πάρα πολύ σκληροί. Μόλις χειροτονήθηκε ο πρόεδρος του χωριού του είπε:

- Πάτερ μου, είστε ο όγδοος παπάς που αλλάζει το χωριό μέσα σε 2 χρόνια! Εύχομαι να αντέξετε κανένα μήνα (!) γιατί οι προηγούμενοι, με την δυσκολία του λαού εδώ, άλλοι από το άγχος τους "βγάλανε" στομάχια και άλλοι καρδιές και δεν αντέξανε. Κυρίως ο λαός εδώ δεν εκκλησιάζεται καθόλου. Ούτε μικροί, ούτε μεγάλοι. Κανένας!

- Δεν με φοβίζουν αυτά τα πράγματα, του είπε ο παπάς...

Απέναντι ακριβώς από την Εκκλησία υπήρχαν 2 καφενεία. Και καθόντουσαν εκεί μικροί και μεγάλοι και γελούσανε αν κανένας κατά λάθος πήγαινε στην Εκκλησία να εκκλησιαστεί.

Την άλλη μέρα το πρωΐ, Κυριακή ήταν, χτύπησε ο παπάς την καμπάνα, διάβασε το μεσονυκτικό, διάβασε τον εξάψαλμο μόνος του, γιατί δεν είχε έρθει ακόμα ο ψάλτης. Έκανε προσκομιδή και μετά ήρθε ο ψάλτης πολύ - πολύ αργά, μετά από μιάμιση ώρα!.. Ήταν και μία γιαγούλα, που διακονούσε και ήταν η νεωκόρος.

Η Θεία Λειτούργια είχαν συνηθίσει να τελειώνει 10 παρά 10. Σε αυτήν την πρώτη Θεία Λειτουργία, ο νέος παπάς την τελείωσε 10 και μισή.

Από έξω στα καφενεία, όλοι αναρωτιόντουσαν:

- Τί κάνουν τόση ώρα εκεί μέσα 3 άτομα;...

Μπήκανε λογισμοί. Βγήκε πρώτη η γιαγιά - νεωκόρος και πήγε στα καφενεία να διαδώσει τα νέα. Τους είπε:

- Ξέρετε, γιατί ο παπάς μας άργησε σήμερα; Έκανε μισό ώρα κήρυγμα! Σαν να απευθυνόταν σε πολυπληθέστατο ακροατήριο! Και έλεγε και έλεγε... και τα έλεγε με μια χαρά!

Την άλλη Κυριακή στη Θεία Λειτουργία, βρίσκονταν στην Εκκλησία ο παπάς η γιαγιά - νεωκόρος και ο ψάλτης (που άργησε πάλι) και κανείς άλλος!

Πήγε 10 και μισή και ακόμα να τελειώσει η Θεία Λειτουργία... Από το καφενείο μπήκαν πιο έντονοι λογισμοί: "για να αργεί ο παπάς τόσο... ας πάμε και εμείς από περιέργεια να δούμε τι είδους ομιλίες κάνει".

Οπότε την επόμενη Κυριακή πήγαν 10 άτομα στη Θεία Λειτουργία! Μόλις είδε ο παπάς, ότι υπήρχαν 10 άτομα στο εκκλησίασμα, ζήλωσε με την καλή έννοια και έκανε μεγαλύτερη ομιλία και με περισσότερη χαρά! Οι 10 γοητεύτηκαν πολύ από την ομιλία του παπά και με ενθουσιασμό ανάφεραν τα καθέκαστα και στους υπόλοιπους.

Έτσι ο παπάς αυτός με την υπομονή του και την απλότητά του, τους κέρδισε όλους. Και μέσα σε 1 χρονο εκκλησιαζόντουσαν όλοι στο χωριό!

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα
πηγή: http://hristospanagia3.blogspot.com/

Συγκλονιστική ἐμπειρία θεοπτίας ἁγιασμένης γερόντισσας ἀπό τήν Κρήτη

                          

Στὴ συνάφεια αὐτή, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Πανιερωτάτου θὰ καταθέσουμε μία σύγχρονη σχετικὴ ἐμπειρία θεοπτίας καὶ κοινωνίας τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ μίας ἁγιασμένης Γερόντισσας ἀπὸ τὴν Κρήτη, ὅπως τὴν κοινοποίησε πρόσφατα στὸν Πανιερώτατο γνωστὸς εὐλαβὴς κληρικός. «Ὅταν κλαίω καὶ στενάζω γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου, βαθαίνει ἡ καρδιά μου. Ἀναστενάζω ἀπὸ τὰ τρίσβαθα τῆς ψυχῆς μου καὶ ἀνακουφίζομαι. Ἡ εὐχὴ τρέχει, τρέχει... καί, σὲ ἀνύποπτο χρόνο, δὲν ξέρω πῶς, μὲ τὰ ‘‘κυάλια’’ τῆς καρδιᾶς βλέπω τὸ ἄπλετον ἐκεῖνο Φῶς, ποὺ νοῦς δὲν χωράει καὶ γλῶσσα δὲν διηγᾶται...

Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ περιγράψει τὸ μεγαλεῖο τοῦ οὐρανοῦ! Ὁ οὐρανὸς κρύβει πολλὰ μυστήρια... Τὸ Φῶς εἶναι ἄπλετον, δὲν ἔχει ἀρχὴ, μέση καὶ τέλος. Εἶναι ἀσχημάτιστο, ὅμοιο. Εἶναι γεμάτο πληροφορίες. Πολλὰ ἀνεξήγητα ἐξηγοῦντα μέσα σ᾽ αὐτό. Κάποια μπορεῖς νὰ διηγηθεῖς, ἀλλὰ τὰ περισσότερα ὄχι. Εἶναι τὸ Φῶς τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Σ᾽ ἕνα Φῶς φαίνονται καὶ οἱ Τρεῖς, ἀλλὰ διακρίνονται καὶ σὰν τρία Φῶτα, ποὺ εἶναι ἕνα Φῶς! Δὲν ξέρω νὰ σᾶς τὸ περιγράψω... Ὁ ἄναρχος Πατέρας δὲν φαίνεται...

Οὐδεὶς τὸν εἶδε, οὔτε θὰ τὸν δεῖ ποτέ• οὔτε οἱ ἄγγελοι. Τὸν κρύβει τὸ πολὺ Φῶς... Φαίνεται ὅμως ἡ ἀγαθότητά του, ἡ ἀγάπη του ποὺ δὲν περιγράφεται, ἡ πρόνοιά του γιὰ τὸν κόσμο, ἡ ἀνεκτικότητα καὶ ἡ μακροθυμία του. Ο Υἱὸς φαίνεται, γιατὶ ἔγινε σὰν ἐμᾶς: Πῆρε ἀνθρώπινο σῶμα καὶ φαίνεται καθαρὰ νὰ βγάζει Φῶς! Ἔχει γαλάζια μάτια, καστανόξανθα μαλλιὰ καὶ διχαλωτὰ γενάκια, μέτριο ἀνάστημα καὶ συμμετρικὸ σῶμα. Ἔχει ἀθεράπευτες τὶς πληγὲς τοῦ Σταυροῦ γιὰ νὰ τὸν ἀναγνωρίζουμε, γιατὶ πολλοὶ τὸν εἶπαν ‘‘πλάνο’’, ‘‘σοφό’’, κ.λπ. Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο δὲν φαίνεται. Εἶναι Φῶς! Ἦρθε στὸν κόσμο καὶ δὲν ἔφυγε. Κινεῖται μὲ μεγάλο κρότο, ἀλλὰ δὲν τὸ ἀκούει κανείς! Περνάει ἀπ᾽ ὅλους συνεχῶς, ἀλλὰ σκηνώνει ὅπου ὑπάρχει μετάνοια. Τὰ θεϊκὰ εὐωδιάζουν. Φέρνουν γαλήνη, ἠρεμία καὶ παράδεισο στὴν ψυχὴ καὶ ἔλεγχο γιὰ τὰ χάλια μας. Βλέπω μέσα στὸ Φῶς ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι τὸ πᾶν καὶ ἐγὼ μηδέν...».

ΠΗΓΗ : Ἀρχιμ. Φώτιος Ἰωακεὶμ, «Ἡ θεολογία περὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἡ δημιουργία τῆς κτίσεως καὶ τῶν ἀγγέλων», Εἰσήγηση στὴν Β΄ συνάντηση (19.12.2016) τοῦ Ἐπιμορφωτικοῦ Σεμιναρίου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου Ε΄ Ἀκαδημαϊκοῦ Ἔτους (2016-2017). (tribonio.blogspot.com)

http://hristospanagia3.blogspot.com/2020/07/blog-post_977.html#more

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2020/06/blog-post_396.htm

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ: Ο «Χερουβικός Ύμνος» όπως ακουγόταν στην ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ μέχρι το 1453

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΟΝ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ - ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΝ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ- ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. ΕΚΕΙΝΟΣ ΞΕΡΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ...

