Κυριακή, 31 Μαρτίου 2019

Αγ. Αμφιλόχιος της Πάτμου: Καλλιεργήσετε την ευχή. Αυτή θα σας οδηγήσει στον Παράδεισο.



Ο άνθρωπος διά της ευχής του Ιησού (Κύριε  Ιησού Χριστέ, ελέησόν με) είναι πάντα χαρούμενος, γεμάτος και φωτισμένος. Η νοερά προσευχή αφομοιώνει, συνδέει, αγιάζει. 

Διά της ευχής θα κερδίσεις το παν. Καθαρίζεται ο άνθρωπος, λαμπρύνεται, αγιάζεται. Προσπάθησε κάθε στιγμή ν' αναπνέεις τον καθαρό αυτόν αέρα, της προσευχής του Ιησού. 

Θα λεπτυνθείτε και θα πετάτε με την ευχή. Θα αισθάνεσθε ζωντανή την παρουσία του Χριστού μέσα και γύρω σας. 

Καλλιεργήσετε την ευχή. Αυτή θα σας οδηγήσει στον Παράδεισο. Θα βλέπετε τη Χάρη του Θεού οφθαλμοφανώς, θα αποκτήσετε την χαρά του ουρανού.

Όταν καλλιεργήσετε την νοερά προσευχή, θα γίνετε πλέον παιδιά του παλατιού. Τότε με ένα νεύμα θα έχει άγια σκιρτήματα η καρδιά σας. Διά της ευχής γίνεται ο άνθρωπος σαν παιδί.

Η ευχή τον επαναφέρει στην απλότητα και αθωότητα που είχε ο Αδάμ στον παράδεισο προ της πτώσεως. Παύει να αισθάνεται την διαφορά του ετέρου φύλου.

Εμπρός παιδιά, να καλλιεργήσετε την ευχή. Αυτή γέμισε τον Παράδεισο από αγίους ανθρώπους.

Αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου

πηγή

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2019

Το Άγιο Πνεύμα δεν κατεβαίνει....Συγχωρέστε με...


Όταν ήμουν νέος, τελειόφοιτος του τότε γυμνασίου, υπηρετώντας ακόμα όλως ανάξιος στο Ιερό Βήμα του Ιερού Ναού των Εισοδίων της Θεοτόκου Δράμας, ο τότε εφημέριος πατήρ Θεόδωρος, μου διηγήθηκε ότι πριν το 1920 είχε γνωρίσει στη Μικρά Ασία έναν ευλαβέστατο Ιερέα, ο οποίος δεν έκαμε ποτέ τον Καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, εάν προηγουμένως δεν έβλεπε ένα λευκότατο, αστραφτερό περιστέρι, λουσμένο σε άπλετο λευκό φως, να έρχεται και να στέκεται ακίνητο πάνω στα Τίμια Δώρα.

Μετά τον Καθαγιασμό περίμενε για λίγες στιγμές, ώσπου να δει να αστράφτει το Άγιο Βήμα και το περιστέρι να εξαφανίζεται.

Κάποτε, δεν ήρθε το περιστέρι...Κι εκείνος το περίμενε...Και μαζί του περίμενε κι όλο το χωριό, γιατί ήταν Χριστούγεννα.

Η ώρα περνούσε και ο ευλαβείς εκείνος Ιερέας δεν αποφάσιζε να κάνει την Μεταβολή, διότι δεν ήξερε άλλον τρόπο! Αυτόν γνώριζε, αυτόν ζούσε!

Κάθε φορά που ήταν να γίνει η Μεταβολή και Καθαγιασμός των Τιμίων Δώρων, ερχόταν το πάλλευκο αυτό περιστέρι. Και άρχισε να κλαίει....

Τότε, βγήκε στην ωραία Πύλη και είπε στο εκκλησίασμα:
- Το Άγιο Πνεύμα δεν κατεβαίνει....
Συγχωρέστε με συγχωριανοί μου, γιατί είμαι αμαρτωλός! Συγχωρέστε με, συγχωρέστε με... εγώ θα περιμένω....

Τι να έκανε το χωριό περίμενε και εκείνο.

Σε λίγο είδε ο Ιερέας το περιστέρι, σαν αστραπή να κατέρχεται από τον τρούλο της Εκκλησίας και να στέκεται όπως πάντα, πάνω από τα Τίμια Δώρα...όλο Φως, όλο Δόξα !!!

Και ο άγιος εκείνος παππούλης είπε:

- Ήλθε! Και γύρισε με απλότητα , έκαμε τον Καθαγιασμό και συνέχισε τη Χριστουγεννιάτικη Θεία Λειτουργία.


Αναδημοσίευση από Ωφελήματα, από το βιβλίο : Εμπειρίες κατά τη Θεία Λειτουργία.

Πηγή:http://xristianoss.blogspot.com/2012/04/blog-post_03.html

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2019

Περί μετανοίας καί ἐξομολογήσεως, 29-3-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Όποιος φυτεύει αγαθότητα θερίζει αγάπη.



Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο



Η Διαθήκη του Οσίου Γαβριήλ των Επτά Λιμνών (+1915), στα Πνευματικά του Παιδιά


Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

"Ίσως πεθάνω σύντομα. Και για κληρονομιά σας αφήνω μεγάλα κι ανεξάντλητα πλούτη. Υπάρχει πλούτος για όλους, αρκεί να κάνουν σωστή χρήση του με πίστη, να μην αμφιβάλλουν. Όποιος είναι αρκετά συνετός για να χρησιμοποιήσει την κληρονομιά αυτή, θα ζήσει χωρίς στερήσεις.

