7.Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού, Ζ΄μέρος, Ιερομονάχου Σάββα Αγιορείτου

Ευλογημένη Κυριακή, συν Θεώ!

Να τιμάς τους πατέρες και αδελφούς που συναντάς με μια ελαφρά υπόκλιση προσέχοντας να μην τους κοιτάζεις ερευνητικά.

Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ

Έναν πολύ καλό τρόπο ασκήσεως της προσευχής του Ιησού προτείνει ο ιερομόναχος Δωρόθεος, Ρώσος ασκητής και πνευματικός συγγραφέας.

"Όποιος προσεύχεται με τα χείλη" λέει "αλλά δε ενδιαφέρεται για την ψυχή και δεν φυλάει την καρδιά προσεύχεται στον αέρα και όχι στον Θεό, γι΄αυτό κοπιάζει μάταια.    

Γιατί  ο Θεός δίνει προσοχή στον νου, στον ζήλο και όχι στην πολυλογία. 

Πρέπει να προσευχόμαστε με όλη μας την προθυμία με την ψυχήν και τον νου και την καρδιά μας, με φόβο Θεού και με όλη μας τη δύναμη. 

Η νοερά προσευχή δεν επιτρέπει να μπαίνουν στο εσωτερικό του νου της ούτε περισπασμοί ούτε αισχροί λογισμοί.

Θέλεις να μάθεις την εργασία της νοεράς και καρδιακής προσευχής; Θα σου την διδάξω. 

Άκουσέ με αγαπητέ μου με προσοχή και φρόνηση:

 Στην αρχή θα πρέπει να κάνεις την προσευχή του Ιησού προφορικά δηλαδή με τα χείλη και τη γλώσσα έτσι ώστε να την ακούς.

Όταν τα χείλη η γλώσσα κι οι αισθήσεις σου ικανοποιηθούν με τη μεγαλόφωνη προφορική προσευχή θα την σταματήσεις και θα αρχίσεις  να προσεύχεσαι ψιθυριστά. 

Κι έπειτα από αυτό πρέπει να προσεύχεσαι με τον νουν συγκεντρωμένο. Τότε η νοερά και καρδιακή προσευχή θα αρχίσει από μόνη της με την ενέργεια της θείας χάριτος να ασκείται αδιάλειπτα, να περιφέρεται και να ενεργεί σε κάθε στιγμή σε κάθε έργο και σε κάθε τόπο.

 

Ο γέροντας Σεραφείμ του Σάρωφ συμβουλεύει εκείνον που θέλει να κάνει ζωή νηπτική:

• Να μην ακούει άσχετες συζητήσεις που γεμίζουν το κεφάλι με κούφιες σκέψεις και μάταιες ενθυμήσεις.
• Να μην ασχολείται με τις ξένες υποθέσεις.
• Να μην συλλογίζεται. να μην κρίνει και να μην σχολιάζει τους άλλους.
• Να αποφεύγει τις συνομιλίες και να φέρεται σαν ένας  περαστικός προσκυνητής.
• Να τιμά τους πατέρες και αδελφούς που συναντά με μια ελαφρά υποκλιση προσέχοντας να μην τους κοιτάζει ερευνητικά.

Το ερευνητικό βλέμμα προκαλεί αναπόφευκτα στην ψυχή κάποιων εντύπωση που της φέρνει περισπασμό προσελκύοντας έτσι την  την προσοχή της και απομακρύνοντάς την από την προσευχή.

Γενικά όποιος κάνει νηπτική ζωή δεν πρέπει ούτε να κοιτάζει τίποτα με ερευνητικό βλέμμα ούτε να ακούει τίποτα με ιδιαίτερη προσοχή. Αλλά να βλέπει και να ακούει φευγαλέα. έτσι που η μνήμη και η δύναμη της προσοχής να είναι πάντα ελεύθερες απαλλαγμένες από τις εντυπώσεις του κόσμου κι έτσι ικανές να δέχονται τις θεϊκές εντυπώσεις.

Αποσπάσματα από το βιβλίο: Ασκητικές Εμπειριές Δ΄

Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, σελ. 110-112

                                         

Θαυμαστός τρόπος για να επανέλθει η Θεία Χάρη, αφού πρώτα μας διαπαιδαγωγήσει

Γέροντος Ιωσήφ Ησυχαστού

Καλό είναι να ακούσεις πώς οικονομεί ο σοφός Κυβερνήτης την έκβαση των πειρασμών και την επαναφορά της Θείας Του Χάρης.

Επιτέλους, αφού πλέον γνωρίσει καλά και δει την ασθένεια της ανθρωπίνης φύσης και έλθει σε βάθος ταπείνωσης τότε και ο Κύριος λέει: «Φθάνει πλέον ο αγώνας του ψυχικού πνιγμού και ας βοηθήσουμε τον πληγωμένο».

Και πάλι δεν στέλνει αγγέλους για να τον οδηγήσουν, διότι η φύση του ογδόου αιώνος δεν σηκώνει αλλά ούτε του δίδει την χάριν ιδιαιτέρως (προσωπικά, κατά μόνας), όπως πρώτα, για να μην πει ότι του εδόθη χάριν της δικής του υπομονής και του αγώνος.

Γι΄αυτό ο σοφός Θεός που οικονομεί τα πάντα για το συμφέρον μας. που μας ανεβάζει στους ουρανούς και μας κατεβάζει στον Άδη, όπου θανατώνει και ζωογονεί, Αυτός και σε αυτό το θέμα στέλνει τους πειρασμούς προς κάθαρση και θεραπεία αλλά, όταν έρθει ο καιρός να τους πάρει, πάλι με τρόπο και σοφία δίνει την έκβασή τους.

