Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018

Π.Ιωάν. Ρωμανίδης: Σήμερα σπανίζει η Νοερά Προσευχή στους Επισκόπους. Δεν ενεργεί το Άγιο Πνεύμα, γιατί στη Σύνοδο χρειάζονται τη νοερά προσευχή για να τους φωτίση η Θεία Χάρις.


Ἡ Ἐκκλησία εἶχε ὡς παράλληλο ἔργο της τὸ νὰ προστατεύη τὸ Κράτος ἀπὸ τοὺς κομπογιαννίτες γιατρούς, δηλαδὴ ἀπὸ τούς αἱρετικούς. 

Οἱ Τοπικές καὶ Οἰκουμενικές Σύνοδοι ἐφρόντιζαν ἀκριβώς γι’ αὐτό. Στὰ Πρακτικὰ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων βρίσκομε τὴν φράσι: «Ἔδοξε τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν». Δηλαδή: Ἐφάνη καλὸν εἰς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ εἰς ἡμᾶς… Αὐτὸ τὸ ἔλεγαν οἱ παρευρισκόμενοι στὶς Συνόδους αὐτές, διότι, εἶχαν στὴν κατοχὴ τους τὴν νοερὰ προσευχή, διὰ τῆς ὁποίας ἐπληροφοροῦντο περὶ τῆς ἀληθείας τῶν Ὅρων ποὺ διετύπωναν.

Σήμερα ὅμως, ποὺ σπανίζει ἡ νοερὰ προσευχὴ στοὺς ἐπισκόπους, ἂν συνέλθη μία Σύνοδος ἐξ ἐπισκόπων καὶ σηκωθοῦν κατὰ τὴν ἔναρξι καὶ ποῦν ὅλοι μαζὶ «Βασιλεῦ Οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν…», θὰ ἔλθη...

ὁπωσδήποτε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο νὰ τoύς φωτίση; Ἐπειδὴ δηλαδὴ εἶναι κανονικοὶ ἐπίσκοποι καὶ συνέρχονται σὲ Σύνοδο καὶ κάνουν προσευχή; Ὅμως δὲν ἐνεργεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ἔτσι. Μόνο δηλαδὴ κάτω ἀπὸ αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις. Χρειάζονται καὶ ἄλλες. Χρειάζεται ὁ προσευχόμενος νὰ ἔχη ἤδη ἐνεργουμένη τὴν νοερὰ προσευχὴ μέσα του, ὅταν προσέρχεται στὴν Σύνοδο, γιὰ νὰ τὸν φωτίση ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ. Στὶς ψευδο-συνόδους οἱ προσερχόμενοι δὲν εἶχαν αὐτὴν τὴν προσευχητικὴ κατάστασι.

Οἱ παλαιοὶ ἐπίσκοποι ὅμως εἶχαν τέτοια πνευματικὴ ἐμπειρία καί, ὅταν προσήρχοντο ὡς Σῶμα, ἤξεραν τί τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο τούς πληροφοροῦσε μέσα στὴν καρδιὰ γιὰ ἕνα συγκεκριμένο θέμα. Καί, ὅταν ἔβγαζαν ἀποφάσεις, ἤξεραν ὅτι οἱ ἀποφάσεις τους ἦταν σωστές. Διότι εὐρίσκοντο σὲ κατάστασι φωτισμοῦ, ἐνῶ ὠρισμένοι ἀπὸ αὐτοὺς εἶχαν φθάσει καὶ στὸν δοξασμό, δηλαδὴ στὴν θέωσι.

Ὁπότε βλέπομε ὅτι στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία κυριαρχοῦσε τὸ χαρισματικὸ στοιχεῖο (δηλαδὴ κυριαρχοῦσαν τὰ μέλη μὲ χαρίσματα Ἁγίου Πνεύματος), ἐνῶ τὰ καθιδρυματικᾶ στοιχεῖα, δηλαδὴ τὰ τυπικὰ ἐκκλησιαστικὰ καὶ διοικητικὰ προσόντα ἀκολουθοῦσαν. Αὐτὸ εἶναι σαφέστατο καὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία καὶ στοὺς μεγάλους Πατέρες τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἀπὸ τὴν 1η Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (4ος αἰὼν ) μέχρι τὴν 9η Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ ἔλαβε χώραν ἐπὶ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ (14ος αἰὼν).

Αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν συμμαρτυρία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα στὴν καρδιὰ τὴν ξέρουν καλὰ μόνο ὅσοι ἔχουν τὴν νοερὰ προσευχὴ ἐνεργουμένη μέσα στήν καρδιά τους. Ἡ νοερὰ προσευχὴ εἴναι μία ἐμπειρικὴ ἐξακρίβωσις καὶ ἐπιβεβαίωσις τῆς θεραπείας τοῦ νοὸς τοῦ ἀνθρώπου. Μία τέτοια θεραπεία εἶναι ἐφικτὴ σὲ ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἐφ’ ὅσον πληροῦνται οἱ πνευματικὲς προϋποθέσεις τῆς θεραπευτικῆς μεθόδου. Δὲν εἶναι δηλαδὴ προωρισμένη ἢ σχεδιασμένη μόνο γιὰ κάτι καλογήρους, μόνο δηλαδὴ γιὰ κάποιους ποὺ φορᾶνε ράσα, ἀλλὰ γιὰ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Διότι στὴν Ἁγία Γραφὴ δὲν φαίνεται πουθενὰ νὰ γίνεται διάκρισις μεταξὺ μοναστικῆς πνευματικότητος καὶ λαϊκῆς πνευματικότητος. Ἡ Ἁγία Γραφὴ μιλάει μόνο γιὰ μία πνευματικότητα. Ἔχετε βρὴ ποτὲ στὴν Ἁγία Γραφὴ κάποιο χωρίο πού νὰ μιλάη ξεχωριστὰ γιὰ πνευματικότητα λαϊκῶν ἢ γιὰ πνευματικότητα κληρικῶν; Δὲν ὑπάρχει τέτοιο πράγμα στὴν Ἁγία Γραφή. Ἡ ἐν Χριστῷ πνευματικότης εἶναι μία γιὰ ὅλους τούς πιστούς.

Αὐτὴ ἡ ἐν Χριστῷ πνευματικότης εἶναι στὴν οὐσία της μία θεραπευτικὴ ἀγωγή, ἡ ὁποία προσφέρεται ἀπὸ τὸν Χριστὸ σὲ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Εἶναι σχεδιασμένη γιὰ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Δὲν εἶναι μόνο γιὰ τοὺς μοναχοὺς ἢ τοὺς παπάδες ἢ τοὺς μορφωμένους ἢ διανοούμενους, διότι μέσα της δὲν ἔχει καθόλου διανόησι. Οὔτε ἔχει σχέσι μὲ τὰ ἐξωτερικὰ καὶ φαινόμενα τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ μὲ τὰ ἐσωτερικὰ καὶ κρυπτά.


http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2016/08/blog-post_49.html

Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ: Η ψυχική ενέργεια που εκπέμπουμε πληγώνει αόρατα τους άλλους!


