Ο σταυρός είναι ιατρός των παθών, εξολοθρευτής των δαιμόνων. Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

Μην αναζητάς τη χριστιανική τελείωση στις ανθρώπινες αρετές· αυτή είναι κρυμμένη στον Σταυρό του Χριστού.

  

".....Για να δεχτούμε τον σταυρό στους ώμους μας, πρέπει πρώτα να πάψουμε να ικανοποιούμε το σώμα στις ιδιότροπές του επιθυμίες, παρέχοντάς του μονάχα ό,τι είναι αναγκαίο για την ύπαρξή του· πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η αλήθεια μας είναι ένα σκληρότατο ψέμα μπροστά στον Θεό και η λογική μας είναι μια τέλεια ανοησία. Τέλος, αφού παραδοθούμε στο Θεό μ’ όλη τη δύναμη της πίστης μας και ριχτούμε στη μελέτη του Ευαγγελίου, πρέπει να απαρνηθούμε το δικό μας θέλημα.

.....................................

Όποιος πραγμάτωσε μια τέτοια απάρνηση του εαυτού του είναι ικανός να λάβει τον σταυρό του. Με υπακοή και υποταγή στο Θεό και επικαλούμενος τη βοήθειά Του για να ενισχυθεί έναντι της αδυναμίας του, κοιτάει δίχως φόβο και αμηχανία τη θλίψη που προσεγγίζει, προετοιμάζεται μεγαλόψυχα και γενναία να την υπομείνει, ελπίζει ότι μέσω αυτής της θλίψεως θα γίνει κοινωνός και συμμέτοχος των παθών του Χριστού και φτάνει τη μυστική ομολογία του Χριστού, όχι μόνο με τον νου και την καρδιά του, αλλά και με την ίδια την πράξη, την ίδια τη ζωή του.

...........................

Ο σταυρός είναι και παραμένει βαρύς και καταθλιπτικός, ενόσω παραμένει ο σταυρός μας. Όταν όμως μεταμορφωθεί σε Σταυρό του Χριστού, τότε γίνεται ασυνήθιστα ελαφρός. «Ο ζυγός μου», είπε ο Κύριος, «χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστιν» (Ματθ. ια΄ 30). Ο μαθητής του Χριστού λαμβάνει τον σταυρό στους ώμους του, όταν παραδέχεται πως είναι άξιος των θλίψεων που η Πρόνοια του Θεού του καταπέμπει.

......................

Ο μαθητής του Χριστού τότε φέρει και υπομένει τον σταυρό του σωστά, όταν αναγνωρίζει ότι αυτές ακριβώς οι θλίψεις που του στάλθηκαν και όχι άλλες, είναι αναγκαίες για την εν Χριστώ μεταμόρφωση και τη σωτηρία του.

...........................

Τότε φέρουμε καρτερικά τον σταυρό μας, όταν αληθινά αντιλαμβανόμαστε και αναγνωρίζουμε το αμάρτημά μας. Σ’ αυτή τη συναίσθηση του αμαρτήματός μας δεν υπάρχει καμιά αυταπάτη. Ωστόσο, όποιος παραδέχεται τον εαυτό του αμαρτωλό και ταυτόχρονα γογγύζει και μοιρολογεί από το μέγεθος του σταυρού του, αποδεικνύει με αυτό ότι παραδεχόμενος την αμαρτία του επιφανειακά, κολακεύει μονάχα τον εαυτό του και τον ξεγελά.

 .......................

Το να υπομένουμε καρτερικά τον σταυρό μας αποτελεί αληθινή μετάνοια.

Εσύ αδελφέ που είσαι σταυρωμένος στον σταυρό, εξομολογήσου στον Κύριο μέσα στη δικαιοσύνη και τη χρηστότητα των κριμάτων σου. Με την αυτοκατάκριση δικαίωσε την κρίση του Θεού και θα λάβεις άφεση των αμαρτιών σου. Εσύ που είσαι σταυρωμένος στον σταυρό, γνώρισε τον Χριστό και θα σου ανοιχτεί η πύλη του Παραδείσου. Από την κορυφή του σταυρού σου ευχαρίστησε τον Κύριο για την ανεκτίμητη δωρεά, για τον σταυρό σου, για το πολύτιμο προνόμιο σου, το προνόμιο να μιμείσαι τον Χριστό με τα βάσανα και το μαρτύριό σου.

 .................................

Μην αναζητάς τη χριστιανική τελείωση στις ανθρώπινες αρετές. Εκεί δεν υπάρχει αυτή η τελείωση· αυτή είναι κρυμμένη στον σταυρό του Χριστού.

