Αγιος Παίσιος: «Την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα εάν θέλει κάποιος να νιώσει κάτι, δεν πρέπει να κάνει τίποτε άλλο εκτός από προσευχή»

Αγιος Παίσιος: «Την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα εάν θέλει κάποιος να νιώσει κάτι, δεν πρέπει να κάνει τίποτε άλλο εκτός από προσευχή».

– Γέροντα, πως μπορεί να ζήση κανείς πνευματικά τις γιορτές;

– Τις γιορτές για να τις ζήσουμε, πρέπει να έχουμε τον νού μας στις άγιες ημέρες και όχι στις δουλειές που έχουμε να κάνουμε για τις άγιες ημέρες.

Να σκεφτώμαστε τα γεγονότα της κάθε άγιας ημέρας (Χριστούγεννα, Θεοφάνεια, Πάσχα κ.λπ.) και να λέμε την ευχή δοξολογώντας τον Θεό.

Έτσι θα γιορτάζουμε με πολλή ευλάβεια κάθε γιορτή.

Οι κοσμικοί ζητούν να καταλάβουν τα Χριστούγεννα με το χοιρινό, το Πάσχα με το αρνί, τις Αποκριές με το κομφετί.

Οι αληθινοί μοναχοί όμως κάθε μέρα ζούν τα θεία γεγονότα και αγάλλονται συνέχεια.

Κάθε εβδομάδα ζούν την Μεγάλη Εβδομάδα.

Κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή ζούν την Μεγάλη Τετάρτη, την Μεγάλη Πέμπτη, την Μεγάλη Παρασκευή, δηλαδή τα Πάθη του Χριστού, και κάθε Κυριακή το Πάσχα, την Ανάσταση.

Τι, θα πρέπη να έρθη η Μεγάλη Εβδομάδα, για να θυμηθή κανείς τα Πάθη του Χριστού;

Πρέπει να έρθη το Πάσχα με το αρνί, για να καταλάβω το «Χριστός ανέστη» σαν τους κοσμικούς;

Ο Χριστός τι είπε;

«Έτοιμοι γίνεσθε» είπε.

Δεν είπε, «ετοιμασθήτε τώρα!»

Από την στιγμή που λέει ο Χριστός, «έτοιμοι γίνεσθε», πρέπει ο άνθρωπος, και ιδίως ο μοναχός, να είναι έτοιμος συνέχεια.

Να μελετάη και να ζη τα θεία γεγονότα συνέχεια.  Όταν κανείς μελετάη τα γεγονότα της κάθε γιορτής, φυσιολογικά θα συγκινηθή και με ιδιαίτερη ευλάβεια θα προσευχηθή.

Έπειτα στις Ακολουθίες ο νούς να είναι στα γεγονότα που γιορτάζουμε και με ευλάβεια να… παρακολουθούμε τα τροπάρια που ψάλλονται.

Όταν ο νούς είναι στα θεία νοήματα, ζη τα γεγονότα ο άνθρωπος, και έτσι αλλοιώνεται.

Στην γιορτή, για να νιώση κανείς το γεγονός, δεν πρέπει να δουλεύη.

Την Μεγάλη Παρασκευή λ.χ., εάν θέλη να νιώση κάτι, δεν πρέπει να κάνη τίποτε άλλο εκτός από προσευχή. Στον κόσμο οι καημένοι οι κοσμικοί την Μεγάλη Εβδοβάδα έχουν δουλειές.

Μεγάλη Παρασκευή να δίνουν ευχές.

«Χρόνια πολλά! Να ζήσετε!

Με μία νύφη!»

Δεν κάνει!

Εγώ την Μεγάλη Παρασκευή κλείνομαι στο Καλύβι. Όπως και μετά το Αγγελικό Σχήμα η εβδομάδα της ησυχίας που ακολουθεί, βοηθάει, γιατί ποτίζει η θεία Χάρις την ψυχή και καταλαβαίνει ο μεγαλόσχημος τι έγινε, έτσι και στις γιορτές η ησυχία πολύ βοηθάει.

Μας δίνεται περισσότερη ευκαιρία να ξεκουρασθούμε λίγο, να μελετήσουμε και να προσευχηθούμε.

