Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018

"Να γεμίζετε με Πνεύμα Άγιο".




"Το πνεύμα της χάριτος κατοικεί στους Χριστιανούς από το Βάπτισμα και το Χρίσμα με το Άγιο Μύρο. Και η προσέλευση στα μυστήρια της Εξομολογήσεως, της Θείας Ευχαριστίας και του Ευχελαίου αποτελεί απόδειξη για τη μεγάλη αφθονία της θείας Χάρης. 

Σε όσους λοιπόν έχουν το Άγιο Πνεύμα ταιριάζει να πούμε: «Το Πνεύμα μη σβέννυται». (Στη Νεοελληνική: Το Πνεύμα ας μη σβήνεται). Όμως πώς να τους πει κάποιος «Πληρούσθε δια Πνεύματος»; (Στη Νοελληνική: Να γεμίζετε με Πνεύμα». 

Η χάρη του Αγίου Πνεύματος προσφέρεται στους Χριστιανούς, διότι αυτή είναι η δύναμη της Χριστιανικής Πίστεως. Αλλά το Άγιο Πνεύμα που κατοικεί στους Χριστιανούς ενεργεί τη σωτηρία τους όχι ανεξάρτητα από τις ελεύθερες ενέργειες του ίδιου του Χριστιανού αλλά σε συνεργασία μαζί του.

Σ΄αυτή την αμοιβαία σχέση ο Χριστιανός μπορεί να προσβάλει και να μειώσει το Πνεύμα, όπως μπορεί να συντελέσει, ώστε το Πνεύμα να εμφανίζει ζωηρά τις ενέργειές του. 

Όταν πραγματοποιείται αυτό το τελευταίο τότε ο Χριστιανός αισθάνεται τον εαυτό του σε κάποια ασυνήθη κατάσταση, που εκφράζεται με την ήρεμη, βαθιά γλυκυτάτη χαρά, μέχρι και το σκίρτημα του πνεύματός του. Αυτή είναι η πνευματική αγαλλίαση της «ευρεθείσης δραχμής». 

Αντιπαραβάλλοντας αυτή την αγαλλίαση προς τη μέθη με κρασί ο Απόστολος λέει: Όχι τη μέθη με κρασί αλλά αυτή τη μέθη να ζητάτε, εννοώντας τη μέθη με το Άγιο Πνεύμα".

---------------------------------------------
Διασκευή από το παλιό βιβλίο (σε ηλεκτρονική μορφή): Νοερά Άθλησις 

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018

Έμαθε στα παιδιά της να αγαπούν τον Θεό… Αγία Σοφία και οι τρεις θυγατέρες της Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη († 17 Σεπτεμβρίου)