Σηκώνει έναν ομοιοπαθή και πρακτικό ΓΕΡΟΝΤΑ και έμπειρο οδηγό που έχει τη δυνατότητα ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΨΥΧΗΝ  ή μάλλον που ο ίδιος ο Θεός κατοικεί σε αυτόν και μιλά μέσα από αυτόν και τον φέρνει σε συνάντηση! Και αφού γίνει η συνομιλία να και η επανάληψις της ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΗΣ!

Ο μεν Γέροντας λέει και σαν αστραπή περνάνε στο βάθος της καρδιάς οι λόγοι του και θείο φως περιλούζει την καρδιά του και οι δαίμονες φεύγουν μακράν αδυνατώντας να σταθούν μπροστά στον Γέροντα. Διότι κατ΄αυτή τη στιγμή ο άγιος Γέροντας είναι όλος θείον πυρ και οι λόγοι του γεμάτοι από θείο φωτισμό και οι συμβουλές του είναι λεπτές και μεγάλης γνώσεως και συνέσεως, γεμάτες από θεωρία, διότι συνοδεύονται από τη Θεία Χάρη.

Κι αμέσως, όταν εισέλθουν στην καρδιά, ο νους κινείται προς έκπληξη και θαυμασμό, διότι τον διδάσκει υπερφυσικά και όσα χρειάζονται για να σηκώσουν το μεγάλο βάρος της κακίας των δαιμόνων.

Κι αφού τον ανορθώσει καλώς και αφού του δώσει αρκετές οδηγίες, ικανές να σώσουν ψυχή, χωρίζονται.

Και η ολόκληρος νύχτα του χειμώνος (ο πειρασμός) διήλθε σαν μια στιγμή της ώρας, σαν θαύμα χωρίς να καταλάβουν πώς πέρασε.

Και μετά τον χωρισμό ο πρώην νήπιος επιστρέφοντας στα ίδια κι αφού έγινε δόκιμος από την πείρα των δαιμόνων έκλαψε με κλαυθμούς καθώς έτρεχαν της αγάπης τα ασυγκράτητα δάκρυα.

Εφώναξε: «Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον και προσέσχε μοι και εάν ο Κύριος δεν με βοηθούσε σύντομα θα παροικούσε στον Άδη η ψυχή μου» και άλλα πολλά.

Και αφού ήλθε στην καλύβα κι έβαλε σε αρχή τις οδηγίες αμέσως απαλλάχτηκε από όσα προηγουμένως τον καταδυνάστευαν.

Και μετά από λίγο με τις ευχές του αγίου εκείνου Γέροντα, που και στον ύπνο τον έβλεπε και τον ενίσχυε, θεραπεύτηκε τελείως.

Και γεμάτος από την αγάπη του Χριστού και τα πάθη του ησύχασαν και ειρήνη των λογισμών ήρθε. Αλλά και δύναμη πίστεως του δόθηκε προερχόμενη από τη θεωρία και όχι όπως πρώτα από τη μυστική ελπίδα που έχουμε από το άγιο Βάπτισμα και τα ορθά δόγματα.

Πίστη που προήλθε από τη θεωρία, όπου βλέπει και πιστεύει.

Επίσης και όλα τα άλλα δώρα του Θεού έρχονται σαν αλυσίδα δεμένα .ΧΑΡΙΣ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ, χωρίς αυτός να τα ζητήσει.

Αλλά και όταν σταθεί στην προσευχή δεν μπορεί να πει δος μου αυτό ή το άλλο, διότι ο Κύριος του δίδει πλέον ό,τι αυτός ζητεί.

Και η προσευχή του είναι το θέλημα του Θεού.

Και κατά καιρούς και καιρούς εν ώρα της προσευχής γίνεται ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ της αγάπης του Ιησού. Και αδιαλείπτως ευχαριστώντας τον Κύριο για τις τόσες ευεργεσίες,  ο νους του αρπάζεται σε έκπληξη και θαυμασμό.

Ο δε αέρας της Θείας Χάρης φράζει το στόμα του. Και βασιλεύει  ο Χριστός…

Θέλει, αν είναι δυνατόν όλους τους ανθρώπους να βάλει στην καρδιά του να δουν και να σωθούν.

Αλλά, επειδή δεν είναι δυνατόν να σώσει κανείς τους άλλους, γι΄αυτό αρκείται μένοντας στην ησυχία να εύχεται για τους άλλους να τους σώσει  ο Θεός.

Αυτός λοιπόν, παιδί μου, είναι ο τρόπος της Θείας Χάρης και αυτός που φθάνει μέχρι εδώ μπορεί να μας πει τι άλλα βλέπει αν δεν του έτυχε άλλο εμπόδιο.

Διότι αυτός τρώγει ΘΕΙΑΝ ΑΓΑΠΗ και πίνει οίνον που έπιναν οι Όσιοι  Πατέρες που βάδιζαν την οδό αυτή και ξεχνούσαν τις θλίψεις. 

Και η Χάρη πλέον δεν φεύγει, όπως στις αρχές, εκτός κι αν γίνει καμία αλλοίωση, ο μη γένοιτο, Κύριε!