«Σώπασε κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις…
Πάλι με χρόνια, με καιρούς, πάλι δικά μας θα΄ναι»

Δέος και ανατριχίλα από το άκουσμα του «Χερουβικού Ύμνου» όπως αυτός ακουγόταν στην Αγιά Σοφιά μέχρι το 1453 μ.Χ, όπως αναπαραστάθηκε με ειδική επεξεργασία και χρήση εξειδικευμένων προγραμμάτων από το Πανεπιστήμιο Stanford…

«Οι τα Χερουβείμ μυστικώς εικονίζοντες και τη ζωοποιώ Τριάδι τον τρισάγιον ύμνον προσάδοντες, πάσαν την βιωτικήν αποθώμεθα μέριμναν ως τον βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι ταις αγγελικαίς αοράτως δορυφορούμενον τάξεσιν. Αλληλούια».

Ερμηνεία:«Εμείς, που εικονίζουμε μυστικά τα χερουβείμ και ψάλλουμε στη ζωοποιό Τριάδα τον τρισάγιο ύμνο, ας αφήσουμε κάθε βιοτική φροντίδα για να υποδεχθούμε τον Βασιλέα των όλων, που αόρατα συνοδεύεται από τις αγγελικές τάξεις. Αλληλούια.».

…………………………………………………

Μόλις πέρυσι, στα 55 μου χρόνια, αξιώθηκα να επισκεφτώ την Κωνσταντινούπολη…

Ατενίζοντας την απαράμιλλη γοητεία της Πόλης των Πόλεων, την εξαίρετη αμφιθεατρική δόμηση και τον ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ και ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ που παρατίθεται σε μοναδικά ιστορικά μνημεία και παραστάσεις, μόνο ΘΛΙΨΗ αποκομίζει η ψυχή σου…

Τι ΠΟΛΗ χάθηκε – την αποφράδα ημέρα τις 29 Μαΐου 1453 – για την ρωμιοσύνη ΘΕΕ μου !!!

Όταν μπήκα στην ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ από την κεντρική είσοδο των αυτοκρατόρων και ΑΝΤΙΚΡΙΣΑ αυτόν τον ανυπέρβλητο ναό της χριστιανοσύνης, «μου κόπηκαν τα πόδια» !!!!

Ανατριχίλα και ρίγος πλημμύρισαν όλη μου την ύπαρξη από την αξεπέραστη μεγαλοπρέπεια που αντίκρισα, παρόμοια ως μία απίστευτη οπτασία…

Απομακρύνθηκα από την οικογένειά μου και τους φίλους μου, βρήκα μία γωνιά και έκλαψα σαν μικρό παιδί…

Ουδέποτε στην ζωή μου αισθάνθηκα τέτοιο μαράζι και απελπισία για κάτι τόσο ΥΠΕΡΠΟΛΥΤΙΜΟ που «χάθηκε» για μένα, την Ρωμιοσύνη, την πατρίδα…

Θεώρησα ελάχιστο χρέος να φτιάξω αυτό το βιντεογράφημα….

Που προκαλεί και εξάπτει , μυστηριωδώς, την φαντασία….

«Σώπασε κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις…
Πάλι με χρόνια, με καιρούς, πάλι δικά μας θα΄ναι»

Δημήτρης Πασίνης

• https://simeiakairwn.wordpress.com/2020/07/12/sygklonistiko-o-xerouvikos-ymnos-opws-akougotan-sthn-agia-sofia-mexri-to-1453/#more-52755
• 
  

Όλα γίνονται είτε κατά ευδοκία, είτε κατά παραχώρηση του Θεού - Αρχιμ. Σ...

«Καθώς θα λες “Άγιοι Πάντες πρεσβεύσατε υπέρ εμού”, όλοι οι Άγιοι στον Παράδεισο θα λένε “Κύριε ελεησόν”