Η ψυχική ενέργεια που εκπέμπουμε πληγώνει αόρατα τους άλλους!


Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ,
Κάθε φορά που είστε στο κελί σας ή οπουδήποτε και σκέπτεστε με έναν τρόπο υποτιμητικό για τους αδελφούς ή τις αδελφές σας, καταστρέφετε τη ζωή, και οι αδελφές και οι αδελφοί που κατηγορείτε το αισθάνονται και πληγώνονται.
Πώς συμβαίνει αυτό; Ακόμη και μεταξύ αυτών που δεν προσεύχονται υπάρχει μια ψυχολογική ευαισθησία και αισθάνονται τα ψυχικά κύματα, την ψυχική ενέργεια που εκπέμπουν οι άλλοι. Κανείς δεν αντιλαμβάνεται τίποτε, δεν ακούει λόγια, δεν βλέπει χειρονομίες˙ ο,τι γίνεται, γίνεται μυστικά, η ζωή όμως καταστρέφεται.
Θα σας δώσω τώρα ένα παράδειγμα που δεν είναι τόσο ευχάριστο. Υπάρχει ένα ζώο η μεφίτης (ο ασβός), το οποίο για να εξασφαλίσει την ησυχία του εκπέμπει κάποιες φορές ένα υγρό που έχει μια ανυπόφορη δυσωδία, ακόμη και για τα μεγάλα ζώα. Το ίδιο το ζώο αντέχει την οσμή αυτή με ευχαρίστηση.
Μεταξύ των ανθρώπων συμβαίνει επίσης μερικοί να δημιουργούν μία ατμόσφαιρα σαν αυτή που δημιουργεί η μεφίτης, με αποτέλεσμα να καθιστούν την ατμόσφαιρα γύρω τους ανυπόφορη, έτσι που να μην μπορεί κανείς ούτε να αναπνέει˙ αυτοί οι ίδιοι είναι ευχαριστημένοι στη σκέψη της υπεροχής τους. Να είστε όλοι και όλες συνετοί και προσεκτικοί σε αυτό που λέω: να μη σκέπτεστε άσχημα για τους άλλους!
Υπάρχει ακόμη και μία άλλη πλευρά αυτού, ας πούμε, του «τρόπου συμπεριφοράς». Ας υποθέσουμε ότι εγώ προσεύχομαι για κάποιον, για έναν αδελφό ή μία αδελφή, και αντί να συναντήσω μία προσευχή παρόμοια από μέρους αυτής ή αυτού, προσκρούω σε μία άρνηση εκ μέρους τους˙ όλα εκλαμβάνονται με έναν τρόπο αρνητικό, πριν ακόμη εκφραστώ. Αλλά το ζώο αυτό, η μεφίτης, δεν αισθάνεται τι κάνει. Συμπεριφέρεται με ελευθερία˙ είναι τελείως «καθώς πρέπει». Τι να κάνεις στην περίπτωση αυτή, πώς να θεραπεύσεις;
Ο σκοπός μας είναι να καταλάβουμε και να θεραπεύσουμε αυτή την αρρώστια του «μεφιτισμού»(1) κάθε φορά που εμφανίζεται, κυρίως στην εκκλησία ενάντια στους ιερείς.
Ας αναφέρουμε ένα παράδειγμα από τη ζωή μας: Κάποιοι δεν αγαπούν τα ελληνικά για παράδειγμα. Μόλις προφέρεις μία λέξη στα ελληνικά, παθαίνουν σοκ! Με έναν αόρατο όμως τρόπο, το πνεύμα του ιερέως ή του διακόνου που διακονεί την προσευχή το αισθάνεται, είναι τρωτός, μπορείς να τον σκοτώσεις με παρόμοιες συμπεριφορές, ακόμη και αόρατες κλπ. Αυτή η ψυχική ενέργεια δημιουργεί κάτι σαν «ηλεκτρικές εκκενώσεις».
Γνώρισα μία Ρωσίδα στο Παρίσι. Ο σύζυγός της ήταν σπουδαίος μηχανικός και εργαζόταν στο Βιετνάμ. Μου είπε ότι οι Βιετναμέζοι είναι πολύ ευαίσθητοι ψυχικά και πολύ δυνατοί. Αν κάποιος δεν τους αρέσει, αρχίζουν να μπλοκάρουν αυτό το πρόσωπο με κάθε είδους «επιθέσεις», ψυχολογικές απορρίψεις. Εξωτερικά δεν παρατηρεί κανείς τίποτε, αλλά το πρόσωπο έπειτα από έναν χρόνο -ή δύο χρόνια αν έχει μεγάλη αντοχή- πεθαίνει. Αυτή είναι η τεχνική του τέλειου εγκλήματος. Κανείς δεν λέει τίποτε, δεν υπάρχουν λόγια ούτε χειρονομίες, παρά μόνο μία άρνηση να ακούσει κάποιος κάποιον.
Χάρη στην ασκητική στάση με την οποία καταδικάζουμε τον εαυτό μας στην κόλαση, αυτή η ενέργεια καθίσταται -πώς να το πω;- λιγότερο δυνατή, αλλά παρ’ όλα αυτά εμποδίζει τη ζωή και τη σωτηρία. Θα μπορούσα να συνεχίσω να μιλώ μαζί σας για πολλή ώρα πάνω στο θέμα αυτό. Σας παρακαλώ όμως να το λάβετε πολύ στα σοβαρά...
(1)Μεφιτισμός: (Βιολ.) Η μόλυνση του αέρα από δυσώδεις αναθυμιάσεις, επιβλαβείς στους ζωικούς οργανισμούς. Βλ. Γεωργίου Χασιάκου, Ερμηνευτικό Λεξικό των –ΙΣΜΩΝ, Αθήνα 1989.
(Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ, Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας… τόμος Α, εκδ. Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ, σελ. 70-73)
πηγή: sostis.gr/

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2018

Νέος Άγιος στην Εκκλησία μας! Χαράς Ευαγγέλια! Αγιοκατάταξη του Γέροντα της Πάτμου Αμφιλοχίου Μακρή από το Οικουμενικό Πατριαρχείο