Αποτέλεσμα εικόνας για αγια σοφια πιστη αγαπη και ελπιδα
Η Αγία Σοφία και οι κόρες της Πίστη, Ελπίς, Αγάπη, καταγόταν από μια μεγάλη πόλη της Ιταλίας και έζησαν επί Αυτοκράτορος Αδριανού (117 – 138 μ.Χ.), πήραν δε τα ονόματα τους από το χωρίο της Καινής Διαθήκης στον «ύμνο της αγάπης»: «νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα• μείζων δε τούτων η αγάπη» ( Α’ Κορ. 13:13). Η Αγία Σοφία, τίμια και θεοσεβής γυναίκα, χήρεψε πολύ νωρίς και με τις τρεις κόρες της ήλθε στη Ρώμη.
Όταν ο Αυτοκράτορας έμαθε ότι οι τέσσερις γυναίκες ήταν χριστιανές, διέταξε να τις συλλάβουν. Ζήτησε να παρουσιαστούν μπροστά του οι τρεις κόρες, μία-μία. Πρώτη η δωδεκάχρονη Πίστη, η οποία δε δέχτηκε να απαρνηθεί τη χριστιανική πίστη, απάντησε με τα λόγια της Αγίας Γραφής: «εν πίστει ζω τη του υιού του Θεού του αγαπήσαντός με και παραδόντος εαυτόν υπέρ εμού» (Γαλ. 2: 20) δηλαδή «ζω εμπνεόμενη από την πίστη μου στον Χριστό, που με αγάπησε και έδωσε τον εαυτό Του για τη σωτηρία μου». Τότε, μετά από βασανιστήρια, την αποκεφάλισαν.
Ακολούθησε η δεκάχρονη Ελπίδα η οποία απάντησε επίσης με τα λόγια της Αγίας Γραφής: «ηλπίκαμεν επί Θεώ ζώντι, ος εστι σωτήρ πάντων ανθρώπων, μάλιστα πιστών» (Α΄ Τιμοθ. 4:10) Δηλαδή, «ναι, διότι έχουμε στηρίξει τις ελπίδες μας στον ζωντανό Θεό, που είναι σωτήρ όλων των ανθρώπων, και ιδιαίτερα των πιστών». Αμέσως τότε και αυτή αποκεφαλίστηκε.
Και η εννιάχρονη Αγάπη με ανδρεία απάντησε ότι η ύπαρξή της είναι στραμμένη «εις την αγάπην του Θεού και εις την υπομονήν του Χριστού» (Β’ Θεσσαλ. 3: 5), έτσι και οι τρεις αδελφές δεν απαρνήθηκαν την πίστη τους και αποκεφαλίστηκαν.
Η μητέρα τους Σοφία ενταφίασε με τιμές τις κόρες της και παρέμεινε για τρεις μέρες δίπλα στους τάφους τους, έκανε γονατιστή την ακόλουθη προσευχή: «Αγαπημένα μου παιδιά, δεχτείτε τη μητέρα σας ως συγκάτοικο εκεί, όπου και σεις αναπαύεστε».Και ήταν τέτοια η επιθυμία της καρδιάς και του νου της γενναίας και εξαίρετης αυτής μητέρας, που εισακούσθηκαν τα λόγια της και παρέδωσε το πνεύμα της. Για τον ακριβή τόπο όπου μαρτύρησαν και ενταφιάστηκαν, άλλες μεν αρχαίες πηγές αναφέρουν την Via Aurelia, κοντά στη Ρώμη, άλλες δε την Via Appia.
Υπολογίζεται ότι μαρτύρησαν περί το 137. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους στις 17 Σεπτεμβρίου.
***
Λόγοι περί της αγωγής των παιδιών
αδελφής Μαγδαληνής του Έσσεξ
Σοφία–Πίστη-Ελπίδα-Αγάπη_Saint Sophia-Faith- Hope -Love_Св.София-Ве́ра, наде́жда, любо́вь_-Sofia-Romana-martiriul-man-biz-s11-INΟι χριστιανοί γονείς και δάσκαλοι και όλοι όσοι επιθυμούν να διδάξουν το χριστιανισμό οφείλουν να έχουν πάντα κατά νουν ότι ο κύριος σκοπός τους είναι : να εμπνεύσουν στο παιδί προσωπική αγάπη για τον Χριστό και την Μητέρα Του. Αν ένα παιδί μεγαλώνει τιμώντας τον Χριστό και την Παναγία ως αγαπημένα πρόσωπα, αυτή η αγάπη θα στεριώσει την καρδιά του στον Θεό, κι αν αργότερα περάσει μέσα από αμφιβολίες ή ακόμα κι αν εγκαταλείψει την Εκκλησία, τουλάχιστον η καρδιά του δε θα στραφεί εναντίον του Χριστού. αυτό και μόνο μπορεί να είναι αρκετό για τη σωτηρία του. Στους βίους των αγίων βλέπει κανείς συχνά πως η ζωή ενός αγίου επηρεάστηκε από κάποιον άγιο άνθρωπο που απλώς είδε. Η αγάπη, η προσευχή και το παράδειγμα είναι περισσότερο αποτελεσματικά από τα λόγια– στην πραγματικότητα είναι αυτά που δίνουν αξία στα λόγια – όταν οδηγούμε τα παιδιά προς τον Θεό. Η εργασία μας ως γονείς ή κατηχητές είναι συχνά αφανής, και μας δίνει την εμπειρία της « φοβερής » όψεως της ανθρώπινης ελευθερίας: ότι δηλαδή κανείς δεν μπορεί να επιβάλει σε άλλον άνθρωπο την αγάπη για τον Θεό.Άλλωστε δε θα θέλαμε να είναι τα πράγματα διαφορετικά. Θέλουμε να αγαπούμε τον Θεό ελεύθερα και το ευχόμαστε αυτό και για όλο το ανθρώπινο γένος. Όμως ταυτόχρονα η προσευχή για τα αγαπημένα μας παιδιά μας προκαλεί ένα διαρκή εσωτερικό πόνο. Είναι ευκολότερο να μιλάς παρά να προσεύχεσαι.
Δε θα βοηθήσουμε τόσο τα παιδιά μας με τα λόγια μας για τον Θεό, όσο με την παραμονή μας μέσα στην παρουσία του Θεού. Εμπνέουμε στα παιδιά μας την αγάπη για τον Θεό και τα διδάσκουμε πώς να βρίσκουν μόνα τους το θέλημά Του. Αν μάθουμε στα παιδιά μας να αγαπούν τον Θεό και τους αγίους, « ταύτα πάντα προστεθήσεται αυτοίς » …
