Χριστουγεννιάτικο δώρο.....

Προς τον Θεόδουλο, Λόγος περί νήψεως και αρετής χωρισμένος σε 203 κεφάλαια (τα λεγόμενα αντιρρητικά και ευκτικά). (Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, Τόμος Α΄).

ΤΗΡΗΣΗ ΚΑΡΔΙΑΣ ΚΑΙ ΦΥΛΑΞΗ ΤΟΥ ΝΟΥ

ΚΕΦΑΛΑΙΑ 87-94

87. Όπως το αλάτι κάνει νόστιμο το ψωμί και κάθε φαγητό και διατηρεί τα κρέατα να μη σαπίζουν, το ίδιο σκέψου και για τη νοητή γλυκύτητα και τη θαυμαστή εργασία της φυλάξεως του νου. Γιατί γλυκαίνει με θείο τρόπο τον εσωτερικό και τον εξωτερικό άνθρωπο, διώχνει την δυσωδία των πονηρών λογισμών και μας διατηρεί σταθερούς στα καλά.

88. Από την προσβολή γεννιούνται πολλοί πονηροί λογισμοί. Από αυτούς γεννιέται η αμαρτωλή πράξη. Εκείνος όμως ο οποίος ευθύς μόλις φανεί η πονηρή προσβολή τη σβήνει αμέσως με την βοήθεια του Ιησού, αυτός ξέφυγε και τα επόμενα και θα γεμίσει πλουσιοπάροχα από γλυκιά θεία γνώση, με την οποία θα βρει τον Θεό, τον πανταχού παρόντα. Στρέφοντας προς Αυτόν σταθερά τον καθρέφτη του νου του, φωτίζεται ακατάπαυστα, όπως φωτίζει ο ήλιος το καθαρό γυαλί. Και τότε αναπαύεται ο νους από κάθε άλλη θεωρία, γιατί έφτασε στο έσχατο από όλα τα επιθυμητά πράγματα.

89. Επειδή κάθε λογισμός με τη φαντασία κάποιων αισθητών μπαίνει στην καρδιά, τότε καταυγάζει το νου το μακάριο φως της θεότητας, όταν αδειάσει από όλα τα αισθητά και μείνει χωρίς σχήματα και μορφές. Γιατί βέβαια, η θεία εκείνη λαμπρότητα φαίνεται στον καθαρό νου, όταν στερηθεί αυτός όλα τα νοήματα.

90. Όσο πιο τέλεια προσέχεις την διάνοια, τόσο περισσότερο με πόθο θα προσευχηθείς στον Ιησού. Όσο πάλι αμελείς την διάνοιά σου, τόσο περισσότερο θα απομακρυνθείς από τον Ιησού. Και όπως το πρώτο φωτίζει τέλεια τον αέρα (τον χώρο) της διάνοιας, έτσι και η απομάκρυνση από τη νήψη και από την γλυκιά επίκληση του Ιησού τον σκοτίζει απόλυτα. Το πράγμα είναι τέτοιο από τη φύση του και δε γίνεται διαφορετικά. Και αυτό θα το αντιληφθείς με την πείρα, δοκιμάζοντάς το στην πράξη. Γιατί καμιά αρετή και ξεχωριστά η φωτογεννήτρα αυτή κι ευχάριστη πνευματική εργασία, δε συμβαίνει να διδάσκεται αλλιώς, παρά από την πείρα.

91. Αιτία της αδιάκοπης επικλήσεως του Ιησού, μ’ ένα πόθο γεμάτο γλυκύτητα και χαρά, είναι η χαρά και η γαλήνη από την οποία είναι γεμάτος ο αέρας της καρδιάς, εξαιτίας της άκρας προσοχής. Αιτία της τέλειας καθάρσεως της καρδιάς είναι ο Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Θεού και Θεός, ο οποίος είναι όλων των καλών αίτιος και ποιητής. όπως λέει: «Εγώ είμαι ο Θεός που φέρνω την ειρήνη»(Ησ. 45, 7).

92. Η ψυχή που ευεργετείται και γλυκαίνεται από τον Ιησού, ανταμείβει τον Ευεργέτη της με την δοξολογία προς Αυτόν, γεμάτη αγάπη και αγαλλίαση. ευχαριστεί και επικαλείται με χαρά και ευφροσύνη Αυτόν που της χαρίζει την ειρήνη και Τον βλέπει νοητώς μέσα της να διαλύει τις φαντασίες των πονηρών πνευμάτων.