Στην αγιοκατάταξη του γέροντα Αμφιλοχίου Μακρή της Πάτμου, προχώρησε σήμερα σύμφωνα με πληροφορίες η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Να αναφερθεί οτι ο Προκαθήμενος της Ορθοδοξίας μίλησε για τον Γέροντα Αμφιλόχιο Μακρή της Πάτμου, τονίζοντας ότι η περίπτωση της Αγιοκατατάξεως του, ευρίσκεται ήδη ενώπιον της Συνοδικής Ειδικής Επιτροπής του Οικουμενικού Πατριαρχείου, κατά την επίσκεψή του στην Εύβοια τον Ιούνιο.
* * *
Ο Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής (1888-1970)
Σ’ όλη του τη ζωή εβασανίζετο από αρρώστιες, ήταν ευαίσθητος στα κρυολογήματα και κάθε χρόνο τον επισκέπτετο η γρίππη… Τέλη Μαρτίου 1970 προσεβλήθηκε από πνευμονία· ήταν Μ. Τεσσαρακοστή και με δυσκολία δέχθηκε να πάρη λίγο γάλα. Έδωσε σε όλους τις συμβουλές που ο καθένας είχε ανάγκη. Είχε το προορατικό χάρισμα. Στην προσπάθεια των πνευματικών του παιδιών να τον κρατήσουν με ορούς λίγες μέρες στην ζωή, παρακαλούσε κι έλεγε: αφήστε με καλά μου παιδιά να φύγω, ήρθε η ώρα μου. Γιατί, Γέροντα, τούλεγα, δεν μένεις μαζί μας τούτο το Πάσχα; Δίσταζε να μου απάντηση, και δεύτερη και τρίτη φορά τον παρεκάλεσα να μου πη πώς ξέρει ότι θα φύγη σύντομα κι εκείνος με δυσκολία μου απεκάλυψε: ευλογημένε Παύλε, είδα την Παναγία και τον Θεολόγο προ ολίγου και τους παρεκάλεσα να μείνω κοντά στα παιδιά μου κι αυτό το Πάσχα, αλλά μου είπαν «Δεν γίνεται άλλο, ελήφθη η απόφασις, Πάσχα θα κάμης στους Ουρανούς μαζί μας» κι αυτό το λέγω σαν εξομολόγηση, επειδή με βιάζεις, μη το ειπείς σε άλλους.
Κι έφυγε από τον κόσμο της ματαιότητος, αφού έδωσε την ζωήν του για τους άλλους, αφού εργάσθηκε σαν καλός εργάτης στον αμπελώνα του Κυρίου, αφού αρίστευσε στις εξετάσεις του στο στάδιο των πνευματικών ασκήσεων, αφού υπηρέτησε και Εκκλησία και Πατρίδα σαν καλός χριστιανός και ακέραιος Έλληνας. Κοιμήθηκε στις 16 Απριλίου 1970 σε πλήρη διαύγεια των αισθήσεών του. Το λείψανό του πήρε μορφή ουράνια, όψι χαρούμενη κι ειρηνική, απέραντη γαλήνη βασίλευε στο ασκητικό του πρόσωπο, πράγματι αγιασμένου ανθρώπου έκφραση, που εκοιμήθη εν Κυρίω….
Αξίζει να προσθέσω ένα γεγονός που δείχνει πως εδέχετο μυστικές κλήσεις για την σωτηρία των άλλων και που θυμίζει τον μεγάλο Απόστολο των Εθνών που ήκουσε την φωνήν του Μακεδόνος «διαβάς βοήθησον ημίν». Ο αείμνηστος γέροντας ενώ ευρίσκετο στο κελλί του στην Μονή της Πάτμου, ακούει κάποια Ελένη από την Ικαρία να τον καλεί να σπεύση να την σώση. Δεν χάνει καιρό, κατεβαίνει στο λιμάνι του νησιού και ως εκ θαύματος ευρίσκει ιστιοφόρο που έφευγε για την Ικαρία. Θαλασσοδαρμένος φθάνει στον προορισμό του και αμέσως ερωτά αν υπάρχει κάποια Ελένη χήρα και πληροφορείται ότι προ ήμερων έχασε τον άνδρα της· αμέσως ρώτησε να μάθη τον δρόμον που ωδηγούσε στο σπίτι της χήρας γυναικός. Δεν εζήτησε να ανάπαυση το κουρασμένο σαρκίο του, αλλά σπεύδει χωρίς καθυστέρηση, η φωνή της Ελένης τον ενοχλεί. Εκεί που βάδιζε βλέπει μια έξαλλη γυναίκα να τρέχη απελπισμένη, την φωνάζει με το όνομα της και λέγει: «Ελένη που πηγαίνεις, για σένα ήλθα». Και η πονεμένη γυναίκα συνέρχεται, βλέπει τον πνευματικό, σκέπτεται αυτό που θα έκαμνε και εξομολογείται ότι την στιγμή εκείνη επήγαινε να πνιγή στην θάλασσα. Η γυναίκα εσώθη, το θαύμα έγινε, όπως η ίδια μου το εξιστόρισε…
Η αδελφή Ευφροσύνη με εβεβαίωσε ότι όταν πήγε να ασπασθή τον τάφο του Γέροντα, ησθάνθη τέτοια ευωδία, ώστε στην συνείδηση της στέκει σαν ένας πατερικός άγιος, ο οποίος πράγματι έχει αγιάσει.
Ένα άλλο πνευματικό του τέκνο, η Μ.Κ. μου διηγήθη ότι τον Νοέμβριο του 1954 επισκέφθηκε τον Γέροντα στην Πάτμο και την φιλοξένησε στο ι. Κοινόβιο του Ευαγγελισμού. Επί δύο ήμερες παρέμενε στον πύργο του Μοναστηριού· την τρίτη ημέρα ο αείμνηστος επέμενε να μη κοιμηθή πλέον στο μέρος αυτό, πράγμα που έγινε. Την νύκτα εκείνη έπεσε ακριβώς σε αυτό το κρεββάτι κεραυνός. Ημπορεί να θεωρηθή τυχαίο γεγονός η σωτηρία ενός ανθρώπου με την επιμονή του πνευματικού πατρός;
Σχετική εικόνα
Τελευταίες υποθήκες του αειμνήστου Πατρός Αμφιλοχίου
14 Απριλίου 1970, 10η μ.μ.
  • Στην βασιλεία των ουρανών βασιλεύει η ειρήνη και η χαρά παιδί μου.
  • Να έχετε αγάπη μεταξύ σας, να παρακαλήτε τον Θεόν να με συγχωρήση, διότι δεν σας έδωσα τίποτε ως πατέρας… (Γερόντισσα συγκεκινημένη). Το παν, Γέροντα, μας έδωσες.
  • Τη Γερόντισσα ν’ αγαπάτε. Ο Θεός να σας ενισχύη να οδηγήσητε καλώς το ποίμνιον που σας έδωκε να διευθύνετε. Θα αισθάνομαι πολλήν χαράν όταν σας βλέπω να προχωρήτε. Να παρακαλήτε να με βάλη και με ο Κύριος εις την θέσιν σας. Πάντα θα εύχωμαι να ζήσουμε αεννάως εις την δόξαν του Παραδείσου. Θέλω να συνέχισης πιστά το έργον μου όταν θα φύγω. Θα χαίρωμαι όταν θα βλέπω ότι προχωρείτε εις τις άγιες γραμμές του Μοναχι¬σμού….
15 Απριλίου 1970
  • Πρέπει να είσθε παιδιά της αγάπης. Δεν θα φοβήσθε τον διάβολον.
  • Να έχης υπομονήν, ταπείνωσιν και αγάπην.Θα έχετε αρχαίαν ανάμνησιν για την συνάντησιν με τον Γέροντά σας.
    Ο Θεός ευλόγησε να έλθουν όλα τα παιδιά μου.
    Δεν έχω άλλην χαράν και άλλον πόθον, να σας δω μέσα στον Παράδεισον. Ο Θεός να σας αξιώση της δόξης Του. Έχω μεγάλην συγκίνησιν που έχω πλάι μου όλα μου τα παιδιά. Άλλη χαρά δεν έχει ο πατέρας.
  •  (Πνευματικό παιδί: πολύ τον αγαπάς, Γέροντα, τον Θεολόγον).
    Από μικρό παιδί τον έβλεπα, τον αγαπούσα, προσευχόμην και παρακαλούσα να γίνω ένας μαθητής του και οπαδός του. Και έγινε.
  • Να ζήσετε βίον ειρηνικόν και άγιον, να κρατήσετε τις γραμμές των πατέρων σας, να ζήσετε τον χριστιανικόν και ελληνικόν βίον…
  • Ανδρίζεσθε και κραταιούσθε, για να μην έλθετε εις πειρασμόν. Μη δίδετε σημασίαν εις τον κόσμον. Ο κόσμος εξ αρχής και τους Αποστόλους και όλους τους Αγίους τους έπιασε για τρελλούς «…και εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσιν». Να έχωμεν την ομόνοιαν και την ειρήνην. Αυτά ευλογεί ο Θεός.
  • Ο Θεός να σας ευλογήση, να είναι πάντα κοντά σας στις εργασίες σας, στις σκέψεις σας. Να μην αναμιγνύεσθε ούτε στα κομματικά, ούτε στα προσωπικά. Πάντοτε να λέγετε: Ο Θεός να σας φωτίζη να κάνετε ό,τι είναι καλύτερον για τον τόπον μας.
  • Ημών το πολίτευμα εν «ουρανοίς υπάρχει». Εδώ ψευτοζούμε, λοιπόν να μη στενοχωρούμεθα ό,τι και να μας συμβή…
  • Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν. Εμείς αυτό πρέπει να λέγωμε είτε καλά έχομε είτε κακά.
  • Όπου εγωισμός εκεί Πνεύμα Θεού δεν υπάρχει.
  • Δεν ημπορεί να λέγεται Χριστιανός εκείνος όπου δεν έχει αγάπην. Προσποιείται τον Χριστιανόν…
16η Απριλίου, 12η μεσημβρινή (Εις τον ιατρόν της Πάτμου)
  • Το Πνεύμα του Θεού να είναι πάντοτε μαζύ σας, όλες οι διαγνώσεις σας να είναι φωτισμένες. Να είσαι ευχάριστος και εις τους ανθρώπους και εις τον Θεόν. Εύχομαι εκ καρδίας να γίνης ένας Ιεραπόστολος ιατρός, διότι το πλησίασμα του Χριστιανού ιατρού εις τον άρρωστον παίζει σπουδαίον ρόλον. Εγώ σε αγαπώ διότι έχεις εντός σου εθνικό¬τητα και θρησκευτικότητα. Δεν σε θεωρώ ως ιατρόν, αλλ’ ως ιδικόν μου πρόσωπον.
Εκοιμήθη μετ’ ολίγον (2.15 μ.μ.) εν Κυρίω.
Οποία όντως πνευματική διαύγεια!
(Αναδημοσίευσις από το περιοδικόν «Άγιος Νεκτάριος» Θεσ/νίκης του 1982)
Ψυχοσωτήρια Διδάγματα Συγχρόνων Γερόντων
Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη»
Θεσσαλονίκη