Πρώτο: Όταν νιώθει κανείς το βάρος της αμαρτίας και δε βρίσκει διέξοδο, να κλειστεί στο κελλί του και να διαβάσει τον παρακλητικό κανόνα και τους χαιρετισμούς στο γλυκύτατο Ιησού Χριστό. Τα δάκρυα του θα του είναι παρηγοριά και λύτρωση.
Δεύτερο: Όταν βρίσκεται μέσα σε κάθε είδους δυστυχίες, να διαβάσει τον παρακλητικό κανόνα της Παναγίας, "Πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς.. ". Όλα τα προβλήματα θα εξαφανιστούν, προς όνειδος εκείνων που τον κυνηγούσαν.
Τρίτο: Όταν κάποιος επιδιώκει το φωτισμό της ψυχής του, να διαβάσει με προσοχή το 17ο κάθισμα του ψαλτηρίου. Τα μάτια της ψυχής του θ' ανοίξουν. Θ' ακολουθήσει η κατανόηση του κειμένου. Μέσα του θα θελήσει να καθαρίζει τη συνείδηση του συχνότερα στην εξομολόγηση και να κοινωνεί το Τίμιο Σώμα και Αίμα του Χριστού.
Θ' αποκτήσει την αρετή της αγάπης και δε θα περιφρονεί τους άλλους, αλλά θα υποφέρει μαζί τους και θα προσεύχεται για αυτούς.
Μετά θα εμφανιστεί ο φόβος του Θεού. Έτσι τα μάτια της ψυχής θα βλέπουν όλα όσα έκανε για μας ο Σωτήρας, πόσο υπόφερε για μας, πόσο μας αγάπησε.
Μετά θα αναπτυχθεί μέσα του αγάπη γι' Αυτόν, με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος που μας οδηγεί στους ασκητικούς αγώνες και μας διδάσκει πως να εκπληρώσουμε το θέλημά Του και να υπομένουμε.
Με την υπομονή μας θα νιώσουμε την έλευση της βασιλείας του Θεού, θα συμβασιλεύσουμε με τον Κύριο μας, θα γίνουμε άγιοι.
Δε θα βλέπουμε τον κόσμο αυτό όπως φαίνεται σήμερα. Δε θα κρίνουμε κανένα, μόνο ο Ιησούς Χριστός κρίνει. Θα βλέπουμε την ανομία και την αμαρτία στον κόσμο, αλλά μόνο μέσα από τα μάτια του Χριστού, θα έχουμε την αλήθεια τη δική Του μόνο.
Ανομία! Την βλέπουμε, μα δεν την παρατηρούμε. Ο κόσμος αυτός με όλες του τις απάτες θα παρέλθει χωρίς γυρισμό, γιατί είναι ψεύτικος. Η αλήθεια του Χριστού θα βασιλεύσει στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
(Γέροντας Γαβριήλ ο αναχωρητής, Πέτρου Μπότση, Αθήνα)

Το να προσεύχεται κάποιος γονατιστός, ταπεινώνεται και η προσευχή του φέρνει αποτελέσματα!


"Ένας γέροντας, δέχονταν σφοδρό πόλεμο από τον διάβολο, παρότι προσευχόταν συνεχώς με το: 
- Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με! Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με!... 
''Καλά, το όνομα του Ιησού Χριστού, δεν διώχνει τον διάβολο...;'' αναρωτήθηκε.
Κατάλαβε όμως, ότι η προσευχή πρέπει να συνοδεύεται από ταπείνωση. Προφανώς έλεγε την ευχή χωρίς ταπείνωση. Διότι ο εχθρός δεν είναι βλάκας. Γνωρίζει ποιά προσευχή γίνεται με ταπείνωση και ποιά όχι... 
Θυμήθηκε τότε τα λόγια κάποιου άλλου γέροντα, που του είχε πει κάποτε:

- Το να προσεύχεται κάποιος γονατιστός, ταπεινώνεται και η προσευχή αυτή φέρνει αποτελέσματα!
Γονάτισε λοιπόν, προσευχήθηκε θερμά και ο πόλεμος αμέσως υποχώρησε! Πράγματι, το να γονατίσει κάποιος και να προσευχηθεί, αυτό είναι μια μορφή ταπεινώσεως, διότι το σώμα παίρνει ένα ταπεινό σχήμα. Και επειδή η ψυχή παίρνει το σχήμα του σώματος, ταπεινώνεται μαζί μ' αυτό.
Η ταπείνωση αυτή ενεργεί υποστατικά στο νου του διαβόλου και τον καίει και μη αντέχοντας αυτό το ''κάψιμο'', υποχωρεί..."


Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

90. Ἡ μετάνοια ὁδηγεῖ στήν ἁγιότητα, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, 21-3-...

Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2019

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΩΝ ΙΣΙΔΩΡΩΝ ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΎ

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

ΤΟ ΤΙΜΙΟ ΞΥΛΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΥ ΣΤΑ ΠΕΤΡΟΚΕΡΑΣΑ ΘΕΣ/ΚΗΣ


Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Tην περίοδο της Τεσσαρακοστής ο διάβολος πολεμάει τη νηστεία και τον νηστευτή με λύσσα! Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα.











Ήταν μια ευσεβεστάτη κυρία, η οποία έπασχε από καλπάζουσα μορφή καρκίνου. Οι ιατροί δεν την έδιναν πολύ καιρό ζωής και την συνιστούσαν να τρώει καταλύσιμα, διότι αλλιώς θα πέθαινε πιο 

 γρήγορα, αφού έφτιαχνε και χημειοθεραπείες.

Ήταν περίοδος της Σαρακοστής και αυτή όχι μόνο νήστευε αλλά και δεν έτρωγε απολύτως τίποτα! 

Παράλληλα παρακαλούσε την Παναγία να την κάνει καλά. Και πράγματι η γυναίκα αυτή σηκώθηκε στο πόδι και έγινε απολύτως καλά! Πέθανε μετά από μερικά χρόνια από άλλη αιτία.

Διαπιστώνουμε, ότι η δυνατή νηστεία με την δυνατή προσευχή, κάνουν όλα τα θαύματα, αρκεί αυτό να είναι προς όφελος της ψυχής μας.

Επειδή η νηστεία (υλική δηλ. αποχή από τα καταλύσιμα και πνευματική δηλ. Αποχή από τα Αμαρτήματα) εμπεριέχει ταπείνωση και Χάρη, κατακαίει τον διάβολο, με μια φωτιά χειρότερη από αυτήν της κολάσεως! Γι’ αυτό ο διάβολος κάνει τα πάντα, ώστε να εμποδίσει τον άνθρωπο να νηστέψει. Ειδικά την περίοδο της Τεσσαρακοστής πολεμάει την νηστεία και τον νηστευτή με λύσσα!