Απόσπασμα από το βιβλίο: Έκφρασις Μοναχικής εμπειρίας

Σελ. 426-429 

Πηγή στο διαδίκτυο: meteora.net/images/pdf/ekfrasis_monaxikis_empeirias.pdf

Απόδοση στη νεοελληνική

Εἰς φίλον ἀγωνιῶντα καὶ θλιμμένον

Η τρελή χαρά της πίστεως 

Ἀγαπητέ μου,

Δὲν ξέρω τί νὰ σᾶς γράψω πρῶτον καὶ τί ὕστερον ἀπὸ τὴν πλημμύρα τῶν σκέψεων ποὺ μοῦ προκάλεσε τὸ τελευταῖο, πρὸ ὀλίγου ληφθέν, γράμμα σας. Οἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς μας εἶναι ὅλες μετρημένες καὶ μιὰ δὲν θὰ χαθῇ, ἂν δὲν τὸ ἐπιτρέψει ὁ Κύριος.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ὅ,τι καὶ νὰ κάνομε ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ προσθέσουμε στὴ ζωή μας πήχυν ἕνα. Ἐν τούτοις αὐτὸ δὲν μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἀδράνεια, στὴν παθητικὴ προσμονὴ τοῦ πεπρωμένου, διότι μποροῦμε, τὸ ἐπιτρέπει ὁ Θεός, νὰ χάσουμε ἀπὸ τὸ καντήλι μας τὸ λάδι ποὺ τοῦ ἔβαλε ὁ Θεὸς καὶ ἔτσι νὰ ἀνατρέψωμε τὰ σχέδιά Του. Ἐκεῖνο ποὺ ἔχουμε νὰ κάνουμε γιὰ νὰ μὴ χυθῇ τὸ λάδι μας προώρως εἶναι νὰ παίξουμε μὲ εὐσυνειδησία τὸ ρόλο ποὺ μᾶς ἀνέθεσε ὁ Θεός. Τὰ ἄλλα εἶναι δικά Του.

Δὲν ξέρω γιατί, ἀλλὰ εἶμαι χαρούμενος. Ἐμειδίασα μὲ τὴν ἀπογοήτευση τοῦ ἁγίου ἡγουμένου τάδε. Εἶναι τίποτε ἄλλο ἡ ζωή μας ἀπὸ σειρὰ συνεχῶν καὶ ἀδιαλείπτων ἀπογοητεύσεων ἀπὸ τοὺς συνανθρώπους μας; Καὶ ὅμως μέσα ἀπὸ αὐτὲς ὁδηγούμεθα πρὸς ΕΚΕΙΝΟΝ ποὺ εἶναι ἀδιάψευστος, χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Συγχωρῆστε μου κάτι ποὺ θὰ πῶ καὶ ποὺ θὰ μποροῦσε ἀπὸ ἄλλον νὰ παρεξηγηθῇ.

Ἂν κάποιος βοηθᾶ κάποιον Ἐπίσκοπο (τρόπος τοῦ λέγει, διότι δὲν ἔχει ἀνάγκην βοηθείας ὁ βοηθούμενος ἀλλὰ ὁ βοηθών) δὲν πρέπει νὰ τὸ κάνει ὅταν καὶ ἐὰν εἶναι εὐχαριστημένος καὶ σύμφωνος μὲ τὶς ἐνέργειες τοῦ ἐπισκόπου Α ἢ τοῦ συνεργάτου του Β. Τὸ κάνει διότι αἰσθάνεται νεῦμα τοῦ Κυρίου τῶν ὅλων νὰ τὸ κάνει.

Φυσικὰ ἀγαπᾶ καὶ σέβεται τοὺς ἐντεταλμένους καὶ τοὺς ἐπιλελεγμένους ὑπὸ τῆς θείας χάριτος νὰ κατέχουν τὰς ἃς κατέχουν θέσεις, ἀλλὰ καὶ ἐὰν κάπου ἀνθρωπίνως ἔχει διαφορετικὴ γνώμη, δὲν ὁδηγεῖται ἐξ αὐτοῦ σὲ προσωπικὴ ἀντιπαράθεση καὶ σὲ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴ συνεργασία. Στὸ δικαστήριο πολλὲς φορὲς διαφωνοῦν οἱ δικαστὲς περὶ τῆς ληπτέας ἀποφάσεως, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν τοὺς ἐμποδίζει νὰ εἶναι φίλοι καὶ νὰ συμφωνοῦν σὲ ἄλλες ὑποθέσεις. Λοιπὸν δὲν πολυκαταλαβαίνω τὶς θέσεις ἐκείνων ποὺ ἐξαρτοῦν τὴ στάση τους ἀπέναντι ἱερῶν θεσμῶν ἐκ τῶν πέριξ αὐτῶν προσώπων.

Βέβαια δὲν βρέθηκα ποτὲ σὲ προσωπικὴ ἀντιπαράθεση μὲ κάποιον, τέτοια ποὺ νὰ μὲ πονέσει πολύ. Ἴσως ὅμως δὲν ἔχω εὐαίσθητα νεῦρα καὶ γενικὰ εἶμαι ἀναίσθητος ἢ περίπου. Δὲν ξέρω ἂν αὐτὸ εἶναι καλὸ ἢ κακό, πάντως μὲ βολεύει.

Ἕνας φίλος μοῦ διηγήθηκε τὴν παρακάτω ἱστορία. Πρὶν ἀπὸ χρόνια μιὰ κοπέλλα ἄργησε στὸν Γέροντα Πορφύριο τὸ βράδυ καὶ δὲν εἶχε μέσον νὰ ἐπιστρέψει σπίτι της. Ὁ Γέροντας τῆς εἶπε νὰ πάει μὲ τὰ πόδια μέχρι τὴν Ἐθνικὴ ὁδὸ στὴ Μαλακάσα (5 χλμ.) καὶ ἐκεῖ στὸ πρῶτο αὐτοκίνητο ποὺ θὰ βρεῖ νὰ πηγαίνει γιὰ Ἀθήνα νὰ κάνει ὠτοστὸπ χωρὶς νὰ φοβηθῇ. Θά ’χει μέσα δύο ἄνδρες, ἀλλὰ εἶναι καλοὶ ἄνθρωποι. Ἔτσι καὶ ἔγινε.