Θα έρθη ένας καλός λογισμός, θα εξετάσουμε τον εαυτό μας, θα πούμε λίγο την ευχή και θα νιώσουμε έτσι κάτι από το θείο γεγονός της ημέρας.

πηγή:http://thriskeftika.blogspot.gr

Το βρήκαμε εδώ: Σημεία καιρών

Ο έξω κόσμος και η μέσα καρδία στο Πάθος και την Ανάσταση

Οι Πασχαλιές που δεν γυρίζουν πίσω....

Και φέτος με τη χάρη του Θεού  ένα βήμα πριν το Άγιο Πάθος.

Βαθιά μέσα μας αναπολούμε  τις παιδιάστικες λαμπρές Πασχαλιές!

Σαν ξαμολιόμασταν στην ύπαιθρο, στα ξωκλήσια και τις εξοχές!

Όταν η Εκκλησιά ήταν για μας το κέντρο της Γης. 

Φεύγαμε από τις Ακολουθίες για να ξαναπάμε στις επόμενες. 

Βιώναμε το Πάθος με συγκινησιακή φόρτιση κι άδολο ζήλο. 

Ταυτίζαμε τη ζωή μας με τα εκκλησιαστικά δρώμενα. 

Κι εμείς, οι μικροί τότε κι όλοι. 

Νηστεύαμε οικογενειακώς. 

Συμμετείχαμε στα ψαλτήρια. 

Αγρυπνούσαμε στον Εσταυρωμένο. 

Στολίζαμε τον Επιτάφιο. 

Ψέλναμε τα εγκώμια της Μ. Παρασκευής, 

Πανηγυρίζαμε στο Χριστός Ανέστη!

Στη γειτονιά, στη φαμελιά, στην καρδιά!

Ξεθωριάζουν οι μνήμες.

Γιατί ξεθώριασε κι ο κόσμος μας.

Οι Πασχαλιές δεν είναι ίδιες πια....

Χάσανε το χρώμα, τη ζωντάνια, τη νοστιμιά.

Αντί να κατακλύζουμε τους ναούς, ξεχυνόμαστε στα καταστήματα.

Αντί για πορεία στον έσω Γολγοθά πορευόμαστε στα ξενοδοχεία.

Αντί να ψάχνουμε τον Χριστό στην προσευχή μας  χανόμαστε στην εξωστρέφεια και στις δελεαστικές παγίδες του έξω κόσμου.

Αντί να κάνουμε τους ναούς σπίτια μας ή τα σπίτια μας εκκλησιές, τέτοιες μέρες, οι νοικοκυρές τα κάνουμε μαγειριά κι εργαστήρια ζαχαροπλαστικής αποκλειστικά για την ύλη, τις ορέξεις και τη σάρκα.
 "Αντί του μάννα χολή, αντί του ύδατος όξος"! 

Στο βάθος η ψυχή μας ποθεί να γιορτάσει σε καμιά ειδυλλιακή γωνιά,  σε κανένα αγιασμένο μοναστήρι μες στη φύση, όπου οι κατανυκτικές ακολουθίες δίνουν τροφή στην καρδιά μας. Λίγοι όμως τα καταφέρνουν!

Οι γυναίκες  τις μέρες αυτές ζούμε έναν αιώνιο διχασμό. Κι αυτές οι λίγες που λαχταρούν την Εκκλησία σπαταλούν τις δυνάμεις τους στη διακονία και τις πολλές ετοιμασίες. Του σπιτιού, των παιδιών, των εγγονιών, αν υπάρχουν, των γονιών, των φίλων, των συγγενιών. Και οι εργαζόμενες χειρότερα. 

Είναι εξοντωτικό. Και θέλει διπλάσιο αγώνα, αντοχές και κουράγια για να γεφυρώσουν τα αγεφύρωτα...για να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα. "Ενός δε εστί χρεία". Ανάγκη δηλαδή υπάρχει μόνο για ένα πράγμα κι αυτό είναι η διαρκής  επικοινωνία με τον Θεό, η αγαπητική συνομιλία με τον Κύριο στην καρδιά μας. 