***
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Οι γονείς πρέπει να δώσουν στα παιδιά τους να καταλάβουν ότι δεν γίνεται να ζήσουν μακριά από τον Χριστό. Ο Χριστός είναι ο μόνος δρόμος, δεν υπάρχει άλλος. Άμα μεταδώσουν αυτό στα παιδιά τους, δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Αυτή είναι όλη η διαπαιδαγώγηση.
Η αγία ζωή των γονέων πληροφορεί τις ψυχές των παιδιών, και υποτάσσονται φυσιολογικά και μεγαλώνουν με ευλάβεια και δίχως ψυχικά τραύματα (με διπλή υγεία) και χαίρονται τα παιδιά τους γονείς τους, χαίρονται και οι γονείς τα παιδιά και σ’ ετούτη την ζωή και στην άλλη την αιώνια, όπου πάλι μαζί θα αγάλλονται.”
***
Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου του Ωρωπού
Η αγωγή των παιδιών αρχίζει άπ’ την ώρα της συλλήψεως τους. Το έμβρυο ακούει κι αισθάνεται μέσα στην κοιλιά της μητέρας του. Γι’ αυτό πρέπει η μητέρα να προσεύχεται πολύ κατά την περίοδο της κυήσεως και ν αγαπάει το έμβρυο, να χαϊδεύει την κοιλιά της, να διαβάζει Ψαλμούς, να ψάλλει Τροπάρια, να ζει ζωή αγία, για να γίνει και το παιδί πιο άγιο, ν’ αποκτήσει άπ’ την αρχή άγιες καταβολές. Είδατε πόσο λεπτό πράγμα είναι για τη γυναίκα να κυοφορεί παιδί; Πόση ευθύνη και πόση τιμή!
Το φάρμακο και το μεγάλο μυστικό για την πρόοδο των παιδιών είναι η ταπείνωση. Η εμπιστοσύνη στο Θεό δίνει απόλυτη ασφάλεια. Ο Θεός είναι το πάν. Δεν μπορεί κανείς να πει ότι εγώ είμαι το πάν. Αυτό ενισχύει τον εγωισμό. Ο Θεός θέλει να οδηγούμε τα παιδιά στην ταπείνωση.Σ’ όλα τα θέματα να μάθουν τα παιδιά να ζητούν τη βοήθεια του Θεού.Και η Χάρη του Θεού έρχεται μόνο με την αγία ταπείνωση. Ο άνθρωπος ο ταπεινός είναι ο τέλειος άνθρωπος.
Τα παιδιά θέλουν κοντά τους ανθρώπους αγίους, με πολλή αγάπη, πού δεν θα τα φοβερίζουν ούτε θα περιορίζονται στη διδασκαλία, αλλά θα δίνουν άγιο παράδειγμα και προσευχή. Να προσεύχεσθε οι γονείς σιωπηλά και με τα χέρια ψηλά προς το Χριστό και ν’ αγκαλιάζετε τα παιδιά σας μυστικά.
Το παιδί θέλει κοντά του ανθρώπους θερμής προσευχής. Όχι ν’ αρκείται η μητέρα στο αισθητό χάδι για το παιδί της, αλλά να προσφέρει συγχρόνως και το χάδι της προσευχής. Το παιδί αισθάνεται στο βάθος της ψυχής του το πνευματικό χάδι, πού μυστικά στέλνει η μητέρα του, και έλκεται προς αυτήν. Νοιώθει ασφάλεια, σιγουριά, όταν η μητέρα με τη συνεχή, την επίμονη και θερμή προσευχή της αγκαλιάζει το παιδί της μυστικά και το ελευθερώνει άπ’ ότι το σφίγγει.
Σοφία–Πίστη-Ελπίδα-Αγάπη_Saint Sophia-Faith- Hope -Love_Св.София-Ве́ра, наде́жда, любо́вь_-xxixio_x12x-51Οι πολλές συμβουλές και υποδείξεις κάνουν πολύ κακό. Όχι πολλά λόγια στα παιδιά. Τα λόγια χτυπάνε στ αυτιά, ενώ η προσευχή πηγαίνει στην καρδιά. Προσευχή χρειάζεται, με πίστη, δίχως άγχος, αλλά και καλό παράδειγμα.
Όλα άπ’ την προσευχή, τη σιωπή και την αγάπη γίνονται. Άκου να σου πω: να προσεύχεσαι και μετά να μιλάς. Να τους μιλάς με την προσευχή. Να τα λες στο Θεό κι ο Θεός θα τα λέει μέσα τους. Δηλαδή δεν πρέπει να συμβουλεύεις τα παιδιά σου έτσι, με φωνή πού να την ακούνε τ’ αυτιά τους.Να λες: Κύριε Ιησού Χριστέ, φώτισε τα παιδάκια μου. Εγώ σ’ σένανε τα αναθέτω. Εσύ μου τα έδωσες, μα κι εγώ είμαι αδύναμη, δεν μπορώ να τα κατατοπίσω. Γι’ αυτό, Σε παρακαλώ, φώτισέ τα. Κι ο Θεός θα τους μιλάει και θα λένε: “Ωχ, δεν έπρεπε να στενοχωρήσω τη μαμά μ’ αυτό πού έκανα!”. Κι αυτό θα βγαίνει από μέσα τους με τη Χάρη του Θεού».
Αυτό είναι το τέλειο. Να μιλάει η μητέρα στο Θεό κι ο Θεός να μιλάει στο παιδί.
Ένα είναι το τέλειο να μιλάει η εν Χριστώ αγάπη και η αγιοσύνη του πατέρα και της μητέρας. Η ακτινοβολία της αγιοσύνης και όχι της ανθρώπινης προσπάθειας κάνει τα παιδιά καλά.Να βλέπουμε το θεό στο πρόσωπο των παιδιών και να δώσουμε την αγάπη του Θεού στα παιδιά. Να μάθουν και τα παιδιά να προσεύχονται. Για να προσεύχονται τα παιδιά, πρέπει να έχουν αίμα προσευχομένων γονέων. Αυτό πού ζεις, αυτό και ακτινοβολείς. Ακτινοβολεί ο Χριστός μέσα σου; Αυτό πηγαίνει στο παιδί σου. Εκεί βρίσκεται το μυστικό. Η αγιότητα των γονέων σώζει τα παιδιά. 
Απολυτίκιον Αγίας Σοφίας, Πίστεως, Ελπίδας και Αγάπης,  Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Ως ελαία κατάκαρπος ανεβλάστησας εν ταις αυλαίς του Κυρίου, Σοφία μάρτυς σεμνή και προσήγαγες Χριστώ καρπόν ηδύτατον τους της νηδύος σου βλαστούς, δι’ αγώνων ευαγών, Αγάπην τε και Ελπίδα συν τη θεόφρονι Πίστει• μεθ’ ων δυσώπει υπέρ πάντων ημών.