Άγιος Νεκτάριος της Όπτινα

Γράφει η μοναχή Νεκταρία (Κοντσέβιτς): Ο Γέροντας μου είχε βάλει να κάνω κανόνα στο κελί μου να λέω 30 φορές “Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με την αμαρτωλή”, 10 φορές το “Ύπεραγία Θεοτόκε, σώσον με”, 10 φορές το “Άγιε άγγελε φύλακα μου, πρέσβευε στον Θεό για μένα” και 10 φορές το “Άγιοι Πάντες πρεσβεύσατε υπέρ εμού”. Και πρόσθεσε: «Καθώς θα λες “Άγιοι Πάντες πρεσβεύσατε υπέρ εμού”, όλοι οι Άγιοι στον Παράδεισο θα λένε “Κύριε ελεησόν” και θα είναι αυτό ένα κέρδος για σένα». Τώρα κάθε φορά πού λέω “Άγιοι Πάντες πρεσβεύσατε υπέρ εμού”, αναλογίζομαι πώς όλοι μαζί οι Άγιοι στον Παράδεισο γονατίζουν μπροστά στον θρόνο του Θεού και λένε “Κύριε ελεησόν”.
https://iconandlight.wordpress.com/

Σκεπάστηκε από ουράνιο φως, πού τον θέρμαινε και τον λάμπρυνε ολόκληρο

Σκεπάστηκε από ουράνιο φως, πού τον θέρμαινε και τον λάμπρυνε ολόκληρο

Ένας επίσκοπος, περιοδεύοντας στην επαρχία του, έφθασε ένα Σάββατο βράδυ σ’ ένα χωριό. Πρώτη φορά περνούσε από εκεί. Τον φιλοξένησε ο πρόεδρος του χωρίου και σε λίγο ο επίσκοπος ζήτησε να δη τον ιερέα.

– Είναι στο χωράφι, του είπαν, δεν ήρθε ακόμα.

Ύστερα από αρκετή ώρα παρουσιάστηκε μπροστά του ο Ιερεύς, ντυμένος βέβαια με τα ρούχα της δουλειάς και καταλαβαίνετε σε ποια κατάστασι ήταν. Δεν έμεινε ευχαριστημένος ο δεσπότης, τον ήθελε πιο ευπρεπισμένο.

Την άλλη μέρα ήταν Κυριακή. Ετοιμάσθηκε ο ιερεύς για τη Θεία Λειτουργία. Ο επίσκοπος, ο οποίος θα παρευρίσκετο στη Θεία Λειτουργία, θα την παρακολουθούσε στην αρχή από τον επισκοπικό θρόνο και εν συνεχεία από το Ιερό Βήμα. Θα εύρισκε ασφαλώς πολλά λάθη σ’ εκείνον τον αγροίκο παπα!

Παράδοξο όμως! “Όταν ο παππούλης “έβαλε” “Ευλογημένη ή Βασιλεία…”, σκεπάστηκε από ουράνιο φως, πού τον θέρμαινε και τον λάμπρυνε ολόκληρο, χωρίς να τον καίει... κι αυτό συνεχίσθηκε μέχρι το “Δι ευχών”! Αφού μοίρασε Αντίδωρο ο ιερεύς στους εκκλησιαζόμενους χριστιανούς του χωριού και τελείωσε, πέρασε μέσα στο Ιερό Βήμα.

Ο δεσπότης πήγε κοντά του, έπεσε στα γόνατα και ζήτησε συγχώρηση για την κατάκριση, πού έκανε μέσα του γι’ αυτόν, και τον παρεκάλεσε να τον ευλόγηση.

Ο απλοϊκός εκείνος ιερεύς σάστισε.

Πως είναι δυνατόν, λέει, ο ανώτερος να ευλογηθεί από τον κατώτερο του; Συ ευλόγησε με, άγιε δέσποτα!

Αδύνατον να ευλογήσω εκείνον, πού στέκεται μέσα στη θεϊκή άκτιστη φλόγα, όταν ιερουργεί στο πανάγιο Θυσιαστήριο! “Το έλαττον υπό του κρείττονος ευλογείται”, απάντησε ο δεσπότης, κι ο ιερεύς ρώτησε:

Υπάρχει, τάχα, Σεβασμιότατε, δεσπότης ή παπάς, πού να τελή τη Θεία Λειτουργία και να μην κυκλώνεται από ουράνιο φως;

Αυτή ήταν η απορία του ιερέως, του απλοϊκού εκείνου παππούλη.

Τι να απάντηση ο επίσκοπος σ’ εκείνον τον ιερέα, πού έβλεπε το υπερφυσικό σαν το πλέον φυσικό πράγμα μέσα στη Θεία Λατρεία; Γι αυτό θαύμασε και την καθαρότητα, και την ταπείνωση και την αγιότητα εκείνου του Ιερέως από το χωριό και έφυγε ωφελημένος και διδαγμένος.