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2018

Με τις πρεσβείες του Αγ. Φανουρίου , είθε να φανερωθεί η κρυμμένη θεία Χάρη στις καρδιές όλων μας!!


Δευτέρα 27 Αυγούστου, εορτή του Αγίου Φανουρίου  



                        


Βοήθειά μας ο Άγιος! Και του χρόνου να τον ξαναγιορτάσουμε, με υγεία ψυχική, σωματική και πνευματική.

Έτοιμη και η φανουρόπιτα μας για να διαβαστεί το πρωί στην Εκκλησία
από τον ιερέα, μετά τη Θεία Λειτουργία. (H μικρή ολόκληρη -για να δοθεί στην Εκκλησία- η μεγάλη κομμένη σε κομμάτια τυλιγμένα σε ζελοφάν - για να μην τρίβουν- για να μοιραστεί).

Ευχή και προσευχή ο Άγιος Φανούριος να φανερώνει στον καθένα μας ότι  άγιο ποθεί η ψυχή του σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.

Να φέρει ευλογία σε όλο τον κόσμο στην πατρίδα μας, στις οικογένειές μας.

Και η κρυμμένη στην καρδιά μας Θεία Χάρη  με τις μεσιτείες του Αγίου Φανουρίου να φανερωθεί πλούσια στη ζωή μας. Αμήν.




Ιερές Αγρυπνίες για την εβδομάδα 26.08-01.09.2018 εντός Αττικής





Κυριακή 26.08.2018
20:00 Ι.Ν. Ζωοδόχου Πηγής Καλογραίζης Νέας Ιωνίας
20:00 Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ρόμβης Συντάγματος
22:00 Ι.Ν. Αγίας Παρασκευής Ηλιουπόλεως

Δευτέρα 27.08.2018

Τρίτη 28.08.2018
20:00 Ι.Μ. Αγίου Νικολάου Καλλισίων
20:00 Σιμωνοπετρίτικο Μετόχι Αναλήψεως Βύρωνος
20:30 Ι.Μ. Αγίου Παντελεήμονος Κοκκιναρά
21:00 Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Σπάτων (θα τεθεί σε προσκύνηση τεμάχιο Ιερού Λειψάνου του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου)
21:00 Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Αλίμου
21:00 Ι.Ν. Αγίου Παντελεήμονος Γλυφάδας
21:00 Ι.Ν. Προφήτου Ηλιού Βάρης
21:30 Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Λουμπαρδιάρη
22:00 Ι.Ν. Αγίου Ιωάννου Κυνηγού οδού Βουλιαγμένης
23:00 Ι.Ν. Αγίου Ιωάννου Ρέντη