Έλεγε η νεαρή Μαύρα στον νεαρό σύζυγό της Τιμόθεο, ο οποίος υπέμενε φοβερά βασανιστήρια και πόνους και την καλούσε να δεχτεί κι εκείνη το μαρτύριο: «Φοβούμαι, αδελφέ μου, μήπως τρομάξω, όταν θα δω τα φοβερά βασανιστήρια και τον εξοργισμένο ηγεμόνα, μήπως αποκάμω σε καρτερία και υποκύψω εξαιτίας της νεανικής μου ηλικίας». Ο μάρτυρας Τιμόθεος της απάντησε τότε: «Έλπιζε στον Κύριο μας Ιησού Χριστό και τα βασανιστήρια θα είναι για σένα λάδι, που ξεχύνεται επάνω στο σώμα σου και πνεύμα δρόσου στα κόκαλά σου, που θα ανακουφίζει όλες σου τις ασθένειες».

Ο σταυρός είναι η ισχύς και η δόξα όλων των απ’ αιώνος Άγιων. Ο σταυρός είναι ιατρός των παθών, εξολοθρευτής των δαιμόνων. Ο Σταυρός του Χριστού ανυψώνει από τη γη τον μαθητή του Χριστού που είναι σταυρωμένος επάνω του. Ο μαθητής του Χριστού, που είναι σταυρωμένος πάνω στον σταυρό του, φρονεί τα άνω, με τον νου και την καρδιά του ζει στον ουρανό και καθορά τα μυστήρια του Αγίου Πνεύματος εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.

 «Ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν», είπε ο Κύριος, «απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι».

==========================================================================

 Ανάλεκτα από τη δημοσίευση:

"Ἁράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι" στις ιστοσελίδες: 

http://www.hristospanagia.gr/?p=31549

http://taxiarhes.blogspot.gr/2014/09/blog-post_20.html

------------------------------------------------------------------------------------

Κάποτε, ενώ έλεγα την ευχή τη νύχτα, ήρθε μέσα μου μια χαρά μεγάλη...Γέρων Παΐσιος

Ο πατήρ Παΐσιος, ο ασκητής της Παναγούδας, ανα­φέρει τα εξής για το "φως του Θεού":

Κάποτε, ενώ έλεγα την ευχή τη νύχτα, ήρθε μέσα μου μια χαρά μεγάλη.

Συνέχισα να λέω την ευχή και ξαφνικά το κελλί μου πλημμύρισε από φώς.

Ήταν λευκό με μια μικρή απόχρωση προς το γαλάζιο.

Η καρδιά μου χτυπούσε γλυκά.

Συνέχισα να κάνω κομποσχοίνι, μέχρι πού βγήκε ο ήλιος.

Το φώς ήταν τόσο δυνατό!

Πιο δυνατό από το φώς τον ηλίου.

Ο ήλιος έχανε την λάμψη μπροστά του.

Έβλεπα τον ήλιο και μού φαινόταν το ηλιακό φώς ωχρό,

όπως είναι το φώς της σελήνης κατά την πανσέληνο.

Το φώς το έβλεπα για πολύ.  

Μετά, όταν το φώς έλειψε και η Χάρις μειώθηκε, τότε δεν εύρισκα καμιά παρηγοριά και χαρά.

Επειδή είχα μεταπέσει από μια κατάσταση σε μια άλλη κατώτερη, έβλεπα τον εαυτό μου σαν ένα ζώο.

Πήγαινα να φάω, να πιώ νερό, να κάνω εργόχειρο και αισθανόμουν σαν ζώο.

Ο Γέροντας δεν ωνόμασε ρητώς "άκτιστο" το φώς πού είδε, αν και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται περί του ακτίστου φωτός.

Περισσότερο δεν το περιέγραψε, μόνον πρόσθεσε:

Και με κλειστά τα μάτια το βλέπει κανείς, και με ανοιχτά. και τη νύχτα με το σκοτάδι και την ημέρα με τον ήλιο.

Με τέτοιες παρακλήσεις πνευματικές ἡ θεία Χάρις παρηγορούσε τον εκουσίως πτωχεύσαντα και με αυταπάρνηση ασκούμενο ασκητή Παΐσιο. 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------    

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ : Γνώσις και βίωμα της Ορθοδόξου Πίστεως

Του  π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ : ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ΑΒΕΕ. www.eptalofos.gr

Να ξέρεις λοιπόν, αγία Γερόντισσα, ότι υπάρχει και θάνατος της ψυχής... Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: Προς τη σεμνοτάτη μοναχή Ξένη (αποσπάσματα - Πρώτο μέρος)

=======================================================================

Αυτός είναι ο καθεαυτού θάνατος, να διαζευχθεί
 η ψυχή τη θεία χάρη και να συζευχθεί την αμαρτία

Να ξέρεις λοιπόν, αγία Γερόντισσα, ή μάλλον άκουσε συ για να πληροφορηθούν oι νέες που διάλεξαν την κατά Θεόν ζωή, ότι υπάρχει και θάνατος της ψυχής, η οποία είναι φύσει αθάνατη. Έτσι λέει ο Θεολόγος, ο αγαπημένος μαθητής του Χριστού: «Υπάρχει αμαρτία που επιφέρει θάνατο και άλλη που δεν επιφέρει» (Α΄ Ιω. 5, 16-17)· εδώ εννοεί οπωσδήποτε τον θάνατο της ψυχής.