Μετὰ ἀπὸ χρόνια ἕνας διευθυντὴς μεγάλης πολυεθνικῆς ἐπιχειρήσεως εἶδε στὸ τραπεζάκι φίλου του ἕνα βιβλίο γιὰ τὸν Γέροντα Πορφύριο καὶ τὸν ρώτησε ἂν τὸν γνωρίζει διότι εἶχε ἀκούσει περὶ αὐτοῦ ἀπὸ δυὸ φίλους του δικαστὲς μιὰ περίεργη ἱστορία γιὰ κάποια κοπέλλα ποὺ τὴν πῆραν μεσάνυχτα μὲ ὠτοστὸπ ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴ ὁδό, καὶ πού, ὅταν τὴν ρώτησε πῶς δὲν φοβήθηκε, τοὺς διηγήθηκε ὅτι ὄχι, διότι τὴν εἶχε διαβεβαιώσει ὁ Γέροντας ὅτι εἶναι (θὰ εἶναι δηλαδή) καλοὶ ἄνθρωποι.

Αὐτὸ ἔγινε ἀφορμὴ νὰ βρεῖ ὁ διευθυντὴς αὐτὸς πνευματικὸν καὶ ποιὸν νομίζετε; Κάποιον ποὺ εἶχε πεῖ ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ ἐκδοθῆ αὐτὸ τὸ βιβλίο γιὰ τὸν Γέροντα. Καὶ τώρα πηγαίνει καὶ σὲ ἀγρυπνίες. Χθὲς πῆγα στὴν οἰκονομικὴ ἐφορία καὶ ἀπὸ μακρυὰ ἔβλεπα ἀδύνατον νὰ βρῶ πάρκινγκ. Ὅμως δὲν ἀπελπιζόμουν οὔτε τολμοῦσα νὰ ζητήσω ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μοῦ βρεῖ θέση (ἅπαγε). Ἔκανα λοιπὸν μιὰ βόλτα γύρω σὲ μιὰ πλατειούλα καὶ ἀφοῦ δὲν βρῆκα, ἔτριψα καὶ ἔκανα τὸν γύρο τοῦ οἰκοδομικοῦ τετραγώνου τῆς ἐφορίας. Στὴν πίσω πόρτα τῆς ἐφορίας ἀκριβῶς ἦταν ἄδεια μία θέσις. Ἀσήμαντο; Ὅσο μιὰ τρίχα τῆς κεφαλῆς μας ποὺ εἶναι ὅμως μετρημένη.

Στὴ συνέχεια ἔπρεπε νὰ πάω σὲ κάποιο γραφεῖο γιὰ νὰ πᾶμε μὲ μία ὑπάλληλο ἐκείνου σὲ μία ἄλλη δημόσια ὑπηρεσία. Τηλεφώνησα μὲ τὸ κινητό, ἀλλὰ δὲν ἄνοιξε ἡ γραμμή. Ἡ ὥρα ἦταν 1 καὶ 5 καὶ στὶς 1.30 ἔκλειναν αὐτὰ τὰ γραφεῖα καὶ ἔπρεπε νὰ διανύσουμε μεγάλη ἀπόσταση. Ὅταν κτύπησα ἀπὸ τὸ πεζοδρόμιο τὸ κουδούνι τῆς ἐξώπορτας τοῦ γραφείου, μοῦ ἀπάντησε ἕνας ὑπάλληλος ὅτι ἡ ὑπάλληλος κατεβαίνει καὶ πρὶν τελειώσει τὰ λόγια του ἐμφαίστηκε. Πῶς ἐπετεύχθη αὐτὸς ὁ περίεργος συντονισμός; Πήγαμε ἐν τέλει καὶ κάναμε ὅ,τι ἔπρεπε. Ἀσήμαντα; μὰ ὅταν τὰ ἀσήμαντα ρυθμίζονται ἔτσι, τὰ σημαντικὰ δὲν θὰ ρυθμισθοῦν;

Ὑπάρχει βεβαίως ἕνα πρόβλημα. Καὶ αὐτὸ εἶναι ὅταν προβάλλεται κάποιο δικό μας θέλημα, χωρὶς δοκιμὴν τί τὸ εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ. Στὴ Γερμανικὴ κατοχὴ τῆς Ἑλλάδος (1941-1944) μιὰ μονάδα γερμανικὴ πῆγε νὰ κάψει ἕνα ἀρχαῖο μοναστήρι. Ὁ ἡγούμενος προσπάθησε νὰ πείσει τὸν ἐπι κεφαλῆς νὰ μὴ τὸ κάψει καὶ πρὸς τοῦτο ξεκρέμασε τὸ καντήλι τῆς Παναγίας καὶ τὸ ἄφησε νὰ πέσει στὸ ἔδαφος. Τὸ καντήλι στάθηκε ὄρθιο χωρὶς νὰ σπάσει, χωρὶς νὰ χυθῇ τὸ λάδει, χωρὶς νὰ σβύσει. Ὁ Γερμανὸς ἐντυπωσιάστηκε καὶ ἔφυγε. Ἀνέφερε στοὺς προϊσταμένους του τὰ γενόμενα καὶ ζήτησε ὁδηγίες.

Τὸ βράδυ ὁ ἡγούμενος εἶδε στὸν ὕπνο του τὴν Παναγία ποὺ τοῦ εἶπε: Ποιὸς εἶσαι ἐσὺ ποὺ θὰ ἀποφασίσεις ἂν θὰ καεῖ ἢ ὄχι τὸ μοναστήρι μου; Ἐγὼ θέλω νὰ καεῖ; Τὸ πρωὶ ὁ Γερμανὸς ξαναγύρισε μὲ διαταγὴ νὰ τὸ κάψει καὶ τὸ ἔκαψε, φυσικὰ χωρὶς νὰ διαμαρτυρηθῇ ὁ ἡγούμενος.