«Δικαίω νόμος ού κείται» (δηλ. ο νόμος δεν είναι για τον δίκαιο)

ΔΕΚΑ μίλια από την πόλη Αιγαιές της Κιλικίας, στο χωριό Μάρδαρδος, κατοικούσε ένας γέροντας λευίτης, φημισμένος για την αρετή του

Κάποτε όμως οι χωρικοί πήγαν και παραπονέθεικαν στον επίσκοπο Αιγαιών λέγοντας:

Πάρε αυτόν τον ιερέα από το χωριό μας, γιατί μας στενοχωρεί. Κάθε Κυριακή τελεί τη θεία λειτουργία στις 3 το απόγευμα και δεν τηρεί την καθιερωμένη τάξη.

Καλεί αμέσως ο επίσκοπος τον εφημέριο και του λέει ιδιαιτέρως:

Γιατί, γέροντα, κάνεις τέτοιο πράγμα; Δεν γνωρίζεις την τάξη της Εκκλησίας μας;

Τη γνωρίζω, δέσποτα, κι έχεις δίκιο. Αλλά νά τι συμβαίνει: Μετά τη νυχτερινή ακολουθία της Κυριακής, κάθομαι κοντά στο άγιο θυσιαστήριο περιμένοντας την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος. Κι όταν δω τον Παράκλητο να το επισκιάζει, τότε αρχίζω τη λειτουργία.

Ο επίσκοπος θαύμασε την αρετή του γέροντα και πληροφόρησε σχετικά τους χωρικούς, πού έφυγαν ειρηνικά δοξάζοντας το Θεό.

***

Το Άγιον Πνεύμα σαν Φως και Φωτιά στην θεία Λειτουργία

Ο άγιος Νήφων, επίσκοπος Κωνσταντιανής (4ος αι.) αξιώθηκε να δει πολλά θεϊκά οράματα με τα φωτισμένα από το Άγιο Πνεύμα μάτια της ψυχής του.

Κάποτε, σε μια θεία λειτουργία, μόλις ο λειτουργός εκφώνησε: «Ευλογημένη η βασιλεία… », ο άγιος είδε φωτιά να κατεβαίνει από τον ουρανό και να καλύπτει το άγιο θυσιαστήριο και τον ιερέα, χωρίς εκείνος να καταλάβει τίποτα.

Αργότερα, όταν άρχισε να ψάλλετε ο τρισάγιος ύμνος από το λαό, τέσσερις άγγελοι κατέβηκαν κι έψαλλαν μαζί τους.

Στον Απόστολο, φανερώθηκε ο μακάριος Παύλος να καθοδηγεί τον αναγνώστη.

Στο «Αλληλούια», μετά τον Απόστολο, οι φωνές του λαού ανέβαιναν ενωμένες στον ουρανό σαν ένα πύρινο σφιχτοπλεγμένο σχοινί.

Και στο Ευαγγέλιο, κάθε λέξη έβγαινε σαν φλόγα από το στόμα του ιερέα και υψωνόταν στα επουράνια.

Λίγο πριν από την είσοδο των τιμίων Δώρων, βλέπει ξαφνικά ο όσιος ν’ ανοίγει ο ουρανός και να ξεχύνεται μια άρρητη και υπερκόσμια ευωδία. «Άγγελοι κατέβαιναν από ψηλά, ψάλλοντας ύμνους και δοξολογίες στον Αμνό, το Χριστό και Υιό του Θεού και να!

Παρουσιάστηκε τότε ένα κατακάθαρο και τρισχαριτωμένο Βρέφος! Το κρατούσαν στα χέρια τους άγγελοι, πού το έφεραν και το απέθεσαν στο άγιο δισκάριο, όπου βρίσκονταν τα τίμια Δώρα. Γύρω Του μαζεύτηκαν πλήθος ολόλαμπροι και λευκοφόροι νέοι, πού ατένιζαν με θαυμασμό και δέος τη θεϊκή Του ομορφιά.

‘Ήρθε η στιγμή της μεγάλης εισόδου.

Ο λειτουργός πλησίασε για να πάρει στα χέρια του το άγιο δισκάριο και το άγιο ποτήριο, τα ύψωσε και τα έβαλε πάνω στο κεφάλι του, σηκώνοντας μαζί τους και το Βρέφος. ‘Όταν βγήκαν τα ‘Άγια, κι ενώ ο λαός έψαλλε κατανυκτικά, είδε ο όσιος αγγέλους να φτερουγίζουν κυκλικά πάνω απ’ το λειτουργό.