Και ο μέγας Παύλος λέει: «Η κατά κόσμον λύπη προκαλεί θάνατον» (Β΄ Κορ. 7, 10)· εννοεί φυσικά τον θάνατο της ψυχής. Κι άλλου λέει: «Ξύπνα εσύ που κοιμάσαι, αναστήσου από τους νεκρούς, κι ο Χριστός θα σε φωτίσει» (Εφ. 5, 14). Από ποιους νεκρούς προστάζει να αναστηθεί; Οπωσδήποτε από εκείνους που νεκρώθηκαν από τις σαρκικές επιθυμίες, οι οποίες μάχονται κατά της ψυχής (Α΄ Πέτρ. 2, 11).

Γι' αυτό και ο Χριστός ονόμασε νεκρούς, εκείνους που ζουν στον μάταιο αυτόν κόσμο. Γιατί δεν έδωσε άδεια στον μαθητή που του ζήτησε να πάει να θάψει τον πατέρα του, αλλά τον διέταξε να Τον ακολουθεί και να αφήσει τους νεκρούς να θάβουν τους νεκρούς τους (Ματθ. 8, 22). Νεκρούς εδώ ονόμασε ο Κύριος και τους ζωντανούς που είναι νεκρωμένοι στην ψυχή.

===================================================================

Ο πραγματικός θάνατος είναι αυτός, 
ο θάνατος της ψυχής 

Όπως δηλαδή ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα είναι θάνατος του σώματος, έτσι κι ο χωρισμός του Θεού από την ψυχή, είναι θάνατος της ψυχής. Αυτόν το θάνατο εννοούσε με την εντολή Του στον Παράδεισο ο Θεός, όταν έλεγε στον Αδάμ: «Την ημέρα που θα φας από το απαγορευμένο δένδρο, θα δοκιμάσεις το θάνατο» (Γεν. 2, 17).  

Τότε με την παράβαση θανατώθηκε η ψυχή του Αδάμ, καθώς χωρίστηκε από τον Θεό, ενώ κατά το σώμα εξακολούθησε να ζει μέχρι την ηλικία των εννιακοσίων τριάντα ετών (Γεν. 5, 5). Αλλά ο θάνατος που επικράτησε στην ψυχή λόγω της παραβάσεως, όχι μονάχα αχρειώνει την ψυχή και κάνει τον άνθρωπο επικατάρατο, αλλά κάνει και το σώμα πολύμοχθο και πολυπαθές και φθαρτό και στο τέλος το παραδίνει στον θάνατο.

Γιατί τότε, μετά τη νέκρωση δηλαδή του έσω ανθρώπου εξαιτίας της παραβάσεως, άκουσε ο χοϊκός Αδάμ ότι «θα είναι καταραμένη η γη και θα το δείχνει στα διάφορα έργα σου· θα σου φυτρώνει αγκάθια και τριβόλια, και με τον ιδρώτα του προσώπου σου θα τρως το ψωμί σου, ως την ώρα που θα επιστρέψεις στη γη, από την οποία σχηματίστηκες· γιατί γη είσαι, και στη γη θα γυρίσεις» (Γεν. 3, 17-19).

Στη μέλλουσα εκείνη νέα γέννησή μας, κατά την ανάσταση των δικαίων, θα αναστηθούν και τα σώματα των ανόμων και αμαρτωλών, αλλά για να παραδοθούν στόν δεύτερο θάνατο (Αποκ. 20, 14), στην αιώνια κόλαση, στον ακοίμητο σκώληκα (Μαρκ. 9, 44), στο τρίξιμο των δοντιών, στο εξώτερο και ψηλαφητό σκοτάδι (Ματθ. 8, 12), στη σκοτεινή και άσβεστη γέεννα του πυρός (Ματθ. 5, 22), σύμφωνα με τον Προφήτη που λέει ότι οι άνομοι και οι αμαρτωλοί θα ριχτούν μαζί σε φωτιά, που κανείς δε θα μπορεί να σβήσει (Ησ. 1, 31).  

Αυτό είναι ο δεύτερος θάνατος, όπως μας δίδαξε ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη. Άκουε ακόμη τι λέει και ο μέγας Παύλος: «Αν ζείτε σαρκικά, σας περιμένει θάνατος· αν όμως νεκρώνετε με τη δύναμη του Πνεύματος τις αμαρτωλές τάσεις σας, θα ζήσετε» (Ρωμ. 8, 13). Εδώ μιλά για τη ζωή και το θάνατο κατά τον μέλλοντα αιώνα· ζωή λέει την απόλαυση της αιώνιας βασιλείας και θάνατο την αιώνια κόλαση.