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

 https://apantaortodoxias.blogspot.com/https://panagia-ierosolymitissa.blogspot.com/2019/03/t.html

"Κανένας στον κόσμο δεν μπορεί να ματιάσει αυτόν που κάνει καθαρή εξομολόγηση".

Πρώτος βαθμός μαγείας, της πιο μικρής που μπορεί να υποστεί ένας Ορθόδοξος, είναι η βασκανία, το μάτιασμα.
Το μάτιασμα, είναι το μαύρο φως του διαβόλου, που ''σκοτώνει'' τον άνθρωπο. Το φως αυτό είναι σαν ακτίνες Χ και περνάει από τα μάτια αυτού που βασκαίνει, στα μάτια αυτού που βασκαίνεται. Κάποιος που είναι τυφλός δεν μπορεί να ματιαστεί, γιατί δεν έχει μάτια.
Αυτοί που ματιάζουν, έχουν άπειρο μίσος, είναι πολύ κακοί - φθονεροί άνθρωποι. Στον εγκέφαλό τους υπάρχουν δαιμόνια και μέσω των ματιών τους, εκπέμπουν σατανική ενέργεια, στα μάτια αυτών που βασκαίνουν. 

Για να φτάσει κάποιος στο σημείο να ματιάζει, πρέπει να έχει κάνει πλήθος μεγάλων αμαρτημάτων. Αυτός που ματιάζεται, έχει τουλάχιστον μία ανεξομολόγητη αμαρτία, που τον κάνει ευάλωτο στο μάτιασμα. 

Όποιος όμως κάνει καθαρή εξομολόγηση, κανένας στον κόσμο δεν μπορεί να τον ματιάσει. 

Για να ξεματιαστεί κάποιος, πρέπει να του διαβάσει ο παπάς ειδικές ευχές. 

Αυτοί που πάνε σε λαϊκούς για να ξεματιαστούν, επειδή πάνε με πίστη, ξεματιάζονται και όχι επειδή ο λαϊκός έχει την ικανότητα να ξεματιάζει. Έτσι αντικαθίσταται η ιερωσύνη και οι ευχές της Εκκλησίας από τους λαϊκούς που ξεματιάζουν και μέσα σε όλα αυτά λειτουργεί ο διάβολος! 

Διότι ο διάβολος από την μία θεραπεύει το σώμα και ξεματιάζονται οι άνθρωποι, από την άλλη όμως τους σκλαβώνει την ψυχή! 

Αυτοί που ξεματιάζουν, αν δεν μετανοήσουν και δεν εξομολογηθούν, κινδυνεύουν να κολαστούν. 


Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα, Αγίου Όρους

Είπεν ο Άγιος Πορφύριος:






http://apantaortodoxias.blogspot.com/2019/03/blog-post_652.html?m=1

Άγ. Παΐσιος:"Ο σαρκικός άνθρωπος πάει προς τον άγιο, για να τον πειράξη και να τον σκανδαλίση".


– Γέροντα, τι σημαίνει αυτό που λέει ο Απόστολος Παύλος «Ό Θεός ημών πυρ καταναλίσκον»;
– Σε ένα καμίνι άμα πετάξεις χαρτιά, σκουπίδια, τι θα γίνουν; Δεν θα καούν; Έτσι και στον πνευματικό άνθρωπο, ότι και αν του πετάξη ο πειρασμός, καίγεται. «Πύρ καταναλίσκον». Όταν ανάψη στον άνθρωπο η θεία φλόγα, όλα καίγονται. Δεν κολλούν οι άσχημοι λογισμοί μετά. Δηλαδή δεν παύει ο διάβολος να του πετάη άσχημους λογισμούς, αλλά ο πνευματικός άνθρωπος είναι «πύρ» και τους καίει. Οπότε κουράζεται μετά ο διάβολος και σταματάει. 

Γι’ αυτό και ο Απόστολος Παύλος πάλι λέει: «Πάντα καθαρά τοις καθαροίς». Στους καθαρούς είναι όλα καθαρά• δεν υπάρχει τίποτε ακάθαρτο. Τους καθαρούς και μέσα στον βούρκο να τους ρίξης, θα παραμείνουν καθαροί σαν τις ακτίνες του ήλιου που, όπου και αν πέσουν, παραμένουν φωτεινές και καθαρές. 

Ο πνευματικός άνθρωπος από τον άγιο αλλοιώνεται με την καλή έννοια και από τον σαρκικό άνθρωπο δεν ερεθίζεται. Τον βλέπει, τον πονάει, αλλά δεν παθαίνει κακό.

Ένας άνθρωπος σε μέση πνευματική κατάσταση από έναν πνευματικό άνθρωπο  (από έναν άγιο) αλλοιώνεται προς το καλό• από έναν σαρκικό άνθρωπο (όμως) αλλοιώνεται πάλι, αλλά προς το κακό. 

Ο σαρκικός άνθρωπος τον άγιο δεν τον καταλαβαίνει και από τον σαρκικό ερεθίζεται. Και ενώ ο δαιμονισμένος βλέπει τον άγιο και φεύγει, ο σαρκικός άνθρωπος πάει προς τον άγιο, για να τον πειράξη και να τον σκανδαλίση.

Ένας (αμαρτωλός) που έχει φθάσει σε κατάσταση Σοδομιτών σκανδαλίζεται και από τους Αγγέλους ακόμη (3). 

Ο ταπεινός άνθρωπος, ακόμη και άπειρος πνευματικά να είναι, διακρίνει τον Άγγελο του Θεού από τον δαίμονα, γιατί έχει πνευματική καθαρότητα και συγγενεύει με τον Άγγελο.

Ενώ ο εγωιστής και σαρκικός, εκτός που πλανιέται εύκολα από τον πονηρό διάβολο, μεταδίδει και αυτός πονηριά και προκαλεί με την σαρκικότητά του και βλάπτει τις φιλάσθενες ψυχές με τα πνευματικά του μικρόβια.

Πηγή: https://theomitoros.blogspot.com/2019/03/blog-post_47.html Αποθήκευση Άρθρων

Φιλοτιμία μας και κόπος αγάπης για τον Χριστό είναι να πάμε από την αρχή της Θείας Λειτουργίας στον ναό.