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2018

Κατάθλιψη, μελαγχολία, ακηδία και πώς αντιμετωπίζονται (Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)

Ποιος δεν έχει βασανιστεί απ’ αυτή τη ψυχική ατονία; Αθυμία και μελαγχολία. Τα αίτια τους.
Ο Θεός, με την πανάγαθη και πάνσοφη βουλή Του, τα οικονομεί όλα για το συμφέρον μας. Όσο για την αθυμία που σας κυριεύει καμιά φορά, αυτή οφείλεται στη σωματική σας αδυναμία. Η αδυναμία, όταν διαρκεί για πολύ, δημιουργεί στη ψυχή μια αίσθηση εγκαταλείψεως απ’ όλους, αίσθηση που γεννάει στη καρδιά φόβο και μελαγχολία.
Αλλά μην ξεχνάτε ποτέ πως ο Θεός είναι κοντά σας. Όλοι είμαστε παιδιά Του. Αποπαίδια δεν έχει. Και κανέναν δεν αφήνει. Όλα για το καλό μας τα παραχωρεί, ακόμα και τις πιο μεγάλες συμφορές. Νομίζω πως το έχετε αντιληφθεί, γι’ αυτό παραδώσατε ήδη με εμπιστοσύνη τον εαυτό σας και τη ζωή σας στα χέρια Του. Όποιος ελπίζει στο Θεό, αξιώνεται να λάβει το έλεός Του.
Να επικαλείστε τη μεσιτεία της Κυρίας Θεοτόκου. Και όταν μελαγχολείτε, να ψάλλετε τα δυό τούτα τροπάρια της:
«Μακαρίζομέν σε πάσαι αι γενεαί, Θεοτόκε Παρθένε· εν σοι  γαρ ο αχώρητος Χριστός ο Θεός ημών χωρηθήναι ηυδόκησε. Μακάριοι έσμεν και ημείς προστασίαν σε έχοντες· ημέρας γαρ και νυκτός πρεσβεύεις υπέρ ημών και τα σκήπτρα της βασιλείας ταις σαις ικεσίαις κρατύνονταν διό ανυμνούντες βοώμέν σοι· Χαίρε κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου». 
«Σε το απόρθητον τείχος, το της σωτηρίας οχύρωμα, Θεοτόκε Παρθένε, ικετεύομεν τας των εναντίων βουλάς διασκέδασον του λαού σου την λύπην εις χαράν μετάβαλε· υπέρ ειρήνης του κόσμου πρέ­σβευε· ότι συ ει, Θεοτόκε, η ελπίς ημών».
Πώς να νικάμε την ακηδία 
Σας κυριεύει η ακηδία. Τί να κάνετε; Να επινοήσετε τρόπους αναθερμάνσεως του ζήλου και της φιλοπονίας σας. Ποιός δεν έχει βασανιστεί απ’ αυτή τη ψυχική ατονία; Τσακιζόμαστε για να τη νικήσουμε. Αλλά βλέπουμε ότι ματαιοπονούμε. Έτσι δεν μας απομένει τίποτ’ άλλο από το να την υπομείνουμε καρτερικά, περιμένοντας την επέμβαση του Κυρίου. Όταν Εκείνος ευδοκήσει, θα μας δώσει νέα ζωή, θα μας παρηγορήσει και θα μας δυναμώσει. Δοκιμάστε, πάντως, και τούτον τον τρόπο: Καταπιαστείτε με μια δουλειά που απαιτεί κόπο και θυσία. Ίσως έτσι να κινητοποιηθεί η ψυχή σας. Διαφορετικά, δεν έχετε παρά να κάνετε υπομονή, όπως σας είπα. Αυτό το αίσθημα της ακηδίας και της ατονίας είναι παροδικό. Καμιά φορά προέρχεται από σωματική κόπωση ή αδυναμία. Άλλοτε πάλι οφείλεται σε κάποια κατάσταση αναμονής.
Η Κυρία Θεοτόκος ας μεσιτεύει στον Υιό της για την ενίσχυσή μας… Αλήθεια, πώς οι παλαιοί ασκητές, που ζούσαν κλεισμένοι σ’ ένα κελί, που κανέναν δεν έβλεπαν, που τίποτα δεν άκουγαν, που καμιά παρηγοριά δεν είχαν; Με τη χάρη του Κυρίου. Και πώς κατόρθωναν να ελκύουν τη χάρη; Με την αδιάλειπτη προσευχή. Να το πιο αποτελεσματικό όπλο εναντίον της ακηδίας. Εμείς όχι μόνο αδιάλειπτα δεν προσευχόμαστε, μα ούτε καν συχνά. Και η προσευχή μας, όποτε γίνεται, είναι απρόσεκτη, ψυχρή.
(Οσίου Θεοφάνους του Εγλείστου «Χειραγωγία στην Πνευματική ζωή», εκδ. Ι.Μ.Παρακλήτου)

Είναι δυνατό να πάθουν κακό τα παιδιά, αν τα καταραστούν οι γονείς τους;

Ἀπαντήσεις σέ ἐρωτήματα Χριστιανῶν


ΕΡ.: Είναι δυνατό να πάθουν κακό τα παιδιά, αν τα καταραστούν οι γονείς τους;