 Η παράβαση λοιπόν της εντολής του Θεού γίνεται πρόξενος κάθε θανάτου, και στην ψυχή και στό σώμα, και στην παρούσα ζωή και σ' εκείνη την ατελεύτητη κόλαση. Αυτός είναι ο καθεαυτού θάνατος, να διαζευχθεί η ψυχή τη θεία χάρη και να συζευχθεί την αμαρτία. Αυτός ο θάνατος είναι για τους συνετούς ο πράγματι φρικτός και αποκρουστικός. Αυτός είναι, σ' εκείνους που ξέρουν να εκτιμούν τα πράγματα, πιο φρικτός κι από την τιμωρία στη γέεννα.

================================================

Ας απαρνηθούμε τα πάντα όσα μας χωρίζουν 
από τον Θεό και συγκροτούν αυτόν τον θάνατο

Κι αυτόν ας αποφύγομε κι εμείς με όλη μας τη δύναμη. Ας πετάξομε και ας παραμερίσομε και ας απαρνηθούμε τα πάντα, κατά τις σχέσεις και τις πράξεις και τα θελήματα, όσα μας απομακρύνουν και μας χωρίζουν από τον Θεό και συγκροτούν αυτόν το θάνατο. Γιατί εκείνος που φοβήθηκε αυτόν το θάνατο και φυλάχθηκε απ' αυτόν, δε θα φοβηθεί τον θάνατο του σώματος όταν έρθει, αφού θα έχει μέσα του ένοικο την αληθινή ζωή, η οποία με το σωματικό θάνατο γίνεται πια αναφαίρετη.

Όπως λοιπόν ο θάνατος της ψυχής είναι ο κυρίως θάνατος, έτσι και η ζωή της ψυχής είναι η κυρίως ζωή. Ζωή της ψυχής είναι η ένωση με το Θεό, όπως ακριβώς ζωή του σώματος είναι η ένωση με την ψυχή. Και όπως με την παράβαση της εντολής η ψυχή χωρίστηκε από το Θεό και θανατώθηκε, έτσι με την υπακοή στην εντολή ενώνεται πάλι με τον Θεό και ζωοποιείται. Γι' αυτό λέει ο Κύριος στα Ευαγγέλια: «Τα λόγια που λέω εγώ, είναι πνεύμα και είναι ζωή» (Ιω. 6, 63). Το ίδιο έλεγε στον Κύριο και ο Πέτρος, που το έμαθε από την πείρα: «Έχεις λόγια της αιώνιας ζωής» (Ιω. 6, 68). Τα λόγια όμως αυτά οδηγούν στην αιώνια ζωή όσους υπακούνε, ενώ για όσους παρακούνε, αυτή η εντολή της ζωής γίνεται αιτία θανάτου (Ρωμ. 7, 10).

Έτσι και οι Απόστολοι, ενώ ήταν "ευωδία Χριστού", για άλλους ήταν οσμή θανάτου που δίνει θάνατο, ενώ για άλλους οσμή ζωής που δίνει ζωή (Β΄ Κορ. 2, 15-16). Η ζωή πάλι αυτή, δεν είναι ζωή μόνο της ψυχής, αλλά και του σώματος, αφού με την ανάσταση το αθανατίζει κι αυτό. Και δε λυτρώνει το σώμα μονάχα από τη θνητότητα, αλλά κι από τον θάνατο που ποτέ δε λήγει, δηλαδή τη μέλλουσα εκείνη κόλαση, χαρίζοντας και σ' αυτό την αιώνια εν Χριστώ ζωή, τη δίχως πόνο, δίχως νόσους, δίχως λύπη, την πράγματι αθάνατη.

Όπως στον θάνατο της ψυχής, δηλαδή στην παράβαση και την αμαρτία, επακολούθησε ο θάνατος του σώματος και η διάλυσή του σε γη και η μετατροπή του σε χώμα, και στο σωματικό θάνατο επακολούθησε η καταδίκη της ψυχής στον Άδη, έτσι στην ανάσταση της ψυχής, η οποία είναι η επιστροφή στον Θεό με την υπακοή στις θείες εντολές, θα ακολουθήσει ύστερα η ανάσταση του σώματος που θα ενωθεί πάλι με την ψυχή.

Και στην ανάσταση αυτή θα ακολουθήσει η πραγματική αφθαρσία και η αιώνια ζωή με τον Θεό όσων την αξιωθούν, αφού από σαρκικοί θα γίνουν πνευματικοί και θα ζουν στον ουρανό σαν άγγελοι, όπως λέει ο Απόστολος: «Θα μας αρπάξουν τα σύννεφα για να υποδεχτούμε στον αέρα τον Κύριο που θα έρχεται, κι έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο» (Α΄ Θεσ. 4, 17).