Στη ζωή μας, τι χώρο και τι θέση κατέχει η Θεία Ευχαριστία; Η Εκκλησία ουσιαστικότερα. Κάθε πότε πηγαίνουμε στο Ναό; Γιατί πηγαίνουμε, αν και όταν πηγαίνουμε;
Άραγε δεν μπερδεύουμε τον Ναό-κτίριο, με την Εκκλησία; Έχουμε αποσαφηνίσει μέσα μας, ότι η Εκκλησία είναι το Μυστήριο του Σώματος του Χριστού, στο οποίο δια του Βαπτίσματός μας, γίναμε μέλη; Πολλές φορές, λέγοντας Εκκλησία, εννοούμε το κτίριο του Ναού. Εκεί βέβαια είναι ο χώρος που συγκεντρώνεται η Εκκλησία για να λατρεύσει τον Κύριό της. Συγκεντρώνονται οι Χριστιανοί, που είναι αδέλφια μεταξύ τους να λατρεύσουν τον Ένα-Κοινό τους Πατέρα. «Πάτερ ημών…» όπως λέμε στην προσευχή μας! Όχι πατέρα μου!
Στον Ναό δεν πάμε για να ικανοποιήσουμε θρησκευτικές ανάγκες ούτε καθήκοντα. Πάμε να συναντήσουμε τους αδελφούς μας, για να προσφέρουμε όλοι μαζί την Θεία Ευχαριστία στον Πατέρα μας. Την Ευχαριστία που θα μεταβάλει την ζωή μας από θνητή (όπως το ψωμί της Ευχαριστίας) σε αθάνατη, όπως ο Χριστός, Σάρκα του Οποίου γίνεται η Ευχαριστία μας.
Όλα αυτά σαρκώνονται και λειτουργούν για όσους ευρίσκονται στον Ναό. Όσοι είναι απέξω είναι χωρισμένοι από το σώμα του Χριστού. Και όπως αν κόψουμε το πόδι ή το χέρι μας, δεν πεθαίνει το σώμα μας, αλλά το πόδι ή το χέρι μας φθείρεται και σαπίζει, έτσι και στην Εκκλησία. Αν εμείς αποκοπτόμαστε, πεθαίνουμε εμείς, δεν έχει πρόβλημα η Εκκλησία. Για την Εκκλησία δεν υπάρχει θέμα αριθμού μελών. Δεν είναι κόμμα να μετράει σε αριθμούς την δύναμή της. Την απασχολεί όχι πόσοι ήρθαν, αλλά τι είναι αυτοί που ήρθαν. Όλοι ξέρουμε ότι η σωματική συμμετοχή, δεν εξασφαλίζει απαραιτήτως, την ουσιαστική συμμετοχή.
Στον Ναό μας έχουμε σε κάθε κάθισμα (στασίδι ή καρέκλα) ένα βιβλιαράκι με την Θεία Λειτουργία. Αν δεν το χρησιμοποιείτε, κακώς. Πρέπει να αρχίσετε. Η συμμετοχή στην Θεία Λειτουργία δεν είναι μια παθητική σωματική παράσταση, χωρίς κατανόηση των πραττομένων και των λεγομένων, με μόνη συσχέτιση την δική μας (ατομική) προσευχή! Αυτό είναι λάθος. Ατομικά προσευχόμαστε στο σπίτι μας. Στην Εκκλησία προσευχόμαστε όλοι μαζί με τα λόγια του Ιερέα και του ψάλτη.
Η Θεία Λειτουργία αρχίζει με την Προσευχή-Δοξολογία της Αγίας Τριάδος: Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος…. Όλα τα πριν την Δοξολογία είναι η ακολουθία του Όρθρου που αφορά την μνήμη του αγίου της ημέρας ή κάποια γιορτή του Χριστού ή την Ανάσταση του Χριστού, αν είναι Κυριακή.
Μακάρι να παρακολουθούμε και τον Όρθρο ή έστω τμήμα του. Όμως είναι απαράδεκτο να πηγαίνουμε στην Θεία Λειτουργία μετά την έναρξή της. Φιλοτιμία μας και κόπος αγάπης για το πρόσωπο του Χριστού είναι να πάμε από την αρχή της Θείας Λειτουργίας. 
(Για τις Κυριακές γύρω στις 08:45 με 09:00). Άραγε πόσο μας είναι νοητό το να μην είμαστε συνεπείς σε ένα ραντεβού μας; Εδώ που δεν πρόκειται απλώς για ραντεβού με κάποιον, αλλά για συνάντηση με τον Χριστό, πόσο απαράδεκτοι είμαστε, όταν αργούμε και (ακόμα χειρότερα) απουσιάζουμε; Η ώρα της προσευχής φανερώνει το πραγματικό ή μη της αγάπης μας για τον Χριστό, ας μη κρυβόμαστε!
Μετά το «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία…» μπορούμε να καθίσουμε, παρακολουθώντας τις εναρκτήριες δεήσεις και προσευχές μέχρι την πρώτη Μικρή Είσοδο του Ευαγγελίου κατά την οποία σηκωνόμαστε. Η Μικρή Είσοδος συμβολίζει την έλευση του Χριστού (Ευαγγέλιο) ανάμεσά μας. Ακολουθούν λίγα τροπάρια στα οποία μπορούμε να είμαστε καθισμένοι και έπειτα η ευχή του Τρισάγιου «Ὁ Θεός ὁ ἅγιος…» και ο Τρισάγιος Ύμνος (σηκωνόμαστε από την αρχή της ευχής μέχρι το τέλος του Τρισάγιου): Ἅγιος ὁ Θεός, ἅγιος Ἰσχυρός, ἅγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἡμάς…
Κατόπιν μπορούμε να καθίσουμε για να ακούσουμε το κομμάτι του Αποστόλου που θα διαβαστεί ενώ στην, εν συνεχεία, ανάγνωση του Ευαγγελίου, είμαστε όρθιοι.