    ΑΠ.: Ο σοφός Σειράχ λέει πως η ευχή των γονιών στηρίζει τα σπίτια των παιδιών τους, ενώ απεναντίας η κατάρα τους τα ξεθεμελιώνει (3:9). Πραγματικά, όπως πιάνει η ευχή έτσι πιάνει και η κατάρα του γονιού. Δεν πρέπει, λοιπόν, να καταριέστε τα παιδιά σας, όσο και αν σας πικραίνουν, γιατί μπορεί να πάθουν μεγάλο κακό και να μετανοήσετε πικρά. Θα σας αναφέρω ένα σχετικό παράδειγμα από το βίο του Αγίου Παρθενίου, επισκόπου Λαμψάκου, του οποίου τη μνήμη εορτάζουμε στις 7 Φεβρουαρίου.
    Κάποτε ένας ιερέας και η πρεσβυτέρα του έφεραν στον ιεράρχη το γιό του Μίκωνα, που ήταν δαιμονισμένος, και, πέφτοντας στα πόδια του, τον ικέτευαν με δάκρυα:
  - Κάνε καλά το παιδί μας, τίμιε δέσποτα, γιατί πολύ βασανίζεται από το δαίμονα!...
    Ο άγιος, όμως, ρίχνοντας μιάν αυστηρή ματιά στον νεαρό Μίκωνα είπε:
  - Δεν είναι άξιος θεραπείας ο γιός σας! Ξέρετε καλά πόσες φορές σας έβρισε, πόσες φορές σας πίκρανε με την άπρεπη συμπεριφορά του. Εσείς οι ίδιοι δεν ζητήσατε από τον Θεό να τον τιμωρήσει;

  - Ναι, αλλά αμαρτήσαμε και μετανοούμε, αποκρίθηκαν κλαίγοντας οι γονείς, που πονούσαν για την ταλαιπωρία του παιδιού τους. Σε ικετεύουμε, παρακάλεσε τον Χριστό να τον συγχωρήσει και να τον ελεήσει.
    Ο σπλαχνικός άγιος τους συμπόνεσε και έκανε θερμή δέηση στον Κύριο για τον Μίκωνα, ο οποίος αμέσως ελευθερώθηκε από το πονηρό πνεύμα.

ΠΗΓΗ: Από το βιβλίο: <<ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΏΝ>> της Ιεράς Μονής Παρακλήτου. Σελ.: 208-209.    

  http://hristospanagia3.blogspot.com/2018/09/blog-post_31.html#more
http://alithia-orthodoksi-xristianiki.blogspot.com/2015/03/blog-post.html?m=1

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2018

Είπε γέρων:





Είπε γέρων:

"Εάν κατά την ώρα της εργασίας της καθαρής προσευχής γεννηθεί κάποιο πνευματικό νόημα ή παρηγοριά, η οποία να προξενεί περισσότερη κατάνυξη στην καρδιά, τότε στο τέλος της προσευχής να το επαναφέρετε και να εντρυφήσετε σε αυτό περισσότερο".

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2018

Ἔτσι μιλοῦν οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ



          

     -Γέροντα έρχονται μαύρες μέρες.- Δεν υπάρχουν μαύρες μέρες.Ολες οι μέρες είναι του Θεού!!!    

     -Πω, πώ! Γέροντα πολλή βροχή , συνέχεια βρέχει. -ΕΥΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ!!!      

  - Γέροντα, πολλή ζέστη... -ΕΥΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ!!!            

Ολα ευλογία από τον Θεό τα έβλεπε ο Γέροντας Κύριλλος ! 

 ΕΜΕΙΣ ΜΟΝΟ ΓΚΡΙΝΙΑΖΟΥΜΕ............

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2018/08/blog-post_174.html



Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018

Οἱ χριστιανοί πρέπει νά βάλουν μιά νέα ἀρχή, πιό καθαρή, πιό κοντά στήν ἀλήθεια ..…















Νά συνεχίζετε νά ζεῖτε σ΄ αὐτό τό πνεῦμα! Ἐδῶ ἐνέργησε ὁ Θεός!

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Τώρα ἦταν ὅλο καί πιό καταβεβλημένος. Ὁ τράχηλός του δέν μποροῦσε νά στηρίξει τό κεφάλι του καί τό στήριξα ἐγώ μέ τό χέρι μου.

Ζοῦσα τότε μέ τό αἴσθημα ὅτι ξεσκεπάζονται τά μυστήρια τῆς δημιουργίας καί οἱ πατοῦσες μου εἶχαν κάτω ἀπ᾿ αὐτές ἕνα εἶδος πανιοῦ, τό ὁποῖο μέ βοηθοῦσε καί ἡ ψυχή μου εἶχε τό συναίσθημα τῆς πληρότητας.

Ἤμουν τόσο εὐτυχής ἐκεῖνες τίς ὧρες ὥστε ποτέ δέν θά τίς ξεχάσω. Καί στήν αἰωνιότητα δέν ἐπιθυμῶ ὑψηλότερη γαλήνη ἀπ᾿ αὐτήν, διότι ἤμουν τελείως εὐτυχής. Πιστεύω ὅτι ὁ Χριστός ἦταν παρών μέσα στόν Βαλέριο.

Μόνο ἔτσι μπορῶ νά ἐξηγήσω τήν κατάσταση χάριτος στήν ὁποία ζοῦσε αὐτός, καθώς καί τήν ἔκπληξή μου καί τῶν παρόντων φίλων μου σ΄ αὐτό τό περιστατικό.