Τετάρτη 29.08.2018
20:30 Ι.Μ. Αγίου Παντελεήμονος Κοκκιναρά
21:30 Ι.Μ. Εισοδίων της Θεοτόκου Μαρκόπουλου Ωρωπού


Πέμπτη 30.08.2018
20:00 Ι.Ν. Ζωοδόχου Πηγής Καλογραίζης Νέας Ιωνίας
20:00 Ι.Παρ. Αγίας Ζώνης και Αγίου Σπυρίδωνος πλατείας Αέρηδων Πλάκας
20:00 Ι.Ν. Αγίων Αθανασίου και Ευγενίας Περιστερίου
20:30 Ι.Ν. Μεταμόρφωσης του Σωτήρος Σουρμένων Ελληνικού
20:30 Ι.Μ. Αγίου Παντελεήμονος Κοκκιναρά
21:00 Ι.Ν. Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου Διλόφου Βάρης

Παρασκευή 31.08.2018
20:30 Ι.Μ. Αγίου Παντελεήμονος Κοκκιναρά
21:00 Ι.Μ. Ασωμάτων Πετράκη
21:00 Ι.Μ. Παντοκράτορος Νταού Πεντέλης

Σάββατο 01.09.2018
20:00 Ι.Π. Αναστάσεως Χριστού Σπάτων
22:00 Ι.Ν. Αγίας Βαρβάρας Ιλίου

Αναρτήθηκε από θεολογικό Αναλόγιο στις Σάββατο, Αυγούστου 25, 2018

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2018

Τι στο καλό κάνεις στον δρόμο ψυχή μου όμορφη;

          


"Άπλωσε σε ένα πάγκο δέκα ντομάτες, λίγα σκόρδα, λίγες πιπερίτσες, εφτά αγγουράκια, τεσσερα ματσάκια μαϊντανό, δυο γλάστρες..... 
Τα κοιτάει με χαμόγελο. 
Τι να σκέφτεται;
Να πάρει η ευχή. Σκέφτομαι ...
Νάρθω να σε πάρω μια αγκαλιά, να πάρω τα ζαρζαβατικά σου και να γυρίσεις σπίτι σου, να ησυχάσεις. 

Τι στο καλό κάνεις στο δρόμο, ψυχή μου όμορφη; 

Γιατί δεν καταλαβαίνουμε τι είναι αυτό που κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Πως επιτρέπουμε τέτοιες καταστάσεις;".

Μάρα Πασχαλάκη face book
πηγή: http://trelogiannis.blogspot.com/2018/08/10-7-4.html

Σχόλια
Ανώνυμος είπε...
Αυτές οι σκηνές ίσως κάποιος μας συγκινούν άλλους τους αφήνουν αδιάφορους.. Όμως είναι εποικοδομητικές, μας βάζουν σε σκέψεις, νοηματοδοτήσεις εν καρδία, που εκ καρδίας εξάγονται κινήματα ψυχής κι ανάλογα της υγείας ή ασθενείας μας πράττουμε..
Γεωργιος είπε...
Ενα σωρο τετοιους ανθρωπους εχει παντα στις παρυφες..που περιμενουν στολισμενοι με υπομονη. Προσμονη. Ελπιδα. Λιτοτιτα. Χαρα στο τελος. Ζωντανα διδαγματα αγραφων βιβλιων. Ανταμειβονται και θα ειναι οι επωνυμοι Λαζαροι εναντι των πλουσιων που απεθαναν και εταφησαν ανωνυμοι. Ζητειτε να τα βλεπετε. Ευχαριστουμε Τρελογιαννη
Αθ. Δημητριαδης είπε...
Λυγμός απ'τα τρίσβαθα : ΑΧ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ !!!!!!

Πολύτιμα πνευματικά μαργαριτάρια για την καθαρή προσευχή από το 1852. Νικηφόρου Αγιορείτου.


foto by Stratos Afaloniatis-monastiria ths Androu

Νικηφόρου Αγιορείτου και άλλων πατέρων

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Η χάρη που λάβαμε με το Άγιο Πνεύμα κατοικεί στο βάθος του νου μας. (Νου, ονομάζουν οι πατέρες το μάτι της ψυχής και όχι το μυαλό μας). Τα  πονηρά πνεύματα όμως κατοικούν τριγύρω στα μέλη της καρδιάς μας, πράγμα που οι άνθρωποι δεν θέλουν να το πιστεύουν μην τυχόν και το γνωρίσει ο νους τους και αρματωθεί εναντίον τους με το σωτήριο όπλο της νοεράς προσευχής. Αλλά αν το μάθει αυτό ο νους δεν θα μπορέσει να στρέψει τα  όπλα του εναντίον τους.

Και ποιος λοιπόν να περιγράψει τη γλυκύτητα από το μέλι της καθαρής προσευχής σε εκείνους που δεν την έχουν γευτεί;  
Κι ακόμα περισσότερο ποιος να γευτεί την ευφροσύνη, την υπερφυσική ηδονή που πηγάζει απ΄αυτή, που ξεπηδά και τρέχει απ΄αυτήν, την οποία με άλλο τρόπο δεν μπορεί να αποκτήσει κανείς παρά μόνο όταν ησυχάσει (όταν ακολουθήσει την Ησυχαστική παράδοση της νοεράς προσευχής);

Ούτε είναι δυνατόν να καταπιαστεί κάποιος με αυτά αν δεν μπουν στο περιθώριο οι γήινες, βιοτικές φροντίδες. Ούτε μπορεί να αξιωθεί τη συνομιλία και τη θεωρία του Θεού, αν βρίσκεται με τη συναναστροφή των ανθρώπων.

Γι΄αυτό όσοι ποθούν να απολαύσουν αυτές τις χάρες, επιδιώκουν με ιδιαίτερη φροντίδα περισσότερο από κάθε άλλο έργο να αποφύγουν τη συναναστροφή των ανθρώπων.

Αρχή του ησυχασμού είναι το πένθος, η αυτομεμψία, η επίγνωση του εαυτού μας, το ταπεινό φρόνημα η κατάνυξη της καρδιάς. Αυτά για να γίνουν καθαρότερα χρειάζονται: η αγρυπνία, η εγκράτεια, ο σωματικός κόπος, των οποίων το τέλος συμπίπτει με τη ροή των δακρύων από τους οφθαλμούς.  Κι όταν προσέχουν έτσι για  να κερδίσουν την καθαρότητα την αποκτούν εύκολα.