Ακολουθούν εκτενείς δεήσεις (Εἴπωμεν πάντες..) και ευχές και η ψαλμωδία του Χερουβικού Ύμνου (Οἱ τά Χερουβείμ μυστικῶς εἰκονίζοντες….) καθώς και θυμίαμα από τον Ιερέα (στο οποίο σηκωνόμαστε) και γίνεται η Μεγάλη Είσοδος των Τιμίων Δώρων που συμβολίζει την άνοδο του Χριστού προς τον Γολγοθά της Σταυρώσεως. Η αγία Τράπεζά είναι ο Σταυρός-Θυσιαστήριο του Χριστού.
Στην συνέχεια καθόμαστε στις Δεήσεις-«Πληρωτικά» μέχρι την ευλογία «Εἰρήνη πᾶσι»· (πάντοτε όρθιοι στις ευλογίες). Απαγγέλουμε δυνατά όλοι μαζί την ομολογία της Πίστεως (Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν…) και πλέον είμαστε συνεχώς όρθιοι μέχρι την εκφώνηση «Καί ἔσται τά ἐλέη…».
Αυτό είναι το κατ’ ουσίαν τμήμα της Θείας Λειτουργίας από το «Πιστεύω» μέχρι το «Καί ἔσται…». Ονομάζεται Αγία Αναφορά, δηλαδή αναφέρουμε, προσφέρουμε την ζωή μας στον Χριστό, να την μεταβάλλει, όπως θα μεταβληθούν μετά από λίγο με την ενέργεια του αγίου Πνεύματος το κρασί και το ψωμί (πρόσφορο) που προσφέραμε, σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Αυτή είναι η ελπίδα μας. Αυτή είναι η μεγαλύτερη χαρά της ζωής μας. Αυτός είναι ο λόγος ύπαρξής μας. Να μεταβληθεί η ζωή μας και να γίνει όχι απλώς καλύτερη, αλλά «άλλη». Δηλαδή γεμάτη αγάπη. Ζωή κατά το πρότυπο του Χριστού με Τον Οποίον μετά από λίγο θα συσσωματωθούμε με την μετάληψη του Σώματος και του Αίματός Του.
Όταν ο Ιερέας στο μέσον της Αγίας Αναφοράς παρακαλεί, επικαλούμενος τον ερχομό του αγίου Πνεύματος για την μεταβολή των Δώρων σε Σώμα και Αίμα Χριστού, εμείς όλοι μαζί δυνατά επιφωνούμε το Αμήν, [(τόν ἄρτον τοῦτον τίμιον σῶμα τοῦ Χριστοῦ Σου… ΑMHN… τό δέ ἐν τῷ ποτηρίῳ τούτῳ, τίμιον αἷμα τοῦ Χριστοῦ σου… ΑΜΗΝ… Μεταβαλών τῷ Πνεύματί σου τῷ ἁγίῳ… ΑΜΗΝ. ΑΜΗΝ. AMHN.] συμμετέχοντας στην τέλεση της Θείας Ευχαριστίας.
Συμπληρώνουμε την Αναφορά και λέμε τις προσευχές-πληρωτικά (καθιστοί) ενώ στο τέλος απαγγέλουμε, όρθιοι δυνατά και όλοι μαζί, την προσευχή: «Πάτερ ἡμῶν…».
Ακολουθεί η ύψωση του Αγίου Άρτου: «Πρόσχωμεν. Τά ἅγια τοῖς ἁγίοις» που φυσικά είμαστε όρθιοι και οι ευχές της προετοιμασίας για την Μετάληψή μας και κατόπιν Ευχαριστία για την μετοχή μας στην Θεία Κοινωνία. Μια προσευχή (ὀπισθάμβωνος) προς τον Χριστό «ὁ εὐλογῶν τούς εὐλογούντας» και Απόλυση-αντίδωρο το οποίο είναι τα υπόλοιπα των προσφόρων που φέρατε για την Θεία Λειτουργία.
Τελούμε την Ευχαριστία για να κοινωνήσουμε. Κάνουμε προσπάθεια κάθε Κυριακή να κοινωνούμε. Άλλωστε αυτό φαίνεται στις ευχές της Θ. Λειτουργίας ως αυτονόητο. Υπάρχουν για την Μετάληψη προϋποθέσεις και προετοιμασία. Προϋπόθεση είναι η πίστη και η αγάπη στον Χριστό που εκφράζεται με υπακοή στο θέλημά Του και τήρηση των εντολών Του. Πρώτη εντολή είναι η αγάπη. Αν έχουμε κακία, φθόνο ή δεν μιλάμε με κάποιους πρέπει απαραιτήτως να το ταχτοποιήσουμε (εξομολόγηση). Προετοιμασία είναι η προσευχή και η νηστεία. Η προσευχή είναι στάση ζωής των χριστιανών και στον Συνέκδημο υπάρχουν και προσευχές μεταλήψεως, ενώ η νηστεία είναι «σωματική προσευχή» Τετάρτης και Παρασκευής στην οποία προσθέτουμε και το βράδυ της παραμονής. Εκτάκτως, χωρίς προετοιμασία, μπορούμε κατά συγκατάβασιν να κοινωνήσουμε. Χωρίς προϋποθέσεις ποτέ.
Σας περιμένουμε με αγάπη. Όχι κάποια Κυριακή, αλλά κάθε Κυριακή.

Με αγάπη και ευχές – π. Θεοδόσιος

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2019

+ Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας: Όσοι παίζουν χαρτιά να γνωρίζουν, ότι κρατάνε 52 δαίμονες στα χέρια τους...!!:

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.


"Είχα ένα μεγάλο πάθος στα νεότερα χρόνια μου, το πάθος της χαρτοπαιξίας. Καθόμουνα από το Σάββατο το βράδυ στο τραπέζι να παίξω χαρτί και σηκωνόμουνα Τετάρτη το βράδυ!
Τέσσερα μερόνυχτα, συνεχόμενα έπαιζα χαρτιά. Καθόμουνα να κερδίσω με κάθε μέσο, έστω και με κομπίνα, δεν πάει να ήταν ο Ωνάσης στο τραπέζι! Ήμουν ένας λωποδύτης.. Πού ένας τέτοιος άνθρωπος να πάει στην Εκκλησία...
Να ξέρετε, ότι ο Εβραίος που εφεύρεσε την τράπουλα, ήθελε με τα τραπουλόχαρτα 4 πρόσωπα να ξευτελίσει.