Χρειάζεται δε διάκριση, οικονομία δυνάμεων και πρόγραμμα για να μην παραμελήσουμε τα πνευματικά τις μέρες τούτες και να μην κλονίσουμε την υγεία μας από υπερκόπωση.

Τις μέρες του Πάσχα λένε πολλοί πατέρες πρέπει να ξέρουμε μόνο τον ναό και το σπίτι μας. Δεν πρέπει να χάνουμε τις Ακολουθίες της Μ. Εβδομάδας. Είναι το άλας της ζωής μας και η ευκαιρία μας για να γευτούμε τη χαρά της Ανάστασης, όπως ο Χριστός το εννοεί κι όχι όπως εμείς υλιστικά το τοποθετούμε.

Το αληθινό βίωμα του Πάθους και της Ανάστασης έρχεται όταν ο νους αποσυρθεί από τα υλικά και τα πρόσκαιρα και κάνει την καρδιά εργαστήρι προσευχής,  ταπείνωσης, σιωπής, κατάνυξης και συντριβής. 

Όσο περισσότερο θυμόμαστε τον Θεό με όλους τους τρόπους που η Εκκλησία υποδεικνύει τόσο περισσότερες και οι θείες δωρεές που θα απολαύσουμε στην Ανάστασή Του κι εφέτος.
Όσο πιο κοντά του ερχόμαστε την Αγία Εβδομάδα, τόσο πιο κοντά μας θα φανερωθεί ο Αναστημένος. 
Ο Θεός θέλει την προαίρεσή μας και ανταποδίδει θαυμαστά πράγματα που είναι ακατανόητα για μας τους αρχάριους. 
Ζούμε ένα διαρκές θαύμα στην Ορθοδοξία. Μένει να το αναζητήσουμε και να το ανακαλύψουμε. Είναι οι πιο τυχεροί άνθρωποι του κόσμου οι βαφτισμένοι Ορθόδοξοι.

Έτσι οι ατέλειωτες δουλειές ας παραμεριστούν, ας συρρικνωθούν, ας απλουστευτούν και εν τέλει ας περιμένουν. Προέχει ο Νυμφίος, που "έρχεται εν τω μέσω της νυκτός και μακάριος ο δούλος ον ευρήσει γρηγορούντα"! 

Η ευτυχία και η μακαριότητα ανήκουν σε εκείνον που θα βρίσκεται σε αδιάκοπη επικοινωνία με το όνομα το Άγιο Αυτού, του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού! Αυτός θα έχει κερδίσει την ευλογία της Ανάστασης και τη γεύση του Παράδεισου απ΄αυτή τη ζωή.

Μακάρι να προσκολληθούμε στην Αγάπη Του, αποτάσσοντας στα μέτρα του δυνατού τον έξω περιττό κόσμο για να φέρει η φετινή Πασχαλιά τον Ουρανό στην έσω καρδία μας!

«Εμοί δε το προσκολλάσθαι τω Θεώ αγαθόν εστι» (Δαυίδ Ψαλμ. οβ, 28).

@Κείμενα - Επιμέλεια: Εύα Αρβανίτη~Ιστολόγιο Αγιοπνευματικά

9α.Περί τοῦ Ἀββᾶ Παμβώ, Ἁγίου Παλλαδίου, Λαυσαϊκόν, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορε...

4. Περί Ἰσιδώρου καί Δωροθέου, Λαυσαϊκή ἱστορία- Ἁγίου Παλλαδίου, Ἀρχιμ....

Η νυχτερινή Προσευχή λυγίζει τον Θεό

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Αυτός ο λόγος μου απευθύνεται και στους άνδρες και στις γυναίκες.

Κάμψε τα γόνατά σου, στέναξε, παρακάλεσε τον Κύριο να σου δείξη ευσπλαχνία˙ περισσότερο συγκινείται κατά την διάρκεια των νυκτερινών προσευχών, όταν τον καιρό της αναπαύσεως εσύ τον κάνεις καιρό θρήνων.

Θυμήσου ποια λόγια έλεγε ο βασιλιάς:

“Εκοπίασα με τους στεναγμούς μου. Θα λούσω κάθε νύκτα το κρεβάτι μου με δάκρυα και το στρώμα μου θα το πλημμυρίσω με τα δάκρυα μου” (Ψαλμ.6,7).