 Όπως δηλαδή ο Υιός του Θεού, που έγινε άνθρωπος από φιλανθρωπία, πέθανε σωματικά και χωρίστηκε η ψυχή Του από το σώμα, αλλά δε χωρίστηκε από αυτό η θεότητά Του —γι' αυτό και αφού ανάστησε το σώμα Του, το πήρε μαζί Του στον ουρανό με δόξα— έτσι κι εκείνοι που έζησαν εδώ σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.

==================================================

Εκείνος που θανάτωσε εδώ με τη δύναμη του Πνεύματος τις πράξεις του σώματος  θα ζήσει εκεί τη θεϊκή και αιώνια ζωή μαζί με τον Χριστό

Καθώς δηλαδή, όταν αποχωρίζονται το σώμα τους, δεν χωρίζονται από τον Θεό, στην ανάσταση θα πάρουν μαζί και το σώμα τους κοντά στον Θεό, εισερχόμενοι με ανέκφραστη χαρά εκεί όπου εισήλθε ως πρόδρομος για χάρη μας ο Ιησούς (Εβρ. 6, 20), για να απολαμβάνουν μαζί Του τη δόξα που μέλλει να φανερωθεί (Α΄ Πέτρ. 5, 1).

Και δε θα μετάσχουν μονάχα στην ανάστασή Του αλλά και στην ανάληψή Του και σε όλη τη θεόμορφη ζωή Του. Δε θα γίνει όμως το ίδιο και μ' εκείνους που έζησαν εδώ σαρκικά και στην ώρα του θανάτου βρέθηκαν να μην έχουν καμία κοινωνία με τον Θεό. Γιατί, αν και όλοι θ' αναστηθούν, αλλά ο καθένας στην ανάλογη τάξη, όπως λέει ο Απόστολος (Α΄ Κορ. 15, 23).

Εκείνος που θανάτωσε εδώ με τη δύναμη του Πνεύματος τις πράξεις του σώματος (Ρωμ. 8, 13), θα ζήσει εκεί τη θεϊκή και αιώνια ζωή μαζί με τον Χριστό. Ενώ εκείνος που με τις σαρκικές επιθυμίες και τα πάθη θανάτωσε εδώ το πνεύμα του, εκεί —αλίμονο— θα καταδικαστεί μαζί με τον διάβολο, το δημιουργό και πρόξενο της κακίας, και θα παραδοθεί στην αβάσταχτη και ασύλληπτη από τον νου κόλαση, πράγμα που είναι ο δεύτερος θάνατος (Αποκ. 20, 14), ο μόνιμος…

Τέλος Πρώτου μέρους

Και τω Θεώ δόξα

=====================

------------------------------------------------------------
Πηγή: Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, μεταφρ. Αντώνιος Γαλίτης, εκδ. Το περιβόλι της Παναγίας, 1986, δ΄τόμος, σελ. 244-271)

"Βιασθήτε" και δείξτε ζήλο στον Γέροντά σας και μεταξύ σας και θα δείτε τέτοια ακινησία παθών και ειρήνη ψυχής σα να βρίσκεστε στον Παράδεισο. Γέροντος Ιωσήφ Ησυχαστού, Επιστολές

 Έτσι γίνεται ο νους όλο φως όλο  διαύγεια

 Κεφ. ΙΒ, Επιστολή δωδεκάτη΄

΄

Ελεύθερη απόδοση σε απλή νεοελληνική

Για την προσευχή που γράφεις παιδί μου, εφόσον ο Γέροντας έχει γνώση της προσευχής δεν υπάρχει φόβος να πλανηθείς. Εσύ κάνε όπως σου λέει ο Γέροντάς σου κι αν η χάρη πηγαίνει κι έρχεται μην λυπάσαι, επειδή έτσι γυμνάζει τον άνθρωπο να έχει ταπεινό φρόνημα και να μην υπερηφανεύεται.

Στην αρχή έτσι κάνει ο αρχάριος. "Αλίμονο σε σένα  πόλη,  που ο βασιλιάς σου (είναι) νεότερος" λέει η θεία Γραφή· “αλίμονό σου ψυχή που ο νους σου είναι αρχάριος σε τέτοια». 

 Ο νους παιδί μου δεν μπορεί να σταθεί σε μία στάση. Μάλιστα ο νους εκείνου που είναι αδύνατος στα πνευματικά θέλει άλλη ώρα ανάγνωση άλλη ψαλμωδία άλλοτε σιωπή. Όταν σιωπά ο άνθρωπος ο νους  βρίσκει ευκαιρία να ρεμβάζει πάνω σε διάφορες προτάσεις της Γραφής που πρόλαβε να μελετήσει.