Με τον ρήγα ήθελε να βλασφημείται ο Θεός Πατήρ. Με τον βαλέ να βλασφημείται ο Χριστός. Με την ντάμα να βλασφημείται η Παναγία. Και με το καρό, το σπαθί, το μπαστούνι και την καρδιά, να βλασφημείται ο Τίμιος Σταυρός.
Όσοι παίζουν χαρτιά να γνωρίζουν, ότι κρατάνε 52 δαίμονες στα χέρια τους...!!

+ Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

Η αγία μάρτυς Ματρώνα η εν Θεσσαλονίκη. 27 Μαρτίου


Του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δορμπαράκη

Η αγία Ματρώνα ήταν υπηρέτρια κάποιας Ιουδαίας γυναίκας, που ονομαζόταν Παντίλλα. Ακολουθούσε την κυρία της μέχρι τη συναγωγή, δεν έμπαινε όμως μέσα,

αλλά γύριζε και πήγαινε στην Εκκλησία των Χριστιανών.

Την είδαν λοιπόν κάποια φορά, οπότε την έπιασαν και την κτύπησαν πάρα πολύ και στη συνέχεια την έκλεισαν στη φυλακή επί τέσσερις ημέρες, χωρίς να μπορεί να την πλησιάσει κανείς και χωρίς φαγητό.

Έπειτα την έβγαλαν και την καταξέσχισαν με μαστίγια. Πάλι την φυλάκισαν και την άφησαν πολλές ημέρες εκεί, όπου και παρέθεσε την ψυχή της στον Θεό. Λένε ότι το άγιο λείψανό της το έριξε η Παντίλλα από το τείχος κάτω, γι᾽αυτό και υπέστη δίκαιη τιμωρία, πέφτοντας κατά λάθος μέσα στο πατητήρι, στο οποίο χυνόταν από επάνω ο πατημένος μούστος. Εκεί τέλειωσε τη ζωή της και βγήκε η ψυχή της.

Η αντίθεση είναι έντονη: από τη μια, η αγία Ματρώνα, η δούλη, η άσημη, η καταφρονεμένη· κι από την άλλη, η Παντίλλα, η κυρία, η ένδοξη, η πλούσια. Με κοσμικά κριτήρια, δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης. Ο ζυγός κλίνει αυτομάτως προς τη μεριά της Παντίλλας.

Αυτό δεν θα έλεγε ο σύγχρονος εκκοσμικευμένος άνθρωπος, ακόμη κι άν είναι ῾χριστιανός᾽; Όταν για παράδειγμα αυτό που φαίνεται ως προτεραιότητα στους περισσοτέρους: το κυνηγητό των απολαύσεων, του χρήματος, της δόξας, είναι αυτό που προβάλλει η Παντίλλα, ποιος δεν θα επέλεγε τη δική της θέση, ενώ θα οίκτιρε την ῾κατάντια᾽ της Ματρώνας; Κι όμως πόση πλάνη υπάρχει σε μία τέτοια αξιολογική κρίση! Διότι είναι η κρίση της επιφάνειας.

Στο βάθος, εκεί που είναι η καρδιά και που βλέπει ο Κύριος, ο δίκαιος κριτής, εκεί που τα πράγματα λειτουργούν σε επίπεδο αιωνιότητας, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά: η Ματρώνα είναι η ένδοξη και η κυρία, το άστρο το φωτεινό, και η Παντίλλα είναι η άσημη, η ανύπαρκτη, η δούλη και η ταλαίπωρη.

Ο υμνογράφος της Εκκλησίας μας, ο άγιος Θεοφάνης, επανειλημμένως τονίζει την πραγματικότητα αυτή, διότι ακριβώς κινείται με τα κριτήρια του αναγεννημένου ανθρώπου, του χριστιανού, που βλέπει τα πράγματα κάτω από την οπτική της εν Χριστώ αποκάλυψης, δηλαδή της αλήθειας.

Έχεις θεϊκό νου αληθινά, και σοφό και θεόφρονα, γι᾽αυτό και λάμπεις στη χορεία των μαρτύρων, Ματρώνα παμμακάριστε᾽᾽(῾῾Νουν θείον αληθώς και σοφόν και θεόφρονα συ έχουσα διαλάμπεις εν χορεία μαρτύρων, Ματρώνα παμμακάριστε᾽᾽) (ωδή ε´). ῾

Ορυόταν και ήταν σαν μεθυσμένη και σφάδαζε από τον θυμό η δυσεβέστατη (Παντίλλα)᾽᾽ (῾῾Ωρυομένη και μέθη βεβακχευμένη και τω θυμώ σφαδάζουσα η δυσσεβεστάτη᾽᾽) (ωδή δ´). ῾῾Ματρώνα, δυναμωνόσουν από τη θεία δύναμη και ξέφυγες από την υπερήφανη δουλική γνώμη της πικρής κυρίας σου.

Κι αυτό γιατί είχες ψυχή, που δούλευε μόνο στον Δεσπότη Κύριο᾽᾽ (῾῾Ρώμη τη θεία, Ματρώνα, δυναμουμένη, νυν της πικράς Δεσποίνης εξέφυγες δουλείαν, γνώμην αταπείνωτον· ψυχής γαρ εκέκτησο μόνω τω Δεσπότη δουλεύουσα᾽᾽) (ωδή δ´).

Αιτία για την εις βάθος αυτήν πραγματικότητα, την ίδια την αλήθεια, είναι το γεγονός ότι ενώπιον του Θεού εκείνο που μετράει κι έχει σημασία δεν είναι ασφαλώς τα πλούτη και η δόξα, η επίγεια κατάσταση του ανθρώπου, είτε της ελευθερίας είτε της δουλείας, ό,τι δηλαδή είναι φθαρτό με ημερομηνία λήξεως, αλλά ό,τι παραμένει στην αιωνιότητα.

Κι αυτό είναι η αρετή του ανθρώπου, η ζωή η σύμφωνη με το θέλημα του Θεού. ῾῾Μη θησαυρίζετε θησαυρούς επί της γης – όπως λέει ο Κύριος – όπου σης και βρώσις αφανίζει και όπου κλέπται διορύσσουσι και κλέπτουσι. Θησαυρίζετε θησαυρούς εν ουρανώ᾽᾽.