Όση απολαυστική ζωή και αν κάνης, δεν είναι τόσο απολαυστική όσο η ζωή εκείνου. Όσο πλούσιος και αν είσαι, δεν είσαι πιο πλούσιος από τον Δαυίδ.

Και πάλι ο ίδιος λέγει: “Μέσα στα μεσάνυχτα σηκωνόμουν για να εξομολογηθώ μπροστά στην δικαιοσύνη σου τα κρίματά μου” (Ψαλμ. 118,62).

Την ώρα εκείνη δεν ενοχλεί η κενοδοξία˙ διότι πώς μπορεί να γίνη αυτό την ώρα που όλοι κοιμούνται και δεν βλέπουν; την ώρα εκείνη δεν μας επιτίθεται η αδιαφορία και το χασμουρητό˙ διότι πώς μπορεί να γίνη αυτό τη στιγμή που η ψυχή διεγείρεται από τόσα πολλά;

Μετά από τις παννυχίδες αυτού του είδους και ο ύπνος είναι γλυκύς και αποκαλύψεις γίνονται θαυμάσιες.

Πηγή: Σημεία των καιρών

Μαργαριτάρια από το αρχαίο βιβλίο "Λαυσαϊκόν"

                                          

Ο πρώτος αναχωρητής και διδάσκαλος του μοναχισμού στην Αίγυπτο

 Κεντρική ιδέα από τον πρόλογο του αρχαίου βιβλίου "Λαυσαϊκόν"

Ο μοναχικός βίος εμφανίστηκε πρώτα στην Αίγυπτο και αναπτύχθηκε εκεί όσο σε καμιά άλλη χώρα. Εκπροσωπώντας τις ευαγγελικές αρχές προσείλκυσε πλήθος ανθρώπων στις τάξεις του. Σε αυτό συνετέλεσε και η διάδοση των πράξεων των ενάρετων μοναχών. Περισσότερο τους παρακινούσε ο ζήλος προς μίμηση εκείνων των ανδρών, οι οποίοι άσημοι και χωρίς να έχουν εκπαίδευση ανήλθαν σε μεγάλα ύψη αρετών. Έτσι γέμισαν οι έρημοι από μοναχούς. Έφθασαν μάλιστα οι μοναχοί, ιδιαίτερα έξω από την πόλη Οξύρυγχο, να είναι ίσοι στον αριθμό με τους κατοίκους της πόλης. Πεντακόσιες χιλιάδες οι κάτοικοι παντακόσιες χιλιάδες και οι μοναχοί. 

Όπου επλεόνασε η αμαρτία υπερεπερίσσευσεν η χάρις. Η Αίγυπτος, όπου επλεόνασε η άσεμνη ειδωλολατρεία όσο σε κανένα άλλο έθνος έγινε η μεγαλύτερη έρημος άσκησης των τέκνων του Θεού. 

Το βιβλίο Λ α υ σ α ϊ κ ό ν έγραψε γύρω στο 300 μ.Χ. ο Π α λ λ ά δ ι ο ς, Επίσκοπος Ελενουπόλεως ύστερα από αίτηση ενός θεοσεβούς, πιστού και σεμνού αξιωματούχου του Λ α ύ σ ο υ, πατρικίου του βασιλέως Θεοδοσίου και αναφέρεται στον θαυματό βίο και τους πνευματικούς άθλους για τον Χριστό  αγίων πατέρων, μοναχών και αναχωρητών της Αιγύπτου αλλά και πολλών θεόπνευστων γυναικών, προς μίμηση του ασκητικού και ενάρετου βίου τους για κοινη ωφέλεια των ορθοδόξων.