 Όταν λοιπόν του δίνεις ό,τι καλό του αρέσει, παίρνει δυνάμεις, όπως το σώμα αναλαμβάνει (δυνάμεις) με την υγιεινή τροφή που παίρνει. Όταν όμως του δίνεις ότι φθάσεις εσύ τότε αντί να φωτίζεται σκοτίζεται. Επίσης όταν κουράζεται θέλει ανάπαυση.

Έτσι μαθαίνει να διακρίνει το καλό από το κακό. Έτσι γίνεται ο νους όλος φως όλος διαύγεια. Βλέπει την καθαρότητα της ψυχής.  Βλέπει τα αγκάθια. Υπομένει τους πειρασμούς. Πληθαίνει η χάρη. Καθαρίζει το σώμα από τα πάθη. Ειρηνεύει η ψυχή. Και τέλος έρχονται όλα το ένα κατόπιν του άλλου διότι τα φέρνει όλα η τελεία υπακοή.

Και άκου να δεις: Ο νους  εκείνου που κάνει τελεία υπακοή έχει τελεία αμεριμνησία.

Λοιπόν ο νους είναι ο οικονόμος της ψυχής. Που κουβαλά την τροφή. Ό,τι του δώσεις εσύ. Όταν λοιπόν έχει ειρήνη και του δίνεις ό,τι καλό θέλει αυτό τα κατεβάζει στην καρδιά. Πρώτα καθαρίζει αυτός από όσες προλήψεις τον διακατείχαν στον κόσμο. Ξεθολώνει από τις μέριμνες του βίου και λέγοντας συνεχώς την ευχή παύει τελείως ο μετεωρισμός.

Και τότε καταλαβαίνεις ότι καθαρίστηκε. Διότι πλέον δεν ξεφεύγει στα πονηρά ή ακάθαρτα που είδε και άκουσε στον κόσμο. Μετά αυτός με την ευχή που εισέρχεται και εξέρχεται στην καρδιά καθαρίζει (τον) δρόμο και διώχνει κάθε αισχρότητα, πονηριά και ακαθαρσία από αυτή.

Διότι στήνει ο νους πόλεμο προς τα πάθη και τους δαίμονες οι οποίοι τα ξεσηκώνουν, που τόσα χρόνια φώλιαζαν σε αυτή και κανείς δεν τους ήξερε ούτε τους έβλεπε. Τώρα όμως που ο νους έλαβε καθαρότητα – την αρχαία στολή του – τους βλέπει και σαν σκύλος γαβγίζει, αλυχτά και μάχεται εναντίον τους σαν κύριος και φύλακας του όλου διανοητικού της ψυχής.

Κρατώντας ως όπλο το όνομα Ιησούς μαστίζει τους πολεμίους μέχρις ότου τους βγάλει όλους απ΄έξω τριγύρω στο περικάρδιο και αλυχτούν κι αυτοί σαν άγριοι σκύλοι. Ο νους αρχίζει να καθαρίζει τη βρωμιά και την όλη ακαθαρσία με την οποία τον είχαν μολύνει οι δαίμονες με τις συγκαταθέσεις που είχαμε κάνει σε ό,τι ήταν κακό και αμαρτωλό.

Και εν συνεχεία πολεμά με τους δαίμονες να τους βγάλει απομακρύνοντάς τους τελείως για να μην του προκαλούν καμία ενόχληση. Και όλο αγωνίζεται να ρίχνει έξω τις βρώμιές που αυτοί διαρκώς ρίχνουν μέσα. Έπειτα σαν καλός οικονόμος φέρνει τροφές που αρμόζουν στον φωτισμό και την υγεία της ψυχής.

Σε όλα αυτά συνεργεί χάρη καθαρτική. Σκεπάζεται ο ευχόμενος, σαν να βρίσκεται κάτω από σκιά, με τη σκέπη της υπακοής. Φρουρείται από τη χάρη αυτού που ανέλαβε την ψυχή του ενώπιον του Θεού. Και γίνεται σιγά σιγά αλλοίωση (παρά)  του Υψίστου.

Και αφού εν ολίγοις διωχτούν τελείως έξω οι δαίμονες καικαθαριστεί εσωτερικά η καρδιά, παύει ο μολυσμός. Ενθρονίζεται ο νους ως βασιλεύς πάνω στην καρδιά και χαίρει σαν νυμφίος σε νυφικό θάλαμο. Βιώνει χαρά αγία ειρηνική αψεγάδιαστη. Λεει την ευχή χωρίς κόπο.

Και τότε η χάρη ενεργεί ελεύθερα και δείχνει στον νου  τις επαγγελίες που  θα λάβει ως αμοιβή αν εκτελεί ανελλιπώς τα καθήκοντά του. Και από τότε και μετά ήρεμος και ειρηνικός, καθώς έχει επέλθει η χάρη τον σηκώνει σε θεωρία αναλόγως την χωριτικότητα που έχει ο θεμέλιος.