Λοιπόν, συγχωρήσατε. Δὲν θέλω νὰ κάνω τὸ δάσκαλο. Θέλω νὰ σᾶς κάνω συμμέτοχο μιᾶς τρελλῆς χαρᾶς. Ὅταν ὅλα γκρεμίζονται ἡ χαρὰ φουντώνει. Μαζοχισμός; Ὄχι. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ… Καὶ μετάβασις ἐκεῖ ἔνθα δικαιοσύνη κατοικεῖ. Καὶ ἀγάπη καὶ εἰρήνη πάντα νοῦν ὑπερέχουσα. Δὲν εἶναι ὅτι θέλω νὰ γκρεμιστοῦν γιὰ νὰ βρῶ τὴν ἐλευθερία. Ἄπαγε. Θέλω νὰ συντηρηθοῦν. Ἀλλὰ νοιώθω ἐλεύθερος ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τῆς συντηρήσεώς τους. Ἂν ὁ Θεὸς θέλει νὰ καταστραφεῖ τὸ μοναστήρι, θὰ εἶναι γιὰ καλό. Ἴσως ἀσύλληπτο σὲ μᾶς, ἀλλὰ γιὰ καλό.

Ὁ ἴδιος ἔκρινε ὅτι ἔπρεπε νὰ καταστραφεῖ ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ, νὰ σταυρωθῆ καὶ νὰ ταφῆ. Ποιὰ μεγαλύτερη καταστροφὴ γιὰ ἕναν ἀναμορφωτὴ ἀπὸ τοῦ νὰ πεθάνει πρὶν κἂν ἀρχίσει τὸ ἔργο του, στὰ 33 του χρόνια, ἐμπαιζόμενος ὡς ὁ δῆθεν βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; Καὶ ὅμως ἀνέστη. Καὶ ἔκτοτε δρᾶ συνεχῶς, μυστικῶς, φιλανθρώπως. Καὶ κάτι ἔχει ἕτοιμο καὶ γιὰ μᾶς. Κάμινον πυρὸς ἢ δρόσον, δὲν ξέρω. Ἀλλὰ ὅ,τι καὶ νά ’χει εἶναι γιὰ τὸ καλό μας, αὐτὸ εἶναι τὸ μόνον ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ.

Κατόπιν αὐτοῦ εἶμαι ἐλεύθερος ἀπὸ τὸ φόβο, ἐκπεφορτισμένος παρὰ τοῦ Κυρίου, τοῦ ὑποσχεθέντος νὰ ἀναπαύσει τοὺς κοπιῶντας καὶ πεφορτισμένους καὶ ἕτοιμος γιὰ ὅλα, καλὰ καὶ κακά (ἀλλὰ τί λέω κακά, ἀφοῦ κακὸν δὲν ὑπάρχει, διότι τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν;).

Συγχωρήσατε, μυριάκις συγχωρήσατε. Σᾶς ἐξομολογήθηκα τὴν τρέλλα μου, τὴν ἀλλοφροσύνη μου. Εὔχεσθε νὰ μὲ συγχωρήσει ὁ Κύριος καὶ νὰ μὴ δοκιμάσει ἂν αὐτὰ ποὺ γράφω θὰ τὰ ἐφαρμόσω ὅταν σφίξουν οἱ συνθῆκες. Διότι εἶμαι βέβαιος ὅτι χωρὶς Αὐτοῦ δὲν μπορῶ. Κύριε, μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἄλλως δὸς καὶ τὴν δύναμιν τοῦ ὑπενεγκεῖν. Ἀμήν.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ηλ. Χρησίμου «ΥΠΕΡ ΔΕ ΠΑΝΤΑ ΝΙΚΑ Η ΑΛΗΘΕΙΑ. Γράμματα σὲ φίλους γιὰ ἐπίκαιρα θέματα».

 Πηγή: Φτωχοπρόδρομος

Άγιος Πορφύριος http://www.porphyrios.net/?p=6977

Αυτός είναι ο Γέροντας!

Ξέρετε τι θα πει Γέροντας; Μόνο ο διάβολος ξέρει τι θα πει Γέροντας.

Μακαριστός Γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης

 Ο κατά σάρκα αδερφός αλλά και υποτακτικός του γερο-Ιωσήφ, ο πάτερ Αθανάσιος, είχε την Κοίμηση στη Νέα Σκήτη.

 Εκεί το Γεροντάκι που ζούσε πριν, εγώ το πρόλαβα, αλλά αυτό το ιστορικό που θα σας πω τώρα δεν το πρόλαβα, αλλά το άκουσα· το Γεροντάκι το πρόλαβα. Είχε έναν υποτακτικό.

Ο υποτακτικός, ε, κρίσις Θεού, ήρθε στο τέλος να πεθάνει. Την προηγούμενη ημέρα, την παραμονή προτού να πεθάνει, πήγαν οι δαίμονες και του λένε:

«Είσαι δικός μας, τώρα θα σε πάρουμε στην κόλαση γιατί έτσι κι έτσι...», τα συνηθισμένα των διαβόλων. Το παιδί ταράχθηκε. Μπήκε μέσα ο Γέροντας:

- Παιδί μου, γιατί είσαι ταραγμένος; λέει.

- Γέροντα, Γέροντα, θα κολασθώ, ήρθαν οι δαίμονες να με πάρουν, μου είπαν ότι αύριο στις τρεις η ώρα θά' ρθουμε να σε πάρουμε.

- Αχ, παιδάκι μου, λέει, εσύ είσαι υποτακτικός, όταν έρθουν οι δαίμονες να τους πεις: «Εγώ έχω Γέροντα».

- Νά' ναι ευλογημένο.

Τέλειωσε, τον ειρήνευσε τον υποτακτικό! την άλλη μέρα παν οι δαίμονες κατά τη συνήθειά τους, βγάλε τη γλώσσα, τράβα από 'δω...

«Τι ερχόσαστε σε μένα», λέει, «εγώ είμαι υποτακτικός, έχω Γέροντα».

Με το «έχω Γέροντα» άφαντοι όλοι οι δαίμονες!