Α΄

Λίγα λόγια για τον Αββά Ισίδωρο

"Ερχόμενος πρώτα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στα χρόνια του μεγάλου βασιλιά και ουρανοπολίτη Θεοδόσιου συνάντησα στην πόλη έναν θαυμάσιο άνδρα με ήθος γνώση και αρετή, ξενοδόχο και πρεσβύτερο της Εκκλησίας των Αλεξανδρέων, γύρω στα εβδομήντα, ο οποίος στη νεότητά του έζησε στην έρημο της Νιτρίας και πέτυχε άθλους ασκητικούς. Έζησε δε ακόμη δεκαπέντε χρόνια και είχε τέλος μακάριο. Μέχρι τότε φορούσε κάλυμμα στην κεφαλή του, δεν είχε ακουμπήσει κρέας ούτε ποτέ σε τράπεζα έφαγε μέχρι χορτασμού, ούτε λουτρό χρησιμοποίησε.  Παρόλα αυτά διατηρούσε τέτοια εξωτερική εμφάνιση, που έδινε την εντύπωση, σε όσους δεν γνώριζαν την άσκησή του, ότι ζούσε με μεγάλες ανέσεις.

Αν πω να διηγηθώ τις αρετές της ψυχής αυτού του ανθρώπου δεν θα μου φθάσει ο χρόνος. Τόσο ήταν πράος, φιλάνθρωπος και ειρηνικός, ώστε και αυτοί οι άπιστοι τον σέβονταν για την ορθή πίστη του στον Θεό και την υπερβολική του χρηστότητα. 

Είχε δε τέτοια πνευματική χάρη και γνώση των Αγίων Γραφών και κατείχε τα θεία δόγματα, ώστε συχνά αρπαζόταν ο νους του σε θείες θεωρίες. Και όταν τον ρωτούσα να μου διηγηθεί έλεγε ότι απεδήμησε η διάνοιά του στη θεωρία του Θεού. Συχνά δε τον έβλεπα να δακρύζει στην τράπεζα και όταν ζήταγα να μάθω την αιτία των δακρύων του μου έλεγε πως ντρέπεται να λαμβάνει υλική τροφή και πως οφείλουμε να υπάρχουμε για την παραδείσια τροφή  και να εμφορούμαστε από την αμβροσία τροφή για τη μεγάλη τιμή που ο Χριστός μας έχει παραχωρήσει.

Αυτός ήταν γνώριμος σε όλη τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο και στις γυναίκες των μεγιστάνων. Αυτός θεωρώντας περιττό πράγμα τον πλούτο και τις βιοτικές ανάγκες δεν άφησε διαθήκη όταν πέθανε ούτε ένα νόμισμα στις παρθένες αδελφές του αλλά τις παρέδωσε στον Θεό λέγοντας ότι ο Θεός που μας δημιούργησε θα οικονομήσει και σε αυτές τα αναγκαία προς το ζην όπως έκανε και με μένα". 

ΛΑΥΣΑΙΚΟΝ

Η παρεξήγηση για τη "βουβή εβδομάδα"

H έκτη και τελευταία εβδομάδα της Μεγάλης Σαρακοστής ονομάζεται «Εβδομάδα των Βαΐων». Στην συνείδηση των πιστών, όμως, έχει μείνει γνωστή ως «βουβή» ή «κουφή». Πώς, προκύπτει αυτός ο χαρακτηρισμός; Το ότι δεν τελείται η χαρμόσυνη Ακολουθία των Χαιρετισμών την Εβδομάδα αυτή ίσως και να οδήγησε σε αυτή την… παρεξήγηση.

Αρκεί μια ματιά στα Λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας μας για να μας πείσει ότι, μόνο «βουβή» και «κουφή» δεν είναι η Εβδομάδα πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα. H έκτη και τελευταία εβδομάδα της Μεγάλης Σαρακοστής ονομάζεται «Εβδομάδα των Βαΐων». Για έξι μέρες πριν το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαϊων η λατρεία της Εκκλησίας μας ωθεί ν’ ακολουθήσουμε το Χριστό, καθώς πρώτος αναγγέλει το θάνατο του φίλου Του και κατόπιν αρχίζει το ταξίδι Του στη Βηθανία και στην Ιερουσαλήμ.