Ο άγιος υμνογράφος φωνάζει εν προκειμένω στην ωδή ς´: ῾῾Η Ματρώνα δεν κρίνεται σαν δούλη ή σαν ελεύθερη, με βάση τον Χριστό. Κρίνεται από την ομορφιά της αρετής της, γιατί ήταν στολισμένη με τους τρόπους της ευσέβειας᾽᾽ (῾῾Ου δούλος εν Χριστώ ουκ ελεύθερος κρίνεται, αλλ᾽ αρετής ευμορφία, ευεβείας τρόποις κεκοσμημένη᾽᾽).

Κι αυτό σημαίνει ότι η αγία Ματρώνα, και βεβαίως κάθε χριστιανός συνεπής, κινείται σε επίπεδο αληθινής ελευθερίας, πέρα από τις δεσμεύσεις που προκαλεί ο κόσμος αυτός στην ψυχή του ανθρώπου.

Διότι ελεύθερος είναι αυτός που προσβλέπει πέρα από τα επίγεια κι είναι έτοιμος να δώσει και τη ζωή του προς χάρη του Κυρίου, ο Οποίος ήρθε στη γη ως δούλος, ακριβώς για να δώσει ελευθερία στον άνθρωπο.

῾῾Αυτός που καταδέχτηκε τη μορφή δούλου, να γίνει δηλαδή άνθρωπος, ο Χριστός ο Θεός μας, θέλοντας να ελευθερώσει τον άνθρωπο από τα δεσμά της φθοράς και του θανάτου, μνηστεύτηκε εσένα ως μάρτυρα νύμφη Του και σε ελευθέρωσε από το ζυγό της δουλείας᾽᾽ (῾῾Ο δούλου καταξιώσας δέξασθαι μορφήν Χριστός ο Θεός, ελευθερώσαι ταύτην βουληθείς εκ φθοράς και θανάτου δεσμών, από ζυγού δουλείας σε, Μάρτυρα Νύφην εμνηστεύσατο᾽᾽) (ωδή α´).

Τι ήταν εκείνο που έκανε την αγία Ματρώνα να θέσει ως προτεραιότητα της ζωής της το θέλημα του Θεού, δηλαδή να δει την πραγματικότητα της αιωνιότητας μέσα και στη ζωή αυτή, και πάνω σ᾽ αυτό το θέλημα του Θεού να πεθάνει;

Μα τι άλλο, από την αγάπη της προς τον Κύριο. Ο έρωτάς της προς τον Χριστό ήταν το στοιχείο που ενεργοποίησε τη χάρη του Θεού και την οδήγησε στα ύψη του παραδείσου.

῾῾Με προθυμία και θάρρος προχώρησες πράγματι προς τον εραστή σου Χριστό, πανεύφημε᾽᾽ (῾῾Μετ᾽ευμενείας και παρρησίας προσεχώρησας όντως πος τον σον, πανεύφημε, εραστήν᾽᾽) (ωδή ζ´).

Γι᾽αυτό και ῾῾είναι ωραίο το στεφάνι που τώρα φορά η ένδοξη Ματρώνα, που πήρε από το ζωαρχικό χέρι του Παντοκράτορα Χριστού᾽᾽ (῾῾Ωραίος ο στέφανος, ον νυν εστέφθης, ένδοξε, ζωαρχική δεξιά του Παντοκράτορος᾽᾽) (ωδή η´ ).

Ίσως κάποτε πρέπει να μάθουμε οι χριστιανοί ότι το μυστικό της πνευματικής ζωής, αυτό που συνιστά την κινητήρια δύναμη των πάντων και οδηγεί σε υπέρ φύσιν καταστάσεις, είναι η αγάπη προς τον Χριστό.

Ούτε τα φόβητρα της κόλασης ούτε οι απολαύσεις του Παραδείσου, αλλά η αγάπη του Θεού είναι εκείνο που ευλογείται κατεξοχήν από τον Κύριο. Και ποια άλλη αγάπη μπορεί να θεωρηθεί ως περισσότερο άξια από την αγάπη αυτή; Γιατί είναι η μόνη που ποτέ δεν μας εγκαταλείπει και ποτέ δεν μας απογοητεύει. Πόσο την θέλουμε όμως;

Ακολουθείν

Μ. Βασίλειος: '"Αν συγκρατήσεις την κοιλιά θα μπεις στον Παράδεισο".



Η κορυφή των αρετών είναι η προσευχή. 
Η βάση των αρετών είναι η νηστεία. 
Νηστεία είναι ο διαρκής μετριασμός της τροφής με σύνεση και διάκριση.
------------------------------------------------------------------
Υπερήφανε άνθρωπε! Φαντάζεσαι τόσα πολλά και τόσα υψηλά για τον νου σου, κι αυτός είναι απόλυτα και αδιάσπαστα εξαρτημένος από το στομάχι σου.
Ο νόμος της νηστείας φαινομενικά αφορά το σώμα, και ειδικότερα το στομάχι, στην πραγματικότητα όμως αφορά την ψυχή, και ειδικότερα τον νου.

Ο νους, αυτός ο βασιλιάς του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου, για να ασκήσει και να διατηρήσει τα κυρίαρχα δικαιώματά του, πρέπει πρώτα απ' όλα να υποταχθεί στο νόμο της νηστείας.

Μόνο έτσι θα μπορέσει να υποτάξει τις επιθυμίες της καρδιάς και του σώματος. Και μόνο με τη συνεχή εγρήγορση, τη νήψη, θα μπορέσει να διδαχθεί τις ευαγγελικές εντολές και να τις εφαρμόσει. Το θεμέλιο, λοιπόν, των αρετών είναι η νηστεία.