Αυτός είναι ο Γέροντας!

ΠΗΓΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ : ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ, εκδ. Ι. ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΥ «ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ», ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΑ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

PΗΓΉ ΣΤΟ ΔΙΑΔΊΚΤΥΟ: Agia Meteora.net

Τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου είδε όλη η Ινδία! {Περιμένετε να εμφανιστεί το βίντεο και -ει δυνατόν- μην ανοίξετε τους συνδέσμοιυς κάτω από αυτό. Δυστυχώς είναι ενσωματωμένοι στο βίντεο και δεν απενεργοποιούνται)

Δημοσίευση by Surender Prasad.

Πώς να ξεκινάς την ημέρα σου ...ΑΓΙΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ

Του Αγ. Νικοδήμου,  Αρχιεπισκόπου  Κοστρομά  (Ρώσου νεομάρτυρος)

Πίεζε τον εαυτό σου να ξυπνάς νωρίς το πρωί με σταθερό ωράριο. Μόλις ξυπνήσεις, στρέψε το νου σου στο Θεό:

Κάνε το Σημείο του Σταυρού και ευχαρίστησε Τον για τη νύχτα που πέρασε και όλους τους οικτιρμούς Του προς εσένα.

Ζήτησε Του να καθοδηγεί όλες σου τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις επιθυμίες, ώστε οτιδήποτε λες ή κάνεις να είναι ευάρεστο σε Αυτόν.

Καθώς ντύνεσαι, να θυμάσαι ότι είναι παρών ο Κύριος και ο Φύλακας Άγγελός σου. Ζήτησε από τον Κύριο Ιησού Χριστό να σου φορέσει το χιτώνα της σωτηρίας.

Αφού πλυθείς, ξεκίνα την πρωινή προσευχή. Να προσεύχεσαι γονατιστός, με συγκέντρωση, σεβασμό και πραότητα, όπως αρμόζει μπροστά στα μάτια του Παντοδύναμου. Ζήτησε Του να σου δώσει πίστη, ελπίδα και ευσπλαχνία, καθώς και την ήρεμη δύναμη για να αποδεχθείς όλα όσα μπορεί να σου φέρει η νέα ημέρα – τις δυσκολίες και τα προβλήματα. Ζήτησε Του να ευλογεί τους κόπους σου.

Ζήτησε βοήθεια, για να ολοκληρώσεις κάποιο συγκεκριμένο έργο που εκτελείς, για να καταφέρεις να μείνεις αλώβητος από κάποια συγκεκριμένη αμαρτία.

Αν γνωρίζεις ανάγνωση, διάβασε κάτι από την Αγία Γραφή, ειδικά από την Καινή Διαθήκη και τους Ψαλμούς. Διάβασε με προσήλωση για να λάβεις τον πνευματικό φωτισμό, που θα φέρει την καρδιά σου στη μετάνοια.

Αφού διαβάσεις λίγο, να σταματάς και να συλλογίζεσαι αυτά που διάβασες, και έπειτα να συνεχίζεις παρακάτω και να αφουγκράζεσαι όσα ο Κύριος λέει στην καρδιά σου.

Προσπάθησε να αφιερώσεις τουλάχιστον δεκαπέντε λεπτά συλλογιζόμενος τις διδασκαλίες της Πίστης μας και την ψυχική ωφέλεια από αυτά που διάβασες.

Πάντοτε να ευχαριστείς τον Κύριο που δε σε άφησε να χαθείς μέσα στις αμαρτίες σου, αλλά φροντίζει για σένα και με κάθε πιθανό τρόπο σε οδηγεί στη Βασιλεία των Ουρανών.

Με αυτά που σου είπα, να ξεκινάς κάθε πρωί σαν μόλις εκείνη τη στιγμή να αποφάσισες να γίνεις Χριστιανός και να ζήσεις σύμφωνα με τις εντολές του Θεού

Πηγή στο διαδίκτυο: http://www.agioritikovima.gr/perizois/item/

Διεκπεραιωταὶ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΣΤΑ περισσότερα ἔργα τῶν ἀνθρώπων πρωτεύοντα ρόλο παίζει τό φοβερό πάθος τῆς ὑπερηφάνειας. Δραστηριοποιοῦνται οἱ ἄνθρωποι γιά νά ἱκανοποιήσουν τό «ἐγώ» τους. Νά δείχνουν τά ἔργα τους καί νά χαίρονται. Νά τούς ἐπαινεῖ ὁ κόσμος καί αὐτοί νά καμαρώνουν. Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος πού πολλά γίνονται ὄχι γιά νά καλύψουν ἀνάγκες, ἀλλά γιά νά ἐντυπωσιάσουν ἐκείνους πού τά παρακολουθοῦν.

Ἔτσι κινοῦνται οἱ κοσμικοί, χωρίς αὐτό νά σημαίνει ὅτι καί στούς χριστιανούς δέν παρατηρεῖται τό φαινόμενο. Ἀκόμα καί στούς μοναχούς βλέπουμε ἔργα ματαιοδοξίας. Χτίζουν περίτεχνα καί ἐντυπωσιακά μοναστήρια, ἀδιαφορώντας γιά τούς ἀδελφούς τους πού εἶναι φτωχοί καί δέν ἔχουν οὔτε τά στοιχειώδη τῆς ζωῆς. Σέ τελευταία ἀνάλυση τά ἔργα τους εἶναι γιά τά μάτια τοῦ κόσμου καί ὄχι γιά τίς δικές τους ἀνάγκες.