93. «Και ατένισε – λέγει ο Δαβίδ – ο νοητός οφθαλμός μου τους νοητούς εχθρούς μου και το αυτί μου θα ακούσει αυτούς που ξεσηκώνονται πονηρά εναντίον μου»(Ψαλμ. 91, 12). «Και είδα να γίνεται από το Θεό ανταπόδοση στους αμαρτωλούς για χάρη μου» (Ψαλμ. 90, 8). Όταν δεν υπάρχουν φαντασίες μέσα στην καρδιά, τότε ο νους βρίσκεται στη φυσική του κατάσταση και είναι έτοιμος να κινείται σε κάθε θεωρία τερπνή, πνευματική και αγαπημένη από το Θεό.

94. Έτσι λοιπόν, όπως είπα, είναι εκ φύσεως συστατικά το ένα του άλλου η νήψη και η ευχή του Ιησού. Η άκρα προσοχή συντελεί στην αδιάκοπη ευχή. η ευχή πάλι στην τέλεια νήψη και προσοχή του νου.

Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος 

*****

Ν ο η μ α τ ι κ ή   π ρ ο σ έ γ γ ι σ η

Η ΦΥΛΑΞΗ ΤΟΥ ΝΟΥ

Η προσοχή του νου, η σχολαστική περιφρούρηση των αισθήσεών μας από κάθε πνευματικό μολυσμό και η τήρηση της νήψης, δηλαδή της εγρήγορσης προς αποφυγή αμαρτιών, φαντάζει στα μάτια μας ως κάτι το ακατόρθωτο. 

Είναι τέτοιος ο σκορπισμός των σκέψεών μας και ο καταιγισμός των προκλήσεων του περιβάλλοντος, που αναρωτιόμαστε αν υπάρχει πιστός να διαχειριστεί σωστά την προσοχή του νου του.   

Ο όσιος Ησύχιος εν τούτοις επιμένει πως αποτελεί θαυμαστή πνευματική εργασία. Τη συγκρίνει μάλιστα με την εργασία που κάνει το αλάτι για να νοστιμίζουν τα φαγητά και να μην σαπίζουν τα κρέατα. Υποστηρίζει ότι η φύλαξη της καρδιάς:

• Γλυκαίνει τον άνθρωπο εξωτερικά και εσωτερικά.

• Διώχνει τη δυσωδία των πονηρών λογισμών.

• Μας διατηρεί σταθερούς στο καλό.

 Όσοι πιστοί δεν επιτηρούν τον νου τους αυστηρά  και υποκύπτουν στην προσβολή του πειρασμού κατακλύζονται από ακάθαρτους λογισμούς και συναινούν σε αμαρτωλές πράξεις.  

Αντίθετα εκείνος που σβήνει την προσβολή του πειρασμού  από την καρδιά του με τη βοήθεια του Ιησού γλιτώνει από τις οδυνηρές συνέπειες και γεμίζει από γλυκιά θεία γνώση με την οποία βρίσκει τον Θεό.  

Όπως φωτίζει ο ήλιος το καθαρό γυαλί έτσι φωτίζεται αδιάκοπα η ψυχή του πιστού, που είναι στραμμένος στον Θεό. Και τότε ησυχάζει και αναπαύεται από άλλες έγνοιες, γιατί άρχισε να γνωρίζει τον τελειότερο όλων, τον Θεό. 

Είναι απαραίτητο να αδειάσει ο νους από όλα τα γήινα και να μείνει χωρίς μορφές και σχήματα για να τον γεμίσει και να τον λαμπρύνει το μακάριο φως της θεότητας. 

Η θεία λαμπρότητα έρχεται στον νου μας, ο οποίος είναι ο οφθαλμός της ψυχής μας, όταν αυτός πετάξει έξω όλα τα νοήματα. Γιατί οι ρυπαροί λογισμοί γεννιούνται μέσα στην καρδιά από τις φαντασίες των κοσμικών πραγμάτων. 

Ο νους βρίσκεται στη φυσική του κατάσταση, έτοιμος να δεχτεί κάθε θεϊκή θεωρία, τερπνή και ευλογημένη από τον Θεό, όταν δεν υπάρχουν φαντασίες μέσα στην καρδιά. 

Όσο πιο πολύ φυλάς τη διάνοιά  σου για να μην μολυνθεί από σκέψεις πονηρές και φαντασίες τόσο περισσότερο αυξάνεται ο πόθος σου για να προσευχηθείς στον Ιησού. Αντίθετα, εάν αμελείς, θα απομακρυνθείς από τον Ιησού. 