Και στο τέλος όλων αυτών έρχεται η ειρήνη των λογισμών. Κι από εκεί αρχίζει ο νους να καταλαβαίνει την τέχνη του Θεού και να αποκτά θεία έννοια και να βλέπει τη θεία δύναμη, σοφία, δόξα και αγαθότητά Του.

Και γίνεται χωρητικό δοχείο του Αγίου Πνεύματος και κυριεύεται από τον θείο έρωτα. Και τρέχει να φτάσει τα ύψη των αρετών χωρίς να κυριεύεται από καμία πλάνη ούτε να πέφτει σε αμαρτωλές πτώσεις και απρεπείς κινήσεις, όταν δοκιμάζεται από πολλές αιτίες ως τρεπτός άνθρωπος που είναι. Αλλά αποκτά φτερά, (αναπτερώνεται) με την ελπίδα προς τον Θεό, και καταπιάνεται με δάκρυα προσευχές και όλα τα προαναφερθέντα.
-----------------------------------------------------------------
Από το παλαιό και πολύτιμο έντυπο:
ΝΟΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΝΗΨΕΩΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΟΧΗΣ ΤΟΥ ΝΟΥ
σελ. 13-14
Έτος πρώτης έκδοσης 1852

(Κείμενο διασκευασμένο στην καθομιλουμένη)

©Διασκευή- Επιμέλεια-Μορφοποίηση για το ιστολόγιο ΑΓΙΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ: Εύα Αρβανίτη

Ηλεκτρονική πηγή πρωτοτύπου

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός εορτάζει 24 Αυγούστου

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός υπήρξε φωτοφόρος απόστολος του Ευαγγελίου, στα μαύρα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς. Η Εκκλησία του Χριστού, για να τιμήσει τον αγώνα και την προσφορά του, τον ονόμασε Ισαπόστολο.
Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός γεννήθηκε στο χωριό Ταξιάρχης της επαρχίας Αποκούρου που βρίσκεται κοντά στο χωριό Μεγάλο Δένδρο Ναυπακτίας, το 1714 μ.Χ., από γονείς ευσεβείς, που τον ανέθρεψαν εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Είκοσι χρονών μετέβη στο Άγιο Όρος, για να σπουδάσει στο εκεί νεοσύστατο σχολείο του Βατοπεδίου. Ο Άγιος Κοσμάς, ονομαζόταν αρχικά Κωνσταντίνος και μετά την αποφοίτηση του, πήγε στη Μονή Φιλόθεου, όπου έγινε μοναχός (1759 μ.Χ.) και κατόπιν Ιερομόναχος και έλαβε το όνομα Κοσμάς.
Ο Άγιος Κοσμάς γνωρίζοντας ότι το Έθνος κινδύνευε, δεν ησύχαζε και φλεγόταν νύχτα-μέρα από τον πόθο να βγει και να διδάξει στους σκλαβωμένους Έλληνες τα Άγια Γράμματα. Όμως, θεωρούσε τον εαυτό του ταπεινό και αδύνατο να επωμισθεί τέτοιο φορτίο. Με θεία αποκάλυψη, πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνάντησε τον αδελφό του Χρύσανθο, που ήταν δάσκαλος. Αυτός του έκανε μερικά μαθήματα ρητορικής, που θα βοηθούσαν τον Κοσμά στο κήρυγμα. Έπειτα, αφού πήρε την άδεια του Πατριάρχη Σεραφείμ, όργωσε στην κυριολεξία την Ελλάδα, διδάσκοντας στους «ραγιάδες» το λόγο του Θεού.
Έτσι, ο Άγιος Κοσμάς, αρχικά κήρυξε στην Κωνσταντινούπολη και στην συνέχεια μετέβη στην Αιτωλοακαρνανία. Με νέα άδεια περιήλθε τα Δωδεκάνησα και το Άγιο Όρος. Ακολούθως περιόδευσε στην Θεσσαλονίκη, Βέροια, σε ολόκληρη την Μακεδονία, έφθασε στην Χειμάρα, επέστρεψε στην Νότιο Ήπειρο και από εκεί κατέληξε στη Λευκάδα και την Κεφαλληνία. Πήγε ακόμη στη Ζάκυνθο, Κέρκυρα και ξανά στην Βόρειο Ήπειρο.

Απ’ οπού περνούσε, έκτιζε σχολεία, εκκλησίες, και πλήθος λαού συνέρεε και «ρουφούσε» το «νέκταρ» της αγίας διδασκαλίας του.

Τελικά, ο φθόνος των Εβραίων, σε συνεργασία με τους Τούρκους, είχε σαν αποτέλεσμα τον απαγχονισμό του Αγίου στο Κολικόντασι, στα χώματα της Βορείου Ηπείρου το 1779 μ.Χ. Το λείψανο του το έριξαν στα νερά του πόταμου Άψου. Παρά την πέτρα που του είχαν δέσει στον λαιμό, το λείψανο επέπλεε. Βρέθηκε από τον ιερέα Μάρκο κι ενταφιάσθηκε στη μονή της Θεοτόκου Αρδονίτσας Β. Ηπείρου, όπου και ανευρέθη.
Η κανονική πράξη της αναγνωρίσεως του ως αγίου έγινε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 20 Απριλίου 1961 μ.Χ. Ακολουθία και βίο του έγραψαν ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο Σαπφείριος Χριστοδουλίδης, ο Θωμάς Πασχίδης και ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης. Πολλοί νεώτεροι συγγραφείς ασχολήθηκαν με τον βίο και το έργο του μεγάλoυ αγίου. Πλήθος εικόνων, χαλκογραφιών, ζωγραφιών και σχεδίων φανερώνουν την τιμή και την ευγνωμοσύνη του Γένους για τον λαμπρό αστέρα του Αγίου Όρους.
Τα λόγια του ήταν προφητικά, γεμάτα θεία χάρη και απλότητα. Κάποτε είπε στους κατοίκους κάποιου χωριού: «Ήρθα στο χωριό σας και σας κήρυξα. Δίκαιο είναι λοιπόν να με πληρώσετε για τον κόπο μου. Με χρήματα μήπως; Τι να τα κάνω; Η πληρωμή η δική μου είναι να βάλετε τα λόγια του Θεού στην καρδιά σας, για να κερδίσετε την αιώνια ζωή».
Ἀπολυτίκιον Ἦχος α’. Τὸν ταφον σου Σωτὴρ. Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός
Τὸν μέγαν ἀθλητήν, ὀρθοδόξων τὸ κλέος, Χριστοῦ τὸν μιμητὴν καὶ διδάσκαλον θεῖον, Κοσμᾶν τὸν ἰσαπόστολον, Αἰτωλίας ἀγλάϊσμα, τὸν παιδεύσαντα τὸ δοῦλον Γένος ἐνθέως καὶ συντρέξαντα εἰς τὴν ἀνάστασιν τούτου ἐν ὕμνοις τιμήσωμεν.


Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2018

"Οι Χριστιανοί έχουν τρία πράγματα που αν τα κάνουν σωστά κανένας πονηρός δεν μπορεί να τους πειράξει".

                                                                          














"....Αργότερα εἴδαμε νά ἔρχεται πρός τό μοναστήρι ἕνα γεροντάκι κατάκοπο καί καταϊδρωμένο στηριζόμενο στό ραβδί του.

-Εὐλογεῖτε, Γέροντα τοῦ εἴπαμε.........

- Γέροντα, στό μοναστήρι σας ἐκτός ἀπό τήν Παναγία τή Γοργοϋπήκοο ἔχετε προστάτες καί τούς ᾽Αρχαγγέλους Μιχαήλ καί Γαβιήλ. ῎Αν θέλεις πές μας κάτι γιά τά πονηρά πνεύματα.......

- Λοιπόν, σύμφωνα μέ τήν ῾Αγία Γραφή πρίν ἀπό τή δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου ὁ Θεός ἐδημιούργησε τούς ᾽Αγγέλους. ῞Ενα μέρος ἀπό αὐτούς, ὅμως, πίστεψε ὅτι τό μεγαλεῖο τῆς σοφίας καί ἡ ὀμορφιά τῶν ἀρετῶν, μέ τά ὁποῖα ἦταν καταστολισμένοι, δέν τά εἴχαν πάρει ἀπό τό Θεό, ἀλλά ἀπό τή δύναμη τῆς δικῆς τους φύσεως. Γι᾽ αὐτό, γεμάτοι ἀλαζονεία, θεώρησαν τόν ἑαυτό τους ὅμοιο μέ τό Θεό καί σκέφτηκαν ὅτι μποροῦσαν ἀπό μόνοι τους νά φτάσουν στήν αἰώνια μακαριότητα. Καί μόνο αὐτή ἡ σκέψη τούς ὁδήγησε στήν πτώση. Ἔπεσαν ἀπό τόν οὐρανό σάν ἀστραπή καί ἔγιναν ἀσταθείς καί σκοτεινοί. 

Οἰ δαίμονες δέν ἔχουν σάρκα γι' αὐτό καί δέν ἐμποδίζονται νά ἐκπληρώνουν ἄμεσα κάθε ἐπιθυμία τους. Τά πονηρά πνεύματα εἶναι ἀναρίθμητα. Ἡ θεία πρόνοια, ὅμως, ἔχει ἔτσι οἰκονομήσει τά πράγματα, ὥστε νά διαφεύγουν αὐτά τά πνεύματα ἀπό τά βλέμματα τῶν ἀνθρώπων. Εἶναι τρομερή ἡ ἐπιθετικότητα τους καί φρικαλέες οἱ μορφές πού κάθε φορά παίρνουν. Ἡ θέα τους θά τάραζε τούς ἀνθρώπους καί θά τούς ἔκανε νά λιποθυμήσουν ἀπό τό φόβο τους. Τά ἀνθρώπινα μάτια δέν εἶναι δυνατό ν' ἀντέξουν τέτοιο θέαμα. ῎Ετσι, λένε οἱ Πατέρες τῆς ᾽Εκκλησίας.

Τώρα πῶς μᾶς πολεμοῦν. Τά πονηρά πνεύματα δέ γνωρίζουν τή φύση τῆς ψυχῆς μας οὔτε μποροῦν νά εἰσχωρήσουν μέσα της. Μποροῦν, ὅμως, νά διακρίνουν ποιά εἶναι ή κατάστασή της ἀπό τά ἔργα μας, τά λόγια μας, τίς ἐνέργειές μας, τίς κλίσεις μας. Τίς σκέψεις, πού δέν ἔχουν βγεί ποτέ ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μας, εἶναι ἀδύνατο νά τίς ἀντιληφθοῦν. Ἀκόμα καί τούς πονηρούς λογισμούς, πού οἱ ἴδιοι μᾶς βάζουν, δέ γνωρίζουν ἄν τούς ἀποδεχθήκαμε ἤ ὅχι. Μποροῦν μόνο νά τό συμπεράνουν, παρατηρῶντας προσεκτικά ὁρισμένες ἐξωτερικές ἐκδηλώσεις ἤ σωματικές κινήσεις μας. Νά σᾶς πῶ ἕνα παράδειγμα. Μᾶς ὑποκινοῦν νά θυμώσουμε. ῎Αν θά θυμώσουμε τό καταλαβαίνουν ἀπό τήν ταραχή μας ἤ ἀπό ἕναν ἀγανακτισμένο ἀναστεναγμό ἤ ἀπό τή σύσπαση ἤ ἀπό τή χλωμάδα ἤ ἀπό τό κοκκίνισμα τοῦ προσώπου μας. Βλέποντας, παιδιά μου, τήν ἐξωτερική ἐμφάνιση ἤ συμπεριφορά κάποιου ἀνθρώπου, μποροῦν νά συμπεράνουν μέ ἀκρίβεια τήν ἐσωτερική του κατάσταση!

᾽Από τίς διηγήσεις τῶν Γερόντων, βλέπουμε ὅτι οἱ δαίμονες δέν ἔχουν σήμερα τήν ἴδια δύναμη πού εἶχαν ἄλλοτε, ὅταν ξεσποῦσαν μέ ἀγριότητα ἐναντίον τῶν παλαιῶν ἐρημιτῶν καί κοινοβιατῶν πατέρων. Τώρα δέ μᾶς ἀντιμάχονται φανερά, παίρνοντας φρικιαστικές μορφές, ἀλλά μᾶς ἐπιτίθενται ἀόρατα καί μᾶς προξενοῦν μεγαλύτερη ζημιά. Πρέπει, ὡστόσο, νά γνωρίζουμε ὅτι δέν ἔχουν ὅλοι οἱ δαίμονες οὔτε τήν ἴδια δύναμη οὔτε τήν ἴδια ἀγριότητα οὔτε καί τήν ἴδια κακία.