Ἐάν πράγματι πίστευαν ὅτι ὁ σκοπός τῆς παρούσης ζωῆς εἶναι ἡ ἀπόκτηση τῆς μελλούσης, δέν θά καταπονοῦνταν μέ περιττές οἰκοδομές καί δέν θά ἐπαιτοῦσαν, γιά νά συγκεντρώσουν μεγάλα ποσά προκειμένου νά ὑλοποιήσουν τά μεγαλεπήβολα σχέδιά τους. Λείπει, δυστυχῶς, ἡ ταπείνωση καί ἡ αἴσθηση τοῦ τί συμβαίνει γύρω τους.

Οἱ πιστοί ἄνθρωποι ὅλα τά ἀποδίδουν στό Θεό καί ἀρνοῦνται νά οἰκειοποιηθοῦν τά δῶρα του. Ὅλα ὅσα χρησιμοποιοῦν στή ζωή τους καί ὅσα διαχειρίζονται τά θεωροῦν προσφορά τοῦ Θεοῦ καί ὄχι δικά τους ἀποκτήματα. Γι᾿ αὐτό καί δέν ὑπερηφανεύονται. 

Αὐτή τήν ἱερή αἴσθηση εἶχε καί ὁ ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, ὁ ὁποῖος διακρινόταν γιά τή βαθιά του ταπείνωση. Εἶναι χαρακτηριστική ἡ ἀπάντηση πού ἔδωσε σέ κάποιον ἐπισκέπτη του, ὅταν τόν ρώτησε ἄν μπαίνει στόν πειρασμό τῆς ὑψηλοφροσύνης ἐξ αἰτίας τοῦ πλήθους τῶν ἀνθρώπων πού τόν ἀναζητοῦν καί τόν ἐπισκέπτονται: 

«Πές ὅτι εἶμαι στίς Καρυές καί ὁ Γέροντάς μου μοῦ ἔδωσε ἕνα κατοστάρικο νά πάρω λουκούμια γιά τό κελί. Δικά μου εἶναι τά λεφτά γιά νά ὑπερηφανευθῶ;».

Ὁ ἅγιος Πορφύριος χτυποῦσε τόν πειρασμό τῆς ὑψηλοφροσύνης μέ μία ἁπλή σκέψη καί συνέχιζε νά προσφέρει στούς πολυπληθεῖς ἐπισκέπτες του ὅ,τι εἶχε, ἤ καλύτερα ὅ,τι τοῦ ἔδινε ὁ Θεός, εἴτε αὐτά ἦταν ὑλικά ἀγαθά εἴτε πνευματικές νουθεσίες καί θαυματουργικές παρεμβάσεις. 

Στόν ἴδιο δέν ἀνῆκε τίποτα. Διεκπεραίωνε τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Μοίραζε τά δῶρα τοῦ Θεοῦ στούς ἀνθρώπους καί ἡ αἴσθηση αὐτή τόν κρατοῦσε στήν ταπείνωση. Ἐάν ὑψηλοφρονοῦσε, ὅλα θά ἀνατρέπονταν καί θά ἔχανε τήν εὔνοια τοῦ Θεοῦ.

Τήν ἴδια αἴσθηση πρέπει νά ἔχουν ὅλοι οἱ χριστιανοί. Νά εἶναι δραστήριοι στήν ἀγάπη καί ἀδρανεῖς στήν ὑπερηφάνεια. Νά εἶναι οἱ ταπεινοί ἐργάτες τοῦ Θεοῦ.

Ορθόδοξος Τύπος, 10/10/2014 και dtatsis.blogspot.gr

 http://thriskeftika.blogspot.gr/2014/10/blog-post_75.html

http://www.hristospanagia.gr/?p=32452

Η περιπέτεια... μιας προσκυνήτριας

Αναρτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου από ev armi

13 Οκτωβρίου. Της Αγίας Χρυσής.

Η  θεία λειτουργία της Δευτέρας στο μικρό γυναικείο ησυχαστήριο έξω από την πόλη άρχιζε στις 6:00  το πρωί.

Το προηγούμενο βράδυ μας πήρε αργά η επιστροφή από  ευλογημένο διήμερο προσκύνημα.

Μετά τις 6:30 έφθασα στον όρθρο.

Κατάνυξη και δέος. Οι μοναχές έψελναν αρμονικά και χαμηλόφωνα.

Ο ασκητικός ιερομόναχος, στεκόταν αγιασμένος μπροστά στο Ιερό θυσιαστήριο σαν να μας μετάγγιζε θεία Χάρη.

Λίγο πριν τη θεία κοινωνία ένα αίσθημα ειρηνικής ανυπαρξίας καθήλωνε με ακινησία τα μέλη στη συναίσθηση της αναξιότητάς μας.

Στο αρχονταρίκι ακολούθησε αχνιστός καφές και τα ευλογημένα κεράσματα της απαράμιλλης μοναστηριακής φιλοξενίας ανακατεμένα με χαμόγελα και χαρούμενες παιδικές φωνούλες.

Έπρεπε να φύγω για  Θεσσαλονίκη. Κι ύστερα για  Αθήνα.

Εντελώς απρόσμενα με πλησίασε η άλλη προσκυνήτρια. Δύο είμασταν όλες κι όλες μαζί με μία οικογένεια με τρία αγγελούδια και τις μοναχές.

- Μήπως θέλεις να σε πάρω Θεσσαλονίκη με το αμάξι μου; με ρώτησε.

Λες κι ήμασταν γνώριμες από καιρό…απάντησα χαλαρά πως ναι το πρόγραμμά μου ήταν να πάω Θεσσαλονίκη.

Προσφέρθηκε πρόθυμα και κουβέντα στην κουβέντα της ανέφερα και τον λόγο.

Ήθελα να πάρω ευλογία από τον πατέρα Γαβριήλ τον Αγιορείτη που ευρισκόμενος εκτός Αγίου Όρους εφιλοξενείτο για λίγο σε μονοκατοικία της πόλης, όπου προσέτρεχε ομαδικά ο κόσμος να πάρει την ευχή του. Υπήρχε καθορισμένο ωράριο, βάσει του οποίου  δεχόταν τον κόσμο:  Από τις 4:00 μέχρι τις 7:00 το απόγευμα.