Κι όπως η συνεχής επιφυλακή κατά των πονηρών λογισμών φωτίζει τέλεια την ψυχή μας έτσι και η απομάκρυνση από την εγρήγορση και τη γλυκιά επίκληση του Ιησού  τον σκοτίζει εντελώς. 

Οφείλουμε να είμαστε ετοιμοπόλεμοι. Αυτός είναι ο πνευματικός νόμος και δεν γίνεται διαφορετικά. Κι αυτό το αντιλαμβανόμαστε στην πράξη από την πείρα μας. Επειδή όλες οι αρετές διδάσκονται με την πείρα. 

Για να πετύχουμε την αδιάλειπτη επίκληση του Ιησού Χριστού με πόθο, γλυκύτητα και χαρά πρέπει η καρδιά μας να έχει γεμίσει από τον αέρα της γαλήνης που φέρνει η άκρα προσοχή του νου μας για να μην ολισθήσει σε πονηρές ατραπούς.

Η μόνη δύναμη για την τέλεια κάθαρση της καρδιάς  είναι ο Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Θεού και Θεός,  όλων των καλών ο αίτιος και δημιουργός, όπως ο ίδιος λέει διά στόματος του προφήτη Ησαϊα "Ἑίμαι ο Θεός που φέρνω την ειρήνη".

Ο Δαβίδ λέγει δύο σχετικά, πολύ σοφά γνωμικά:  

• "Ο νοητός οφθαλμός μου θα ατενίσει τους νοητούς εχθρούς μου και το αυτί μου θα ακούσει αυτούς που ξεσηκώνονται πονηρά εναντίον μου» (Ψαλμ. 91, 12). 

• Και «είδα να γίνεται από το Θεό ανταπόδοση στους αμαρτωλούς για χάρη μου» (Ψαλμ. 90, 8).

• Με λόγια απλά εννοεί πως η κάθαρση του νου από όλα τα ακάθαρτα (αμαρτίες, σκέψεις, λογισμούς, φαντασίες) μας καθστά ικανούς να αποκτήσουμε διάκριση πνευμάτων, την οποία διαθέτουν οι αγιασμένοι γέροντες, δηλαδή να διακρίνουμε πότε κάτι είναι πειρασμικό και πότε είναι από τον Θεό και να αντιλαμβανόμαστε έτσι τις πανουργίες του νοητού εχθρού. 

• Λέει ακόμη κάτι πολύ δυνατό: Πώς είδε να γίνεται από τον Θεό ανταπόδοση στους αμαρτωλούς για χάρη του! Έτσι νήψη και προσευχή είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Η άκρα προσοχή κινεί την ευχή του Ιησού στην καρδιά μας και η ευχή συντηρεί τη νήψη και  την τήρηση του νου. Ο συνδυασμός των δύο είναι απρόσβλητος από δαιμονικές επιθέσεις. 

Σημείωση ιστολογίου: Οι λόγοι του Αγίου Ησυχίου, ας είναι το  χριστουγεννιάτικο πνευματικό δώρο μας για τους φίλους του ιστολογίου ΑΓΙΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ, καθώς κρίθηκαν εμμέσως επίκαιροι και ψυχωφέλιμοι για τις Άγιες Ημέρες του Δωδεκαημέρου, που οι  πειρασμοί, οι περισπασμοί, οι προκλήσεις, η αμέλεια η χαλάρωση των ηθών, οι κραιπάλες, τα ξεστρατίσματα, ο υπερκαταναλωτισμός, η πολυφαγία και οι φαντασίες οργιάζουν, βάζοντας σε κίνδυνο την πνευματική ακεραιότητα των πιστών. Δια πρεσβειών του Αγίου Ησυχίου, ας επι-τηρήσουμε σχολαστικά τους οφθαλμούς, τη γλώσσα και τα ώτα, τους φυσικούς και τους νοητούς,  για να δεχτούμε και να αυξήσουμε το ωραιότερο πνευματικό δώρο: Την προσευχή του γεννηθέντος Χριστού στην καρδιά μας! 
Ευλογημένες και άγιες  γιορτές σε όλους!

Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης 
ειρήνη εν ανθρώποις 
ευδοκία!

@Σύνταξη-μορφοποίηση-επιμέλεια ανάρτησης:Ιστολόγιο Αγιοπνευματικά

Άγ. Ησύχιος ο Πρεσβύτερος: '"Κανείς δεν είναι υψηλότερος του ταπεινού. Χωρίς ταπεινοφροσύνη είναι μάταια όλα τα κατά Θεόν έργα μας".