Στο κέντρο της προσοχής είναι ο Λάζαρος – η αρρώστεια του, ο θάνατός του, ο θρήνος των συγγενών του και η αντίδραση του Χριστού σ’ όλα αυτά. Η τελευταία εβδομάδα δηλαδή περνάει με πνευματική περισυλλογή πάνω στην ερχόμενη συνάντηση του Χριστού με το θάνατο – πρώτα στο πρόσωπο του φίλου Του Λαζάρου, έπειτα στο θάνατο του ίδιου του Χριστού. Πλησιάζει η «ώρα του Χριστού» για την οποία τόσο συχνά μιλούσε και προς αυτήν προσανατολιζόταν όλη η επίγεια διακονία Του.

Η ανάσταση του Λαζάρου έγινε για να βεβαιωθούμε για «Την κοινήν ανάστασιν». Είναι κάτι το συναρπαστικό να γιορτάζουμε κάθε μέρα για μια ολοκληρη εβδομάδα αυτή τη συνάντηση ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, που αργά αργά πλησιάζει, να γινόμαστε μέρος της, να νιώθουμε με όλο το είναι μας αυτό που υπονοεί ο Ιωάννης με τα λόγια του:»Ιησούς ως είδεν αυτήν κλαίουσαν και τους συνελθόντας… ενεβριμήσατο τω πνεύματι και ετάραξεν εαυτόν… και εδάκρυσεν» (Ιωάν. 11, 33-35).

Μέσα στη λειτουργική ορολογία, το Σάββατο του Λαζάρου και η Κυριακή των Βαϊων είναι η»έναρξη του Σταυρού». (Ι.Μ.Π). Παρά ταύτα ο ευσεβής λαός μας αποκαλεί την εβδομάδα αυτή «κουφή» η «βουβή» με μοναδική δικαιολογία ότι την Εβδομάδα αυτή δεν τελούνται Ακολουθίες και ως εκ τούτου ούτε η καμπάνα σημαίνει.

Παλαιότερα αυτό καλλιεργείτο και από τους ίδιους τους ιερείς ως μια δικαιολογημένη ίσως προσπάθεια για λίγη ξεκούραση λίγο πριν τον μεγάλο κόπο της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος.

Το Τυπικό της Εκκλησίας μας, υπαγορεύει και αυτήν την Εβδομάδα τις Ακολουθίες που τελούνται καθ’ όλη την Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Δηλαδή Μεσονυκτικό Όρθρο, Ώρες και Εσπερινό το πρωί,το Μεγάλο Απόδειπνο το απόγευμα, την Προηγιασμένη Θ.Λειτουργία την Τετάρτη και την Παρασκευή καθώς και το Μικρό Απόδειπνο με τον κανόνα του Αγίου Λαζάρου την Παρασκευή το απόγευμα.

Η μοναδική Ακολουθία που απουσιάζει είναι η Ακολουθία των Χαιρετισμών της Παναγίας, η οποία αποτελεί και την μοναδική χαρμόσυνη νότα στην πένθιμη περίοδο που διανύουμε.

Το ότι δεν τελείται η χαρμόσυνη Ακολουθία των Χαιρετισμών την Εβδομάδα αυτή ίσως και να οδήγησε σε αυτή την … παρεξήγηση.

Η τελευταία εβδομάδα της Σαρακοστής, αφού από την Κυριακή ξεκινά η Μεγάλη Εβδομάδα με την δική της νηστεία, είναι η τελική αποκάλυψη του νοήματος της Μεγάλης Σαρακοστής που είναι η μετάνοια, η νηστεία από την αμαρτία, η χαρμολύπη και η επαναβίωση του λατρευτικού στοιχείου της Εκκλησίας!

Ας φροντίσουμε να μην χάσουμε τα όσα έχει να μας προσφέρει και αυτήν την Εβδομάδα η Εκκλησία μας ξεφεύγοντας από επιπόλαιες και ανυπόστατες συμβουλές γύρω από την Λατρευτική μας ζωή.

Επίκαιρος και εύστοχος όπως πάντα ο λόγος του π.Μωυσέως του Αγιορείτου για τις Άγιες Αυτές και Μεγάλες Ημέρες. «Πάντα τη Μεγάλη Παρασκευή, να ‘σαι μόνος σαν το Χριστό προσμένοντας το τελευταίο καρφί, το ξύδι, τη λόγχη. Τις ζαριές ν’ ακούς ατάραχα στο μοίρασμα των υπαρχόντων σου, τις βλαστήμιες, τις προκλήσεις, την αδιαφορία. Πριν την Παρασκευή δεν έρχεται η Κυριακή, τότε λησμονάς τα μαρτύρια των δρόμων της Μεγάλης Παρασκευής της ζωής μας. Μην ξαφνιαστείς, μη φοβηθείς στ’ απρόσμενο σουρούπωμα.