Θα φθάναμε πολύ νωρίτερα.  Είχα και τις αποσκευές  μαζί μου. Η κοπέλα γνώριζε το σπίτι που τον φιλοξενούσε κι εκεί με πήγε κατ΄ευθείαν.

Ανήσυχη για την εξέλιξη, εφόσον η ώρα ήταν 2:00 μ.μ., οι πόρτες άνοιγαν στις 4:00 κι εκείνη με άφηνε με δύο αποσκευές στα χέρια μέσα στον ήλιο μπροστά σε μία άγνωστη πόρτα, πείστηκε από μένα να φύγει..

Παραδόξως με διακατείχε μία απάθεια. Ευχαρίστησα θερμά την κοπέλα για την εξυπηρέτηση που με έφερε με απίστευτο τρόπο ακριβώς μπροστά στην πόρτα που ήθελα άκοπα δίχως καμιά προεργασία. Καθαρά διαισθανόμουν το χέρι του Θεού που κινούσε τα νήματα.

Το μέρος ήταν λίγο εξοχικό, μέσα στον ήλιο, ούτε καφετέρια ούτε καν ένα παγκάκι για να ξαποστάσω ως τις 4:00, οπότε λέω: Δεν χτυπώ το κουδούνι μήπως γίνει καμιά εξαίρεση και με δεχτούν νωρίτερα;

Αμέσως ένας κύριος απάντησε στο θυροτηλέφωνο από το βάθος της ωραίας βίλας. Δεν πρόλαβα να αναφέρω τον λόγο και μου λέει:- Περάστε κατ΄ευθείαν επάνω στον γέροντα. Λες και με περίμενε.

Άνοιξε η αυτόματη καγκελόπορτα και διέσχισα έναν πανέμορφο κήπο. Ευχαρίστησα ειλικρινά.

Απόρησα και θαύμασα τη χριστιανική αγωγή και τη διάκριση του λεπτού νέου, που αποφάσισε να με δεχτεί τόσο εγκάρδια εκτός ωραρίου.

Κατεβήκαμε λίγα σκαλιά για το κάτω διαμέρισμα της βίλας και μετά ανεβήκαμε τη μεγάλη σκάλα που οδηγούσε στο δωμάτιο του καλού γέροντα. Ξαπλωμένος στο κρεβάτι, σ΄ένα φωτεινό δωμάτιο μ΄ ένα μεγάλο ξύλινο σταυρό στο χέρι με σταύρωνε κάνοντας κομποσκοίνι και συγχρόνως έλεγε τόσες ωραίες ευχές, που έτρεχαν σαν γάργαρο νεράκι  από το ευλογημένο στόμα του.

Τον άκουγα να κελαηδάει προσευχόμενος φωναχτά και προσπαθούσα να συγκρατήσω τα λόγια του. Επικαλούνταν τους αγίους μας, ευχόταν υγεία και ευλογία για όλη την οικογένειά μου χωρίς να του πω πως έχω οικογένεια. Μιλούσε για τα παιδιά μου χωρίς να του έχω πει πως έχω παιδιά…κι άκουγα σαστίζοντας... 

Ασπάστηκα πρώτα τον σταυρό κι ύστερα το χεράκι του.

Δεν έκανα κατάχρηση της καλοσύνης του κι έφυγα τρεχάτη ευχαριστώντας τον.

-Εγώ σε ευχαριστώ για την αγάπη σου να έρθεις από τόσο μακριά, μου είπε καθώς έφευγα.  Άγιες μορφές.....

Έ

μπλεος ευχών πλέον και από τα προσκυνήματα που είχαν προηγηθεί και μετά από συμμετοχή σε μία αγρυπνία και δύο Θείες Λειτουργίες,  ταξίδεψα χωρίς να το καταλάβω  πετώντας πάνω σε σύννεφα ευλογίας .

Επιμύθιο

Ενός δε (πράγματος) εστί χρεία. 

Ένα κυνήγι μόνο αξίζει στη ζωή.

Αυτό της θείας Χάρης.

Είναι το πιο συναρπαστικό «σαφάρι» κρυμμένου θησαυρού...

Ένα τριήμερο με νηστεία, προσευχή, εξομολόγηση, Θεία Ευχαριστία, ακολουθίες, προσκύνηση ιερών λειψάνων, μελέτη  θείου Λόγου, πνευματικές ομιλίες, ύμνους και συνύπαρξη με ομόφρονες αδελφές ψυχές είναι πρόγευση Παραδείσου.  

Η Χάρη του Θεού με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος γεμίζει  τον άνθρωπο με κείνη την ανείπωτη χαρά που δεν υπάρχει όμοιά της.

Οι άγιοι- εν ζωή και μη - και είναι αρκετοί αναμεσά μας- είναι οι «εξυπνούληδες» του Θεού.

Πού έκαναν το κυνήγι της Χάρης σκοπό ζωής.

Και σώθηκαν μέσα απ΄την αυταπάρνηση και τον  αγώνα τους.

Πριν τα γράψω αυτά τα διηγήθηκα τηλεφωνικά σε μία αγαπητή αδελφή.

Μου απάντησε εύστοχα:

Τώρα απομένει να καρποφορήσουν όλες αυτές οι ευλογίες που μάζεψες!

Δεν είχε κι άδικο.

Έτσι μοιράζομαι  αυτές τις ευλογίες μαζί σας και δοξάζω τον Θεό που μας αξιώνει κατά καιρούς - παρότι ανάξιοι -να γευόμαστε τους αγιαστικούς καρπούς του θείου Πνεύματος που προορίζονται για τον κάθε έναν μας, αρκεί να  ζητάμε ταπεινά να μας δοθούν.