Μέ τίς τελευταῖες του δυνάμεις ὁ Βαλέριος μοῦ εἶπε:
– Πρῶτα ὁ νοῦς καί ἡ ψυχή μου προσκυνοῦν τόν Κύριο. Εὐχαριστῶ πού ἔφτασα ἐδῶ. Πάω σ΄ Αὐτόν. Σᾶς παρακαλῶ πολύ νά τόν ἀκολουθεῖτε, νά τόν δοξάζετε καί νά τόν ὑπηρετεῖτε.
Εἶμαι εὐτυχής διότι πεθαίνω γιά τόν Χριστό. Σ΄ Αὐτόν Τοῦ ὀφείλω τό σημερινό δῶρο. Ὅλο εἶναι ἕνα θαῦμα.
Ἐγώ φεύγω, ἀλλά ἐσεῖς ἔχετε ἕνα βαρύ σταυρό καί μιά ἁγία ἀποστολή. Ἐάν θά ἐπιτρέπεται, ἀπό κι πού θά εἶμαι, θά προσεύχομαι γιά ἐσᾶς καί θά εἶμαι μαζί σας.
Θά ἔχετε πολλά βάσανα. Νά εἶστε πέτρινοι στήν πίστη, διότι ὁ Χριστός νικᾶ ὅλους τούς ἐχθρούς Του. Νά εἶστε θαρρετοί καί νά προσεύχεσθε!
Φυλάξτε ἀπαρασάλευτη τήν ἀλήθεια, ἀλλά νά ἀποφεύγετε τόν φανατισμό. Ἡ τρέλλα τῆς πίστεως εἶναι θεϊκή δύναμη, ἀλλά ἀκριβῶς δι΄ αὐτῆς εἶναι ἰσορροπημένη, νηφάλια καί βαθειά ἀνθρώπινη.
Νά ἀγαπᾶτε καί νά ὑπηρετεῖτε τούς ἀνθρώπους. Χρειάζονται πολύ βοήθεια, διότι οἱ ἀετονύχηδες ἐχθροί θέλουν νά τούς πλανήσουν. Ὁ ἀθεϊσμός θά νικηθεῖ, ἀλλά προσέξτε μέ τί θά ἀντικατασταθεῖ!
Κάθε τόσο σταματοῦσε γιά νά ξεκουραστεῖ.
– Σᾶς εὐχαριστῶ ἀπό καρδίας γιά ὅ,τι κάνατε γιά μένα. Σᾶς παρακαλῶ νά μέ συγχωρεῖτε … Νά μέ συγχωρέσει ὁ κάθε ἄνθρωπος στόν ὁποῖο ἔχω ἁμαρτήσει σέ κάτι.
Σκέφτομαι μέ πολλή ἀγάπη τήν μητέρα καί τίς ἀδελφές μου. Ἐπιθυμῶ νά πορεύωνται πρός τόν Κύριο. Παρακαλῶ νά τίς φροντίζετε.
Ἡ διαθήκη μου εἶναι ὁ σημερινός μου λόγος.
Οἱ χριστιανοί πρέπει νά βάλουν μιά νέα ἀρχή, πιό καθαρή, πιό κοντά στήν ἀλήθεια ..…..Παρακαλῶ τούς χριστιανούς Πολιτευτές νά ὑπακούουν στόν Χριστό καί νά ἀκολουθοῦν τήν διδασκαλία Του.
Αὐτοί ἔχουν παρά πολύ μεγάλες εὐθύνες …

Ἦταν ἡ ὥρα μετά τίς 12. Ἔξω ἐχιόνιζε μέ μεγάλες, βελοῦδινες νιφάδες, πού ἔπαιζαν στόν αέρα. Οἱ ἀσθενεῖς ἔφαγαν τό γεῦμα. Ὁ Βαλέριος ζοῦσε καί ἔφτυνε ταὐτόχρονα. Ἀνάσαινε μέ δυσκολία.

Μιλοῦσε σπάνια. Ἐγώ ἤμουν ὅλο καί πιό βαθειά συγκινημένος.

-Ἰωάννη, μοῦ εἶπε, νά συνεχίζετε νά ζεῖτε σ΄ αὐτό τό πνεῦμα! Ἐδῶ ἐνέργησε ὁ Θεός!

Ἀκολούθησε ἕνα μεγάλο διάλειμμα. Εἶχε συμφόρηση λίγο στό πρόσωπο καί μετά ἔγινε πάλι ἤρεμος, ὡραῖος, εὐτυχής.

Πρόλαβε νά πεῖ μόνο: – Τελείωσε!

Σήκωσε τα γαλανά του μάτια πρός τόν οὐρανό καί εἶδε σάν σέ ἀποκάλυψη βαθειά καί καταπληκτικά θαύματα. Τά πάντα ἀποτελοῦνταν ἀπό ἕνα ἀπόκοσμο, ἀλλά πραγματικό φῶς, ἕνα εἶδος τέλειας πραγματικότητας, τῆς ὁποίας τό θέαμα σ΄ ἔκανε εὐτυχῆ. Ἔκλαιγα μέ λυγμούς.

Ξεψύχησε γύρω στήν μία τό μεσημέρι, στίς 18 Φεβρουαρίου τοῦ ἔτους 1952. Οἱ καμπάνες τῆς Σκήτης ἄρχισαν νά ἀναγγέλλουν τό πένθος μας. Τά δάκρυά μου ἔπαψαν.

Πηγή: Αναβάσεις

το «σπιτάκι της Μέλιας»

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018

Π.Ιωάν. Ρωμανίδης: Σήμερα σπανίζει η Νοερά Προσευχή στους Επισκόπους. Δεν ενεργεί το Άγιο Πνεύμα, γιατί στη Σύνοδο χρειάζονται τη νοερά προσευχή για να τους φωτίση η Θεία Χάρις.


Ἡ Ἐκκλησία εἶχε ὡς παράλληλο ἔργο της τὸ νὰ προστατεύη τὸ Κράτος ἀπὸ τοὺς κομπογιαννίτες γιατρούς, δηλαδὴ ἀπὸ τούς αἱρετικούς. 

Οἱ Τοπικές καὶ Οἰκουμενικές Σύνοδοι ἐφρόντιζαν ἀκριβώς γι’ αὐτό. Στὰ Πρακτικὰ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων βρίσκομε τὴν φράσι: «Ἔδοξε τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν». Δηλαδή: Ἐφάνη καλὸν εἰς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ εἰς ἡμᾶς… Αὐτὸ τὸ ἔλεγαν οἱ παρευρισκόμενοι στὶς Συνόδους αὐτές, διότι, εἶχαν στὴν κατοχὴ τους τὴν νοερὰ προσευχή, διὰ τῆς ὁποίας ἐπληροφοροῦντο περὶ τῆς ἀληθείας τῶν Ὅρων ποὺ διετύπωναν.

Σήμερα ὅμως, ποὺ σπανίζει ἡ νοερὰ προσευχὴ στοὺς ἐπισκόπους, ἂν συνέλθη μία Σύνοδος ἐξ ἐπισκόπων καὶ σηκωθοῦν κατὰ τὴν ἔναρξι καὶ ποῦν ὅλοι μαζὶ «Βασιλεῦ Οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν…», θὰ ἔλθη...

ὁπωσδήποτε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο νὰ τoύς φωτίση; Ἐπειδὴ δηλαδὴ εἶναι κανονικοὶ ἐπίσκοποι καὶ συνέρχονται σὲ Σύνοδο καὶ κάνουν προσευχή; Ὅμως δὲν ἐνεργεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ἔτσι. Μόνο δηλαδὴ κάτω ἀπὸ αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις. Χρειάζονται καὶ ἄλλες. Χρειάζεται ὁ προσευχόμενος νὰ ἔχη ἤδη ἐνεργουμένη τὴν νοερὰ προσευχὴ μέσα του, ὅταν προσέρχεται στὴν Σύνοδο, γιὰ νὰ τὸν φωτίση ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ. Στὶς ψευδο-συνόδους οἱ προσερχόμενοι δὲν εἶχαν αὐτὴν τὴν προσευχητικὴ κατάστασι.

Οἱ παλαιοὶ ἐπίσκοποι ὅμως εἶχαν τέτοια πνευματικὴ ἐμπειρία καί, ὅταν προσήρχοντο ὡς Σῶμα, ἤξεραν τί τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο τούς πληροφοροῦσε μέσα στὴν καρδιὰ γιὰ ἕνα συγκεκριμένο θέμα. Καί, ὅταν ἔβγαζαν ἀποφάσεις, ἤξεραν ὅτι οἱ ἀποφάσεις τους ἦταν σωστές. Διότι εὐρίσκοντο σὲ κατάστασι φωτισμοῦ, ἐνῶ ὠρισμένοι ἀπὸ αὐτοὺς εἶχαν φθάσει καὶ στὸν δοξασμό, δηλαδὴ στὴν θέωσι.