Οἱ Πατέρες λένε, ὅτι οἱ ἀρχάριοι καί ἀδύναμοι ἄνθρωποι πολεμοῦνται ἀπό τούς πιό ἀδύναμους δαίμονες. Ὅταν, ὅμως, οἱ ἀθλητές τοῦ Χριστοῦ θριαμβεύσουν ἐναντίον τῶν πρώτων αὐτῶν ἀντιπάλων τους, θά βρεθοῦν σταδιακά ἀντιμέτωποι μέ πιό σκληρές ἐχθρικές δυνάμεις.Τά πονηρά πνεύματα μᾶς ὑποκινοῦν νά κάνουμε τό κακό, ἀλλά δέν μᾶς ἐξαναγκάζουν καί νά τό πράξουμε. Ἄν μποροῦσαν νά μᾶς ἐξαναγκάσουν, τότε δέν θά ὑπῆρχε ἄνθρωπος πού νά μήν ἁμάρτανε μέ κάθε εἴδους ἁμαρτία. Ἀλλά, ὅπως αὐτοί ἔχουν τή δυνατότητα νά μᾶς βάζουν σέ πειρασμούς, ἔτσι κι ἐμεῖς ἔχουμε τή δύναμη καί τήν ἐλευθερία νά μήν τούς δεχόμαστε. Εἶναι, λοιπόν, ἀπόλυτα σίγουρο ὅτι οἱ δαίμονες δέν ἔχουν καμιά δύναμη πάνω μας, παρά μόνο ὅταν τούς παραδώσουμε τό θέλημά μας.

Πρέπει νά ξέρουμε ὅτι κάθε δαίμονας ἐξειδικεύεται σέ κάποιο συγκεκριμένο πάθος, πού φροντίζει πρῶτα νά τό σπέρνει στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου καί μετά νά τό καλλιεργεῖ. Οἱ Πατέρες σημειώνουν ὅτι κανείς δέν πειράζεται ἀπό τούς δαίμονες χωρίς τήν παραχώρηση τοῦ Θεοῦ καί, ἐπιπλέον, ὅτι καθετί, τό ὁποῖο πρός στιγμήν μᾶς φαίνεται θλιβερό ἤ δυσάρεστο, μᾶς ἔχει σταλεῖ ἀπό ἕναν στοργικό Πατέρα, ἀπό ἕναν σπλαχνικό Γιατρό. Κι αὐτό, ἀποκλειστικά καί μόνο γιά τήν ὠφέλειά μας.

Θά μέ ρωτήσετε, πῶς θά τούς ἀντιμετωπίσουμε; Πολλά εἶναι τά ὅπλα μας. ῾Η προσευχή. Νά καταφεύγουμε στήν προστασία τοῦ Θεοῦ. Πολύ δυνατή καί ἀποτελεσματική εἶναι ἡ ἀδιάλειπτη ἐπίκληση: «Ὁ Θεός εἰς τήν βοήθειάν μου πρόσχες· Κύριε, εἰς τό βοηθῆσαί μοι σπεῦσον» (Ψαλμ. 69:2). Αὐτή ἡ σύντομη προσευχή εἶναι ἕνα ἀπόρθητο τεῖχος. ᾽Ακόμα στή μάχη μέ τούς ἀόρατους ἐχθρούς μας ἄς χρησιμοποιοῦμε καί τά πνευματικά ὅπλα, τά ὁποῖα μᾶς προτείνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἄν ἀνοίξετε τήν ῾Αγία Γραφή θά τά βρεῖτε. ῞Οταν μέσα στό σπίτι μας ἔχουμε τό Εὐαγγέλιο καί τό μελετοῦμε οἱ δαίμονες φεύγουν.

Θά σᾶς πῶ κι αὐτό πού εἶναι γραμμένο στό Γεροντικό: «῞Ενας διορατικός Γέροντας εἶχε τό χάρισμα νά βλέπει ὄχι μόνο ἀγγέλους ἀλλά καί δαίμονες. Μιά μέρα βλέπει ἕνα δαίμονα καί τόν ρωτᾶ:

-Τί εἶναι αὐτό πού σᾶς φοβίζει περισσότερο ἀπ᾽ ὅλα καί σᾶς κάνει νά τρέμετε;

῾Ο δαίμονας του απάντησε:

-᾽Εσείς οἱ Χριστιανοί ἔχετε τρία πράγματα πού, ἄν τά χρησιμοποιήσετε σωστά, τότε ἐμεῖς δέ μποροῦμε νά σᾶς πειράξουμε.

-Ποιά εἶναι αὐτά τά τρία πράγματα; τόν ρώτησε μέ ἀπορία ὁ Γέροντας.
-Τό λούσιμο πού κάνετε, ἐννοοῦσε τό Βάπτισμα καί τό Μυστήριο τῆς Μετανοίας.
- Τό δεύτερο πού μᾶς φοβίζει εἶναι αὐτό πού τρῶτε, ἐννοοῦσε τή θεία Κοινωνία.
-Καί τό τρίτο εἶναι αὐτό πού τό φορᾶτε πάνω σας, δηλαδή ὁ Σταυρός.
Νά ξέρετε, παιδιά μου, ὅτι ὅσες φορές ἐμείς ἐξομολογούμαστε, κοινωνᾶμε καί σφραγίζουμε τό σῶμα μας μέ τό σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, οἱ δαίμονες φρίττουν καί φοβοῦνται. Τά πονηρά πνεύματα τά φυγαδεύουν ἐπίσης ἡ ταπείνωση καί ἡ ἄσκηση τοῦ σώματος.

Πολλά σᾶς εἶπα. ῞Ενα πρέπει ὅλοι μας νά ξέρουμε, ὅτι ἡ νίκη μας κατά τῶν πονηρῶν πνευμάτων ἐγκαθιστᾶ στήν ψυχή μας τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Τώρα πρέπει νά σᾶς ἀφήσω. Μή ξεχνᾶτε ποτέ ὅτι πρέπει καθημερινά νά μελετοῦμε τήν ῾Αγία Γραφή καί νά ἀγωνιζόμαστε μέ θάρρος κατά τῶν πονηρῶν πνευμάτων.

῾Ο Θεός νά δυναμώνει ὅλους μας νά βγαίνουμε νικητές στόν ἀόρατο πόλεμο πού διεξάγουμε κι ὅταν Αὐτός θελήσει, νά συναντηθοῦμε στόν Παράδεισό, ὅπου δέν ὑπάρχουν δαίμονες παρά μόνον ὁ Τριαδικός Θεός, ἡ Παναγία καί οἱ ἅγιοι πού εἶναι καί προστάτες μας.

-Εὐχαριστοῦμε, Γεροντα, νά ἔχουμε τήν εὐχή σας καί νά μᾶς θυμᾶσθε στίς προσευχές σας.

῾Ο ὑπομονετικός παππούλης ὁδήγησε τά βήματά του πρός τό μοναστήρι κι ἐμεῖς τόν ἀκολουθήσαμε. Τό πρῶτο τάλαντο κτυποῦσε καί μᾶς καλοῦσε στό καθολικό.

-----------------------------------------------------------

Μέρος από τη διήγηση του Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

Δείτε όλο το άρθρο =ΕΔΩ