Οι μπόρες του ουρανού δε στερεύουν. Η ξαστεριά θα ’ρθεί το Σαββατόβραδο. Τότε λησμονάς τα μαρτύρια των δρόμων της μεγάλης Παρασκευής της ζωής μας».

Πηγή:  Ι.Ν. Αγίου Νικολάου του νέου, Θηβών

Το βρήκαμε εδώ: http://www.dogma.gr/diafora/xekinise-simera-i-koufi-evdomada-giati-onomazetai-etsi/85943/

Όταν επικαλούμαστε το Όνομα του Ιησού με αγάπη, ερχόμαστε σε ζωντανή επαφή μαζί Του!

Από το βιβλίο Περί Προσευχής, Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ σελ.143-146

Δεν θα ήταν περιττό να τονίσουμε ότι στην προσευχή με το Όνομα του Ιησού δεν έχουμε τίποτε το αυτόματο ή μαγικό. Αν δεν αγωνιζόμαστε να τηρήσουμε τις εντολές Του μάταια θα είναι και η επίκληση του Ονόματός Του...

Η αγάπη προς Αυτόν θα αναπτύσσεται και θα τελειοποιείται κατά το μέτρον της αυξήσεως και της εμβάθυνσής μας στη γνώση της ζωής του αγαπημένου Θεού.

Όταν αγαπούμε κάποιον άνθρωπο τότε προφέρουμε το όνομά του με ευχάριστο αίσθημα και δεν κουραζόμαστενα το επαναλαμβάνουμε. Το ίδιο και πολύ περισσότερο συμβαίνει με το όνομα του Κυρίου.

Όταν ένα αγαπημένο μας πρόσωπο συνεχώς όλο και περισσότερο αποκαλύπτεται μπροστά μας με τα χαρίσματά του αυξάνει και η αξία του για μας και με χαρά παρατηρούμε σε αυτό νέα χαρακτηριστικά. Έτσι συμβαίνει και με το όνομα του Ιησού Χριστού.

Με συναρπαστικό ενδιαφέρον ανακαλύπτουμε στο όνομά Του νέα μυστήρια των οδών του Θεού και γινόμαστε οι ίδιοι φορείς της πραγματικότητας εκείνης που περικλείεται στα Ονόματα. Με τη ζωντανή αυτή γνώση στην πείρα της ζωής μας μετέχουμε στην αιωνιότητα...

# # # # #

Το όνομα Ιησούς δόθηκε με άνωθεν αποκάλυψη. 

Προέρχεται από την αιώνια θεία σφαίρα και δεν αποτελεί διόλου επινόηση γήινου νου, παρόλο που εκφράζεται με ανθρώπινη λέξη. 

Η αποκάλυψη είναι πράξη ενέργεια της Θεότητας και ως τέτοια ανήκει σε άλλο επίπεδο και υπερβαίνει τις κοσμικές ενέργειες. Στην υπερκόσμια δόξα του το όνομα Ιησούς είναι μετακοσμικό. 

Όταν προφέρουμε το όνομα αυτό του Χριστού, όταν Τον καλούμε να έρθει σε κοινωνία με μας τότε αυτός, ο τα πάντα πληρών, μας προσέχει κι εμείς εισερχόμαστε σε ζωντανή επαφή μαζί Του. 

Ως προαιώνιος λόγος του Πατρός μένει σε αδιάσπαστη ενότητα με Αυτόν και ο Θεός Πατέρας με τον Λόγο Του έρχεται σε κοινωνία με εμάς. Ο Χριστός είναι ο μονογενής και συναϊδιος Υιός του Πατρός και γι΄αυτό μπορεί να λέγει: "Ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα ειμή δι΄ Εμού". (Ιωάν. 4,6).  