Ὁπότε βλέπομε ὅτι στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία κυριαρχοῦσε τὸ χαρισματικὸ στοιχεῖο (δηλαδὴ κυριαρχοῦσαν τὰ μέλη μὲ χαρίσματα Ἁγίου Πνεύματος), ἐνῶ τὰ καθιδρυματικᾶ στοιχεῖα, δηλαδὴ τὰ τυπικὰ ἐκκλησιαστικὰ καὶ διοικητικὰ προσόντα ἀκολουθοῦσαν. Αὐτὸ εἶναι σαφέστατο καὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία καὶ στοὺς μεγάλους Πατέρες τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἀπὸ τὴν 1η Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (4ος αἰὼν ) μέχρι τὴν 9η Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ ἔλαβε χώραν ἐπὶ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ (14ος αἰὼν).

Αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν συμμαρτυρία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα στὴν καρδιὰ τὴν ξέρουν καλὰ μόνο ὅσοι ἔχουν τὴν νοερὰ προσευχὴ ἐνεργουμένη μέσα στήν καρδιά τους. Ἡ νοερὰ προσευχὴ εἴναι μία ἐμπειρικὴ ἐξακρίβωσις καὶ ἐπιβεβαίωσις τῆς θεραπείας τοῦ νοὸς τοῦ ἀνθρώπου. Μία τέτοια θεραπεία εἶναι ἐφικτὴ σὲ ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἐφ’ ὅσον πληροῦνται οἱ πνευματικὲς προϋποθέσεις τῆς θεραπευτικῆς μεθόδου. Δὲν εἶναι δηλαδὴ προωρισμένη ἢ σχεδιασμένη μόνο γιὰ κάτι καλογήρους, μόνο δηλαδὴ γιὰ κάποιους ποὺ φορᾶνε ράσα, ἀλλὰ γιὰ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Διότι στὴν Ἁγία Γραφὴ δὲν φαίνεται πουθενὰ νὰ γίνεται διάκρισις μεταξὺ μοναστικῆς πνευματικότητος καὶ λαϊκῆς πνευματικότητος. Ἡ Ἁγία Γραφὴ μιλάει μόνο γιὰ μία πνευματικότητα. Ἔχετε βρὴ ποτὲ στὴν Ἁγία Γραφὴ κάποιο χωρίο πού νὰ μιλάη ξεχωριστὰ γιὰ πνευματικότητα λαϊκῶν ἢ γιὰ πνευματικότητα κληρικῶν; Δὲν ὑπάρχει τέτοιο πράγμα στὴν Ἁγία Γραφή. Ἡ ἐν Χριστῷ πνευματικότης εἶναι μία γιὰ ὅλους τούς πιστούς.

Αὐτὴ ἡ ἐν Χριστῷ πνευματικότης εἶναι στὴν οὐσία της μία θεραπευτικὴ ἀγωγή, ἡ ὁποία προσφέρεται ἀπὸ τὸν Χριστὸ σὲ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Εἶναι σχεδιασμένη γιὰ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Δὲν εἶναι μόνο γιὰ τοὺς μοναχοὺς ἢ τοὺς παπάδες ἢ τοὺς μορφωμένους ἢ διανοούμενους, διότι μέσα της δὲν ἔχει καθόλου διανόησι. Οὔτε ἔχει σχέσι μὲ τὰ ἐξωτερικὰ καὶ φαινόμενα τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ μὲ τὰ ἐσωτερικὰ καὶ κρυπτά.


http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2016/08/blog-post_49.html

Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ: Η ψυχική ενέργεια που εκπέμπουμε πληγώνει αόρατα τους άλλους!


Η ψυχική ενέργεια που εκπέμπουμε πληγώνει αόρατα τους άλλους!


Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ,
Κάθε φορά που είστε στο κελί σας ή οπουδήποτε και σκέπτεστε με έναν τρόπο υποτιμητικό για τους αδελφούς ή τις αδελφές σας, καταστρέφετε τη ζωή, και οι αδελφές και οι αδελφοί που κατηγορείτε το αισθάνονται και πληγώνονται.
Πώς συμβαίνει αυτό; Ακόμη και μεταξύ αυτών που δεν προσεύχονται υπάρχει μια ψυχολογική ευαισθησία και αισθάνονται τα ψυχικά κύματα, την ψυχική ενέργεια που εκπέμπουν οι άλλοι. Κανείς δεν αντιλαμβάνεται τίποτε, δεν ακούει λόγια, δεν βλέπει χειρονομίες˙ ο,τι γίνεται, γίνεται μυστικά, η ζωή όμως καταστρέφεται.
Θα σας δώσω τώρα ένα παράδειγμα που δεν είναι τόσο ευχάριστο. Υπάρχει ένα ζώο η μεφίτης (ο ασβός), το οποίο για να εξασφαλίσει την ησυχία του εκπέμπει κάποιες φορές ένα υγρό που έχει μια ανυπόφορη δυσωδία, ακόμη και για τα μεγάλα ζώα. Το ίδιο το ζώο αντέχει την οσμή αυτή με ευχαρίστηση.
Μεταξύ των ανθρώπων συμβαίνει επίσης μερικοί να δημιουργούν μία ατμόσφαιρα σαν αυτή που δημιουργεί η μεφίτης, με αποτέλεσμα να καθιστούν την ατμόσφαιρα γύρω τους ανυπόφορη, έτσι που να μην μπορεί κανείς ούτε να αναπνέει˙ αυτοί οι ίδιοι είναι ευχαριστημένοι στη σκέψη της υπεροχής τους. Να είστε όλοι και όλες συνετοί και προσεκτικοί σε αυτό που λέω: να μη σκέπτεστε άσχημα για τους άλλους!
Υπάρχει ακόμη και μία άλλη πλευρά αυτού, ας πούμε, του «τρόπου συμπεριφοράς». Ας υποθέσουμε ότι εγώ προσεύχομαι για κάποιον, για έναν αδελφό ή μία αδελφή, και αντί να συναντήσω μία προσευχή παρόμοια από μέρους αυτής ή αυτού, προσκρούω σε μία άρνηση εκ μέρους τους˙ όλα εκλαμβάνονται με έναν τρόπο αρνητικό, πριν ακόμη εκφραστώ. Αλλά το ζώο αυτό, η μεφίτης, δεν αισθάνεται τι κάνει. Συμπεριφέρεται με ελευθερία˙ είναι τελείως «καθώς πρέπει». Τι να κάνεις στην περίπτωση αυτή, πώς να θεραπεύσεις;
Ο σκοπός μας είναι να καταλάβουμε και να θεραπεύσουμε αυτή την αρρώστια του «μεφιτισμού»(1) κάθε φορά που εμφανίζεται, κυρίως στην εκκλησία ενάντια στους ιερείς.
Ας αναφέρουμε ένα παράδειγμα από τη ζωή μας: Κάποιοι δεν αγαπούν τα ελληνικά για παράδειγμα. Μόλις προφέρεις μία λέξη στα ελληνικά, παθαίνουν σοκ! Με έναν αόρατο όμως τρόπο, το πνεύμα του ιερέως ή του διακόνου που διακονεί την προσευχή το αισθάνεται, είναι τρωτός, μπορείς να τον σκοτώσεις με παρόμοιες συμπεριφορές, ακόμη και αόρατες κλπ. Αυτή η ψυχική ενέργεια δημιουργεί κάτι σαν «ηλεκτρικές εκκενώσεις».
Γνώρισα μία Ρωσίδα στο Παρίσι. Ο σύζυγός της ήταν σπουδαίος μηχανικός και εργαζόταν στο Βιετνάμ. Μου είπε ότι οι Βιετναμέζοι είναι πολύ ευαίσθητοι ψυχικά και πολύ δυνατοί. Αν κάποιος δεν τους αρέσει, αρχίζουν να μπλοκάρουν αυτό το πρόσωπο με κάθε είδους «επιθέσεις», ψυχολογικές απορρίψεις. Εξωτερικά δεν παρατηρεί κανείς τίποτε, αλλά το πρόσωπο έπειτα από έναν χρόνο -ή δύο χρόνια αν έχει μεγάλη αντοχή- πεθαίνει. Αυτή είναι η τεχνική του τέλειου εγκλήματος. Κανείς δεν λέει τίποτε, δεν υπάρχουν λόγια ούτε χειρονομίες, παρά μόνο μία άρνηση να ακούσει κάποιος κάποιον.
Χάρη στην ασκητική στάση με την οποία καταδικάζουμε τον εαυτό μας στην κόλαση, αυτή η ενέργεια καθίσταται -πώς να το πω;- λιγότερο δυνατή, αλλά παρ’ όλα αυτά εμποδίζει τη ζωή και τη σωτηρία. Θα μπορούσα να συνεχίσω να μιλώ μαζί σας για πολλή ώρα πάνω στο θέμα αυτό. Σας παρακαλώ όμως να το λάβετε πολύ στα σοβαρά...
(1)Μεφιτισμός: (Βιολ.) Η μόλυνση του αέρα από δυσώδεις αναθυμιάσεις, επιβλαβείς στους ζωικούς οργανισμούς. Βλ. Γεωργίου Χασιάκου, Ερμηνευτικό Λεξικό των –ΙΣΜΩΝ, Αθήνα 1989.
(Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ, Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας… τόμος Α, εκδ. Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ, σελ. 70-73)
πηγή: sostis.gr/