Δύο Χερουβείμ και Δύο Σεραφείμ προχωρούσαν μπροστά του και πλήθος άλλων αγγέλων τον συνόδευαν, ψάλλοντας με αγαλλίαση άρρητους ύμνους.

Όταν ο ιερέας έφτασε στην αγία Τράπεζα κι ακούμπησε τα τίμια Δώρα, οι άγγελοι τη σκέπασαν με τις φτερούγες τους, τα δύο Χερουβείμ στάθηκαν στα δεξιά του λειτουργού και τα δύο Σεραφείμ στ’ αριστερά του, χωρίς όμως εκείνος να τα βλέπει.

Η θεία μυσταγωγία συνεχίστηκε.

Είπαν το «Πιστεύω» κι έφτασαν στον καθαγιασμό των τιμίων Δώρων.

Ο λειτουργός τα ευλόγησε και είπε το «…μεταβαλών τω Πνευματι σου τω Αγίω. Αμήν’ Αμήν’ Αμήν». Τότε βλέπει πάλι ο δίκαιος έναν άγγελο να παίρνει μαχαίρι και να σφάζει το Βρέφος. Το αίμα Του το έχυσε στο άγιο Ποτήριο, ενώ το σώμα Του το τεμάχισε και το τοποθέτησε στο Δισκάριο.

Ύστερα αποτραβήχτηκε πάλι στη θέση του και στάθηκε σεμνά κι ευλαβικά.

Όταν ο λειτουργός ύψωσε τον άγιο Άρτο εκφωνώντας «τα Άγια τοις Αγίοις», ενώ ο λαός έψαλλε «ΕΙς άγιος, εις Κύριος…», κάποιος από το εκκλησίασμα στράφηκε στον άγιο και τον ρώτησε σιγανά: Γιατί, πάτερ, ο ιερέας λέει «τα Άγια τοις Αγίοις»;

Για μας όλους το λέει, παιδί μου, και σημαίνει: στα άγια μέλη του Χριστού να προσέλθει όποιος είναι άγιος!

Και τι είναι αγιοσύνη, πάτερ; ξαναρώτησε ο άλλος, πού ήταν απλοϊκός.

Να… «Αν είσαι ακόλαστος, μην τολμήσεις να γίνεις μέτοχος σε τόσο μεγάλο μυστήριο. Αν έχεις έχθρα με κάποιον, μην πλησιάσεις. Αν περιγελάς ή βρίζεις ή κατακρίνεις το συνάνθρωπό σου, στάσου μακριά από τη θεία Κοινωνία. Πρώτα εξέτασε τον εαυτό σου, κι αν είσαι ενάρετος πλησίασε. Αν όμως δεν είσαι, φύγε….»

Στο μεταξύ ο λειτουργός εκφώνησε: «Μετα φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε».

Ο άγιος παρατηρούσε τώρα όσους κοινωνούσαν. «Άλλων τα πρόσωπα μαύριζαν, μόλις έπαιρναν τα θεία Μυστήρια, ενώ άλλων έλαμπαν σαν τον ήλιο. Οι άγγελοι στέκονταν εκεί κοντά και παρακολουθούσαν με σεβασμό τη μετάληψη. ‘Όταν κοινωνούσε κάποιος ευσεβής, του έβαζαν στο κεφάλι ένα στεφάνι. Όταν, αντίθετα, πλησίαζε κάποιος αμαρτωλός, γύριζαν αλλού το πρόσωπό τους με φανερή αποστροφή. Τότε τα άχραντα Μυστήρια σαν να εξαφανίζονταν από την αγία λαβίδα, έτσι πού ο αμαρτωλός φαινόταν να μην παίρνει μέσα του το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Κι έφευγε κατάμαυρος σαν αράπης, με την αποδοκιμασία του Κυρίου διάχυτη στην όψη του.

‘Όταν τελείωσε η λειτουργία και ο ιερέας έκανε την κατάλυση, παρουσιάστηκε και πάλι το Βρέφος σώο πάνω στα χέρια των αγίων Αγγέλων!

Ξαφνικά η στέγη του ναού σαν να σχίστηκε στα δύο. Από κει οι άγγελοι ανέβασαν το Παιδί στους ουρανούς με ύμνους και δοξολογίες, όπως το είχαν κατεβάσει, ενώ μία υπέροχη ευωδία ξεχύθηκε και πάλι ολόγυρα.
https://iconandlight.wordpress.com/