Το όνομα Ιησούς σημαίνει Θεός Σωτήρας. Ως τέτοιο μπορεί να αποδοθεί στην Αγία Τριάδα. Είναι δυνατή η αναφορά του προς κάθε Υπόσταση ιδαιτέρως. 

Στην προσευχή μας όμως το όνομα Ιησούς χρησιμοποιείται αποκλειστικά ως κύριο όνομα του Θεανθρώπου και η προσοχή του νου μας στρέφεται προς Αυτόν....

Προσευχόμενοι με το Όνομα του Ιησού Χριστού στεκόμαστε μπροστά στο απόλυτο πλήρωμα του Ακτίστου αλλά και του κτιστού Είναι. 

Για να εισέλθουμε στην περιοχή αυτού του πληρώματος οφείλουμε να τον δεχτούμε μέσα μας τόσο ώστε η ζωή Του να γίνει και δική μας με την επίκληση του Ονόματός Του σύμφωνα με τους λόγους: Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με τον αμαρτωλόν. "Ο δε κολλώμενος τω Κυρίω εν πνεύμα εστίν". (Α΄Κορινθ. 6,17). 

Περί τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου καί περί μετανοίας.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορε...

Κατευθυνθήτω η προσευχή μου- Κουκουζέλης μοναχός Αγ. 'Όρους...Ἦχ. πλ.α΄

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ 2

ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ ΜΕΛΟΣ Γ. ΣΥΡΚΑ αποδιδει ο Σπυρος Πλουμπης

ΓΕΡΟΝΤΑ ΘΑΔΔΑΙΟΥ ΤΗΣ ΒΙΤΟΒΝΙΤΣΑ : ΤΟ ΔΙΧΤΥ ΤΩΝ ΛΟΓΙΣΜΩΝ

Λογισμοί εμφυτεύονται στο νου μας κάθε ώρα και στιγμή, απ΄όλες τις πλευρές και τις κατευθύνσεις. Αν μπορούσαμε να δούμε τις ακτίνες των λογισμών θα βλέπαμε ένα μεγάλο δίχτυ λογισμών. Ο καθένας μας έχει έναν δέκτη στο μυαλό του, έναν δέκτη πολύ πιο ακριβή και περίπλοκο από τον αντίστοιχο ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό. Πόσο υπέροχο είναι το ανθρώπινο μυαλό !! Δυστυχώς δεν το εκτιμούμε αυτό. Δε γνωρίζουμε πώς να ενώσουμε τον εαυτό μας με την πηγή της Ζωής και να νιώσουμε χαρά. 

Ο αντίδικος σπέρνει διαρκώς σπόρους στο νου μας. Στον Άγιο Αντώνιο επετράπη να δει τους ιστούς των λογισμών γύρω του κι όταν τους είδε αναφώνησε : " Κύριε ποιός μπορεί να σωθεί " ; Και άκουσε μια φωνή να του λέει : ¨Μόνο οι πράοι και οι ταπεινοί στην καρδιά ". 

Τα κακά πνεύματα δεν μπορούν να προσβάλλουν όσους έχουν πραότητα και ταπείνωση στην καρδιά, διότι είναι ενωμένοι με την ειρήνη και τη σιωπή. Δεν έχουν αρνητικούς λογισμούς.

Από το βιβλίο : ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

face book
‎Chris Vlahoyiannis‎   

Αθώος ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων κ. Αμβρόσιος

Αθώος κρίθηκε ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας και Καλαβρύτων, κ. Αμβρόσιος για την παράβαση 12 άρθρων της νομοθεσίας, μετά από άρθρο που είχε δημοσιεύσει κατά των ομοφυλοφίλων που περιελάμβανε τη φράση «Φτύστε τους».

Αθώος ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος

Η εκδίκαση της υπόθεσης εξελίχθηκε σε μαραθώνιο, ενώ διεξήχθη υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, καθώς νωρίς χθες το πρωί ομάδα αντεξουσιαστών πραγματοποίησαν συγκέντρωση, ανήρτησαν πανό και έριξαν πέτρες σπάζοντας τα τζάμια των δικαστηρίων.
Πηγή
https://paraklisi.blogspot.gr/2018/03/blog-post_838.html