Λοιπόν είναι πρώτα ο φόβος του Θεού, η πίστη, η τελεία υπακοή, η αυταπάρνηση που τα φέρνουν όλα αυτά. Και φθάνει ο άνθρωπος προς τη μακαρία αγάπη και τέλος απάθεια. Να μην κινείται καθόλου το κακό στον νου του αλλά να φωνάζει από βαθιά:

Εδίψασε η ψυχή μου προς Σε τον Θεό μου! Πότε –θα έρθω και θα ιδώ την αγία Σου θέα; Και τον θάνατο περιμένει ως τη μέγιστη χαρά. Πότε θα κλείσουν τούτα τα μάτια και θα ανοίξουν εκείνα που θα βλέπουν με ευφροσύνη τα πάντα.

Γι΄αυτό  βιάσου παιδί μου, «βιασθήτε» στη μακαρία υποταγή όπου υπάρχουν όλα αυτά τα αγαθά και να ζείτε σαν μια ψυχή σε διάφορα σώματα. Και ξεκουράζεται ο Γέροντας και αδειάζει να προσεύχεται για σας με όλη του την ψυχή, με πλήρη χαρά και αγαλλίαση. Ενώ όταν εσείς παρακούτε και ζημιώνεστε όλα αυτά, τότε βαρύνεται διαρκώς και η ψυχή αυτού και από τη λύπη του εξασθενεί και σιγά σιγά πορεύεται στον θάνατο.

Όλα αυτά εκ πείρας τα δοκίμασα και τον καρπό τους έφαγα και είναι πολύ γλυκύς. Δεν είδα δε μεγαλύτερη ανάπαυση από την τελεία υπακοή. Έθαψα το αγαθό μου γεροντάκι. Βρήκα και την ησυχία με τη ευχή εκείνου.

 Λοιπόν εργαστείτε τώρα που είστε νέοι να θερίσετε καρπόν απαθείας στα γεράματα. Και όχι γεράματα προχωρημένα αλλά σε είκοσι χρόνια θα δείτε αυτό που σας λέω, αν «βιασθήτε». Εάν δε και δεν «βιασθήτε» και του Μαθουσάλα τα χρόνια να ζήσετε δεν θα χαρείτε αυτά τα χαρίσματα.

«Βιασθήτε» λοιπόν και δείξτε ζήλο στον Γέροντά σας και μεταξύ σας για  το καλό. Και θα δείτε τέτοια ακινησία παθών και ειρήνη ψυχής σαν να είστε μέσα στον Παράδεισο.

 Από το βιβλίο:

  Γέροντος Ιωσήφ

  Έκφρασις Μοναχικής Εμπειρίας

 --------------------------------------------------------------------------------

ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ

από το e-book στην ιστοσελίδα: http://agiameteora.net/

Πατήστε πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση και δίπλα στο περιθώριο για επιστροφή εδώ

"Φοράω το ράσο που μου έραψες όχι με μεταξωτή κλωστή αλλά με την χρυσή κλωστή της αγάπης". Ανέκδοτη Επιστολή Αγ. Λουκά Κριμαίας

Ανέκδοτη Επιστολή Αγίου Λουκά, Επισκόπου Κριμαίας προς πνευματικό του τέκνο (αποσπάσματα)

Συμφερούπολη, Αύγουστος 1949

Αδελφέ Σέργιε, Κύριος ο Θεός να σε ευλογεί, να σε παρηγορεί και να σου δίνει ουράνιες ευλογίες!

Παιδί μου σ’ ευχαριστώ για το καινούργιο ράσο που μου έφτιαξες με πολλή φροντίδα και αγάπη. Το φοράω στις αρχιερατικές Θείες Λειτουργίες και έτσι είσαι και εσύ παρών δίπλα μου όπως επιθυμούσες.

[…..] Σου έδωσα την ευλογία να ζεις πιο απομονωμένος από τον θόρυβο του κόσμου, πιο αποτραβηγμένος.

Για το αν θα γίνεις παιδί μου μοναχός ή όχι, ας γίνει όπως θα θελήσει ο Κύριος. Εγώ σου δίνω την ευλογία μου να ακολουθήσεις τον δρόμο τον πιο πνευματικό και γόνιμο.- για όποιον μπορεί να καταλάβει- που μας δείχνει ο μέγας Απόστολος Παύλος. Μπορείς να δοκιμάσεις εαν θέλεις στην Μονή Πσκόβ-Πετσέρσκα.