"Από που ν' αρχίσουμε", λέει ο όσιος Μακάριος ο Μέγας, "που ποτέ δεν ασχοληθήκαμε με την εξέταση των καρδιών μας; Ας σταθούμε έξω και ας χτυπάμε με την προσευχή και τη νηστεία, όπως μας παρακίνησε ο Κύριος: Χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχθεί".
Την άσκηση αυτή της προσευχής και της νηστείας, την έκαναν και οι άγιοι απόστολοι. Έτσι αξιώνονταν ν' ακούνε τη φωνή του Αγίου Πνεύματος.
Θαυμαστή η συνένωση της νηστείας με την προσευχή! Η προσευχή είναι αδύναμη, αν δεν είναι θεμελιωμένη πάνω στη νηστεία, και η νηστεία είναι άκαρπη, αν επάνω της δεν είναι οικοδομημένη η προσευχή.
"Αν συγκρατήσεις την κοιλιά", λέει ο Μέγας Βασίλειος, "θα μπεις στον παράδεισο (δηλ. στην ευλογημένη κατάσταση της προσευχής). Αν, όμως, δεν τη συγκρατήσεις, θα γίνεις θύμα του θανάτου (δηλ. της ολέθριας κατάστασης της εμπάθειας).
---------------------------------------------
(Ασκητικές Εμπειρίες Α' , Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Ι. Μ. Παρακλήτου)
πηγή

"Δίαιτα αυστηρή κάνει ο κόσμος, νηστεία όμως όχι". Γέρων Μωυσής Αγιορείτης» για την Μεγάλη Τεσσαρακοστή

Η προ του Πάσχα περίοδος που διερχόμαστε γεννά ή θα πρέπει να γεννά κάποια ιδιαίτερα συναισθήματα μέσα μας. Η ωραιότατη και κατανυκτική υμνογραφία αυτής της περιόδου, οι πολλές λατρευτικές ευκαιρίες, η σαρακοστιανή νηστεία θέλουν να μας συγκεντρώσουν. Να σκύψουμε μέσα μας, να προβληματιστούμε, να προβούμε σε έναν αυτοέλεγχο προς ειλικρινή μετάνοια.


Ο πολύς κόσμος αγνοεί ή δεν θέλει να προσεγγίσει το νόημα των ημερών αυτών, συνεχίζοντας τη μονότονη ζωή του.


Ενώ λέει πως η ζωή τον κουράζει, δεν κάνει ούτε βήμα για μια ουσιαστική αλλαγή.


Δίαιτα αυστηρή κάνει, αλλά νηστεία δεν κάνει.


Στον ψυχολόγο πηγαίνει, στην τηλεόραση κάθεται ώρες, αλλά στον εξομολόγο δεν πηγαίνει, ούτε στην εκκλησία.


Δεν θέλει ο άνθρωπος σήμερα να δώσει κάτι, μόνο να πάρει, δίχως μόχθο και καμία προσωπική θυσία. Φοβάται να δει κατάματα τον εαυτό του. Συστηματικά τον αποφεύγει. Αγωνιά στο εσωτερικό κενό του.


Η Σαρακοστή λειτουργεί σαν ακτινογραφικό μηχάνημα, σαν φωτογραφική μηχανή, σαν καθρέφτης. Κατά κάποιο τρόπο τη θεωρούμε αποκρουστική, γιατί θα αποκαλύψει την κρυφή πραγματικότητά μας.


Το πνεύμα της καταναλώσεως, της ευκολίας, του αταπείνωτου φρονήματος δεν αφήνει τον άνθρωπο να απαλλαγεί από πολλά περιττά που έχει γεμίσει η ζωή του. Η Σαρακοστή είναι μια παρέκκλιση και μια ευκαιρία για μεταμόρφωση. Μια ευχή που λέγεται στις ιερές ακολουθίες όλης αυτής της περιόδου πεντακόσιες φορές, του οσίου Εφραίμ του Σύρου, λέει να αφήσουμε το πνεύμα της αργίας, της περιέργειας, της φιλαρχίας και της αργοσχολίας και να αποκτήσουμε σωφροσύνη, ταπεινοφροσύνη, υπομονή και αγάπη. Η ωραία και μεστή αυτή προσευχή καταλήγει ζητώντας από τον Θεό: «Δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου». Να αφήσουμε, δηλαδή, το κουτσομπολιό, την ετεροπαρατήρηση, τη συνεχή αυστηρή κριτική, και να στραφούμε εντός μας, διορθώνοντας τα σφάλματά μας.
Η Σαρακοστή θέλει να μας αυτοσυγκεντρώσει και να συνδράμει στη θεραπεία μας από πνευματικά νοσήματα, που μας σκοτίζουν τον νου, μας δυσκολεύουν και στενοχωρούν τη ζωή μας.
Αν καταφέρουμε έναν βαθμό αυτογνωσίας και μετανοίας, τότε η Σαρακοστή δεν θα είναι μια σκυθρωπή και στείρα περίοδος, αλλά ένας σταθμός, που δεν θα είναι γεμάτος από καθηκοντολογικές υποχρεώσεις, αλλά ένα μαλάκωμα της πέτρινης καρδιάς μας, που θα οδηγήσει σε φιλαδελφεία και φιλοθεία.
Ο πολύς ορθολογισμός των δύσκολων καιρών θέλει να μας απομακρύνει μακριά κάθε μυστικισμό, ησυχασμό, μυστήριο ιερό, υπέρλογο και μεταφυσικό. Τα αποτελέσματα αυτής της απομακρύνσεως έχουν γίνει φανερά. Μελαγχολία και απελπισία επικρατούν, που θλίβουν τους πολλούς. Ωρίμασε ο καιρός για μια εκ βαθέων παραδοχή της αποστασίας και μια επιστροφή στο λίκνο της σταυρωμένης αγάπης.
Τη Σαρακοστή συχνά συμβαίνουν πειρασμοί, δοκιμασίες, σκάνδαλα και πτώσεις.
Είναι για να μας ωριμάσουν περισσότερο, να μας ισορροπήσουν και να μας φρονηματίσουν. Η ζωή των χριστιανών, ας μη το λησμονάμε ποτέ, είναι σταυρική. Δίχως σταύρωση δεν έρχεται ανάσταση.
Η Σαρακοστή είναι μια ωραία και καλή προετοιμασία, ένας διάδρομος ημίφωτος, που οδηγεί σε φωτεινό σαλόνι. Τα πόδια της Σαρακοστής είναι η προσευχή και η νηστεία. Προσευχή και νηστεία δίχως ταπείνωση και αγάπη δεν έχουν κανέναν καρπό. 
Νηστεία και προσευχή θέλουν να μετριάσουν τον πολύ εγωισμό μας.

http://hellas-orthodoxy.blogspot.com/2019/03/blog-post_14.html