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2018

Νέος Άγιος στην Εκκλησία μας! Χαράς Ευαγγέλια! Αγιοκατάταξη του Γέροντα της Πάτμου Αμφιλοχίου Μακρή από το Οικουμενικό Πατριαρχείο



Στην αγιοκατάταξη του γέροντα Αμφιλοχίου Μακρή της Πάτμου, προχώρησε σήμερα σύμφωνα με πληροφορίες η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Να αναφερθεί οτι ο Προκαθήμενος της Ορθοδοξίας μίλησε για τον Γέροντα Αμφιλόχιο Μακρή της Πάτμου, τονίζοντας ότι η περίπτωση της Αγιοκατατάξεως του, ευρίσκεται ήδη ενώπιον της Συνοδικής Ειδικής Επιτροπής του Οικουμενικού Πατριαρχείου, κατά την επίσκεψή του στην Εύβοια τον Ιούνιο.
* * *
Ο Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής (1888-1970)
Σ’ όλη του τη ζωή εβασανίζετο από αρρώστιες, ήταν ευαίσθητος στα κρυολογήματα και κάθε χρόνο τον επισκέπτετο η γρίππη… Τέλη Μαρτίου 1970 προσεβλήθηκε από πνευμονία· ήταν Μ. Τεσσαρακοστή και με δυσκολία δέχθηκε να πάρη λίγο γάλα. Έδωσε σε όλους τις συμβουλές που ο καθένας είχε ανάγκη. Είχε το προορατικό χάρισμα. Στην προσπάθεια των πνευματικών του παιδιών να τον κρατήσουν με ορούς λίγες μέρες στην ζωή, παρακαλούσε κι έλεγε: αφήστε με καλά μου παιδιά να φύγω, ήρθε η ώρα μου. Γιατί, Γέροντα, τούλεγα, δεν μένεις μαζί μας τούτο το Πάσχα; Δίσταζε να μου απάντηση, και δεύτερη και τρίτη φορά τον παρεκάλεσα να μου πη πώς ξέρει ότι θα φύγη σύντομα κι εκείνος με δυσκολία μου απεκάλυψε: ευλογημένε Παύλε, είδα την Παναγία και τον Θεολόγο προ ολίγου και τους παρεκάλεσα να μείνω κοντά στα παιδιά μου κι αυτό το Πάσχα, αλλά μου είπαν «Δεν γίνεται άλλο, ελήφθη η απόφασις, Πάσχα θα κάμης στους Ουρανούς μαζί μας» κι αυτό το λέγω σαν εξομολόγηση, επειδή με βιάζεις, μη το ειπείς σε άλλους.
Κι έφυγε από τον κόσμο της ματαιότητος, αφού έδωσε την ζωήν του για τους άλλους, αφού εργάσθηκε σαν καλός εργάτης στον αμπελώνα του Κυρίου, αφού αρίστευσε στις εξετάσεις του στο στάδιο των πνευματικών ασκήσεων, αφού υπηρέτησε και Εκκλησία και Πατρίδα σαν καλός χριστιανός και ακέραιος Έλληνας. Κοιμήθηκε στις 16 Απριλίου 1970 σε πλήρη διαύγεια των αισθήσεών του. Το λείψανό του πήρε μορφή ουράνια, όψι χαρούμενη κι ειρηνική, απέραντη γαλήνη βασίλευε στο ασκητικό του πρόσωπο, πράγματι αγιασμένου ανθρώπου έκφραση, που εκοιμήθη εν Κυρίω….
Αξίζει να προσθέσω ένα γεγονός που δείχνει πως εδέχετο μυστικές κλήσεις για την σωτηρία των άλλων και που θυμίζει τον μεγάλο Απόστολο των Εθνών που ήκουσε την φωνήν του Μακεδόνος «διαβάς βοήθησον ημίν». Ο αείμνηστος γέροντας ενώ ευρίσκετο στο κελλί του στην Μονή της Πάτμου, ακούει κάποια Ελένη από την Ικαρία να τον καλεί να σπεύση να την σώση. Δεν χάνει καιρό, κατεβαίνει στο λιμάνι του νησιού και ως εκ θαύματος ευρίσκει ιστιοφόρο που έφευγε για την Ικαρία. Θαλασσοδαρμένος φθάνει στον προορισμό του και αμέσως ερωτά αν υπάρχει κάποια Ελένη χήρα και πληροφορείται ότι προ ήμερων έχασε τον άνδρα της· αμέσως ρώτησε να μάθη τον δρόμον που ωδηγούσε στο σπίτι της χήρας γυναικός. Δεν εζήτησε να ανάπαυση το κουρασμένο σαρκίο του, αλλά σπεύδει χωρίς καθυστέρηση, η φωνή της Ελένης τον ενοχλεί. Εκεί που βάδιζε βλέπει μια έξαλλη γυναίκα να τρέχη απελπισμένη, την φωνάζει με το όνομα της και λέγει: «Ελένη που πηγαίνεις, για σένα ήλθα». Και η πονεμένη γυναίκα συνέρχεται, βλέπει τον πνευματικό, σκέπτεται αυτό που θα έκαμνε και εξομολογείται ότι την στιγμή εκείνη επήγαινε να πνιγή στην θάλασσα. Η γυναίκα εσώθη, το θαύμα έγινε, όπως η ίδια μου το εξιστόρισε…
Η αδελφή Ευφροσύνη με εβεβαίωσε ότι όταν πήγε να ασπασθή τον τάφο του Γέροντα, ησθάνθη τέτοια ευωδία, ώστε στην συνείδηση της στέκει σαν ένας πατερικός άγιος, ο οποίος πράγματι έχει αγιάσει.
Ένα άλλο πνευματικό του τέκνο, η Μ.Κ. μου διηγήθη ότι τον Νοέμβριο του 1954 επισκέφθηκε τον Γέροντα στην Πάτμο και την φιλοξένησε στο ι. Κοινόβιο του Ευαγγελισμού. Επί δύο ήμερες παρέμενε στον πύργο του Μοναστηριού· την τρίτη ημέρα ο αείμνηστος επέμενε να μη κοιμηθή πλέον στο μέρος αυτό, πράγμα που έγινε. Την νύκτα εκείνη έπεσε ακριβώς σε αυτό το κρεββάτι κεραυνός. Ημπορεί να θεωρηθή τυχαίο γεγονός η σωτηρία ενός ανθρώπου με την επιμονή του πνευματικού πατρός;
Σχετική εικόνα
Τελευταίες υποθήκες του αειμνήστου Πατρός Αμφιλοχίου
14 Απριλίου 1970, 10η μ.μ.
  • Στην βασιλεία των ουρανών βασιλεύει η ειρήνη και η χαρά παιδί μου.
  • Να έχετε αγάπη μεταξύ σας, να παρακαλήτε τον Θεόν να με συγχωρήση, διότι δεν σας έδωσα τίποτε ως πατέρας… (Γερόντισσα συγκεκινημένη). Το παν, Γέροντα, μας έδωσες.
  • Τη Γερόντισσα ν’ αγαπάτε. Ο Θεός να σας ενισχύη να οδηγήσητε καλώς το ποίμνιον που σας έδωκε να διευθύνετε. Θα αισθάνομαι πολλήν χαράν όταν σας βλέπω να προχωρήτε. Να παρακαλήτε να με βάλη και με ο Κύριος εις την θέσιν σας. Πάντα θα εύχωμαι να ζήσουμε αεννάως εις την δόξαν του Παραδείσου. Θέλω να συνέχισης πιστά το έργον μου όταν θα φύγω. Θα χαίρωμαι όταν θα βλέπω ότι προχωρείτε εις τις άγιες γραμμές του Μοναχι¬σμού….
15 Απριλίου 1970
  • Πρέπει να είσθε παιδιά της αγάπης. Δεν θα φοβήσθε τον διάβολον.
  • Να έχης υπομονήν, ταπείνωσιν και αγάπην.Θα έχετε αρχαίαν ανάμνησιν για την συνάντησιν με τον Γέροντά σας.
    Ο Θεός ευλόγησε να έλθουν όλα τα παιδιά μου.
    Δεν έχω άλλην χαράν και άλλον πόθον, να σας δω μέσα στον Παράδεισον. Ο Θεός να σας αξιώση της δόξης Του. Έχω μεγάλην συγκίνησιν που έχω πλάι μου όλα μου τα παιδιά. Άλλη χαρά δεν έχει ο πατέρας.
  •  (Πνευματικό παιδί: πολύ τον αγαπάς, Γέροντα, τον Θεολόγον).
    Από μικρό παιδί τον έβλεπα, τον αγαπούσα, προσευχόμην και παρακαλούσα να γίνω ένας μαθητής του και οπαδός του. Και έγινε.
  • Να ζήσετε βίον ειρηνικόν και άγιον, να κρατήσετε τις γραμμές των πατέρων σας, να ζήσετε τον χριστιανικόν και ελληνικόν βίον…
  • Ανδρίζεσθε και κραταιούσθε, για να μην έλθετε εις πειρασμόν. Μη δίδετε σημασίαν εις τον κόσμον. Ο κόσμος εξ αρχής και τους Αποστόλους και όλους τους Αγίους τους έπιασε για τρελλούς «…και εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσιν». Να έχωμεν την ομόνοιαν και την ειρήνην. Αυτά ευλογεί ο Θεός.
  • Ο Θεός να σας ευλογήση, να είναι πάντα κοντά σας στις εργασίες σας, στις σκέψεις σας. Να μην αναμιγνύεσθε ούτε στα κομματικά, ούτε στα προσωπικά. Πάντοτε να λέγετε: Ο Θεός να σας φωτίζη να κάνετε ό,τι είναι καλύτερον για τον τόπον μας.
  • Ημών το πολίτευμα εν «ουρανοίς υπάρχει». Εδώ ψευτοζούμε, λοιπόν να μη στενοχωρούμεθα ό,τι και να μας συμβή…
  • Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν. Εμείς αυτό πρέπει να λέγωμε είτε καλά έχομε είτε κακά.
  • Όπου εγωισμός εκεί Πνεύμα Θεού δεν υπάρχει.
  • Δεν ημπορεί να λέγεται Χριστιανός εκείνος όπου δεν έχει αγάπην. Προσποιείται τον Χριστιανόν…
16η Απριλίου, 12η μεσημβρινή (Εις τον ιατρόν της Πάτμου)
  • Το Πνεύμα του Θεού να είναι πάντοτε μαζύ σας, όλες οι διαγνώσεις σας να είναι φωτισμένες. Να είσαι ευχάριστος και εις τους ανθρώπους και εις τον Θεόν. Εύχομαι εκ καρδίας να γίνης ένας Ιεραπόστολος ιατρός, διότι το πλησίασμα του Χριστιανού ιατρού εις τον άρρωστον παίζει σπουδαίον ρόλον. Εγώ σε αγαπώ διότι έχεις εντός σου εθνικό¬τητα και θρησκευτικότητα. Δεν σε θεωρώ ως ιατρόν, αλλ’ ως ιδικόν μου πρόσωπον.
Εκοιμήθη μετ’ ολίγον (2.15 μ.μ.) εν Κυρίω.
Οποία όντως πνευματική διαύγεια!
(Αναδημοσίευσις από το περιοδικόν «Άγιος Νεκτάριος» Θεσ/νίκης του 1982)
Ψυχοσωτήρια Διδάγματα Συγχρόνων Γερόντων
Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη»
Θεσσαλονίκη