Παιδί μου σε παρακαλώ να προσέχεις από ποιόν δέχεσαι παραγγελίες για ρούχα. Ο Θεός να σε φωτίζει. Μπορεί να έρθουν άνθρωποι με φόβο Θεού, ή άνθρωποι αδιάφοροι, εσύ να εργάζεσαι το ίδιο για όλους χωρίς να τους ξεχωρίζεις. Φυλάξου από κάποια παγίδα που μπορεί να σου στήσει ο διάβολος μέσω κάποιας νεαρής κοπέλας που μπορεί να έρθει να παραγγείλει κάτι με θράσος ή χωρίς. Εάν δεις ότι έρχεται πιο πολλές φορές και επιμένει σε κάτι τότε εσύ σαν τον σώφρονα Ιωσήφ με τρόπο να την απομακρύνεις. Είναι καλύτερα μερικές φορές να δείξουμε μια φαινομενική έλλειψη ευγένειας, αρνούμενοι μια παραγγελία ή τρόφιμα ή χρήματα, παρά να πληγώσουμε την καρδιά μας.

[…] Παιδί μου εσύ θα ζήσεις και θα δεις το τέλος του αθεισμού, του τόσο υπερήφανου στην μικρότητά του. Θα δεις πολλά και κυρίως την άνθηση του μοναχισμού, όχι για πολύ καιρό όμως. Η δίψα για να ακούσει κάποιος μια συμβουλή, μια διδαχή, θα είναι μεγάλη, τόσο μεγάλη που οι μοναχοί θα γυρίζουν όλον τον κόσμο για να βρουν κάποιον που θα τους καθοδηγήσει στον εσωτερικό πνεματικό αγώνα.

 […] Πολύ καλά κάνατε και την ίδια ημέρα πήγατε στοΟζέρ (πρόκειται για την λίμνη Λαντόγκα). Η ησυχία του δάσους, η ομορφιά του τοπίου, η ειρήνη του τόπου εκείνου, αρωμάτισε τις ψυχές σας. Σας προτρέπω να βγαίνετε συχνά στην φύση, να παίρνετε μαζί σας λίγο φαγητό και δύο πνευματικά βιβλία και να διαβάζετε ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Με ρωτάς εάν είναι βλαβερό να πίνεις καφέ. Εαν έχεις την ευλογία του πνευματικού σου, δεν είναι επιβλαβές. Και εγώ πίνω ένα καφεδάκι μετά τη Θεία Λειτουργία, κάποιες φορές και το απόγευμα όταν δέχομαι πολύ κόσμο ή έχω κάτι να διαβάσω.

Για το άλλο πρόβλημα για το οποίο μου γράφεις και συγκεκριμένα για το ότι η μητέρα σου, μετά τον θάνατο του πατέρα σου, σε κάλεσε να μείνεις στο πατρικό σου σπίτι, εκ μέρους μου δεν πολυέχεις την ευλογία. Πρώτα θα πρέπει να αποχωριστείς τον αγαπητό σε εσένα Θωμά και έπειτα μένοντας κοντά στη μητέρα σου αυτό δεν θα είναι καλό για την πνευματική σου εργασία. Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω. Μην ανησυχείς αφού να, μετά το Πάσχα παντρεύτηκε η αδελφή σου και η μητέρα σου θα έχει τώρα ένα στήριγμα.

[…] Μου έστειλες κάποια ποιήματα τα οποία έγραψες κατά τις εξορμήσεις σου στην φύση. Στείλε μου κι άλλα. Εγώ περίμενα αλλά δεν μου έστειλες άλλα. Γλυκάθηκε η καρδιά μου με αυτά που μου έστειλες. Σε παρακαλώ στείλε μου κι άλλα αφού ένα ποιήμα μπορεί να μαλακώσει μια πετρωμένη καρδιά.

Σέργιε αδελφέ μου χαίρε. Πάντα να χαίρεις. Εγώ, ένα ξεραμένο δέντρο, σου λέω: ”Στηρίξου απάνω μου όταν είσαι κουρασμένος, ακούμπα το κουρασμένο κορμί σου σ΄αυτό το γέρικο και ροζιασμένο δέντρο. Εγώ, ο γέρος και αόμματος, σε πήρα στην πλάτη μου σιγά-σιγά και απαλά…

 Έτσι και αλλιώς φοράω το ράσο που μου έραψες

όχι με μάλλινη ή μεταξωτή κλωστή

αλλά με τη χρυσή κλωστή της αγάπης.

Γι αυτό σου είπα ότι είναι τόσο μα τόσο ακριβό.

Και όταν δεν θα μπορώ πάρω πια στην πλάτη μου, όταν δεν θα υπάρχω πια σ΄αυτόν τον κόσμο, πες και εσύ ”Αιωνία η μνήμη”.

 Με αγάπη

+Luca Voino-Iasenetski“.

------------------------------------------------------------------

Μετάφραση: http://www.proskynitis.blogspot.com/

(από πηγή http://www.razbointrucuvant.ro/)

Δείτε ολόκληρη την επιστολή εδώ:

------------------------------------------------------------------