Προς τον Θεόδουλον, Λόγος περί νήψεως και αρετής (χωρισμένος σε 203 κεφάλαια, τα λεγόμενα αντιρρητικά και ευκτικά). Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, Τόμος Α΄.

Κ Ε Φ Α Λ Α Ι Α   8 0 - 8 6 

"80. Ο Χριστός πέθανε για τις αμαρτίες μας, σύμφωνα με τις Γραφές (Α΄Κορ. 15, 3), και σε όσους Τον υπηρετούν καλώς, χαρίζει την ελευθερία. Γιατί λέει: «Εύγε δούλε χρήσιμε και πιστέ. στάθηκες πιστός στα λίγα, θα σου εμπιστευθώ πολλά. Έλα μέσα στη χαρά του Κυρίου σου» (Ματθ. 25, 21). Αλλά δεν είναι ακόμη δούλος πιστός εκείνος που στηρίζεται στην απλή και ψιλή γνώση, αλλά εκείνος που δείχνει την πίστη του με την υπακοή στον εντολοδότη Χριστό.

81. Εκείνος που τιμά τον Κύριο, εκτελεί όσα διατάζει Εκείνος. Όταν κάνει σφάλμα ή παρακοή, υπομένει σαν δίκαιες τις συμφορές. Αν είσαι φιλομαθής, να γίνεις και φιλόπονος. Γιατί η ψιλή γνώση «φουσκώνει» τον άνθρωπο (Α΄Κορ. 8, 2).

82. Οι πειρασμοί που μας έρχονται αναπάντεχα, μας διδάσκουν κατ’ οικονομία Θεού να γινόμαστε φιλόπονοι.

83. Το άστρο έχει το ιδίωμα να λάμπει. Και ο θεοσεβής και φοβούμενος το Θεό έχει ως ιδίωμα τη λιτότητα και την ταπείνωση, επειδή κανένα άλλο δεν είναι το γνώρισμα των μαθητών του Χριστού παρά το ταπεινό φρόνημα και το λιτό παρουσιαστικό. Και αυτό με όλους τους τρόπους το φωνάζουν τα τέσσερα Ευαγγέλια. Εκείνος που δε ζει έτσι ταπεινά, ξεπέφτει από το μέρος Εκείνου που ταπείνωσε τον εαυτό Του μέχρι σταυρού και θανάτου, ο Οποίος είναι και των θείων Ευαγγελίων ο πρακτικός Νομοθέτης.

84.  Λέει η Γραφή: «Όσοι διψάτε, πηγαίνετε στο νερό»(Ησ. 55, 1). Όσοι όμως διψάτε το Θεό, βαδίζετε με την καθαρότητα του νου σας. Πρέπει όμως, εκείνος που με την καθαρότητα αυτή πετά ψηλά, να βλέπει και κάτω τη γη της μηδαμινότητάς του. 

Γιατί κανείς δεν είναι υψηλότερος του ταπεινού. Όπως όταν δεν υπάρχει φως είναι όλα σκοτεινά και ζοφερά, έτσι και όταν δεν υπάρχει ταπεινοφροσύνη, όλα μας τα κατά Θεόν έργα είναι μάταια και άχρηστα.

85. Άκου τώρα την κατακλείδα του λόγου μου. Να φοβάσαι τον Θεό και να φυλάγεις τις εντολές Του (Εκκλ. 12, 13), και νοερά και αισθητά. Γιατί αν βιάσεις τον εαυτό σου να τηρεί τις θείες εντολές νοερά, λίγες φορές θα χρειαστείς αισθητούς κόπους για την τήρησή τους, όπως λέει και ο Δαβίδ: «Θέλησα από μέσα από την καρδιά μου να πράξω το θέλημά Σου και το νόμο Σου» (Ψαλμ. 39, 9).

86. Αν ο άνθρωπος δεν κάνει το θέλημα και το νόμο του Κυρίου μέσα από την καρδιά του, ούτε εξωτερικώς μπορεί να το κάνει εύκολα. Και θα πει προς το Θεό εκείνος που δεν έχει νήψη και είναι αδιάφορος: «Δεν θέλω να ξέρω τους δρόμους Σου» (Ιωβ 21, 14), οπωσδήποτε από έλλειψη θείου φωτισμού. Εκείνος που μετέχει στο θείο φωτισμό, δε μένει χωρίς εσωτερική πληροφορία, αλλά θα γίνει στερεός και αμετακίνητος σχετικά με τα θεία".

Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος 

Ε ρ μ η ν ε υ τ ι κ ή   π ρ ο σ έ γ γ ι σ η

Ο Χριστός χαρίζει την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ σε όσους τον υπηρετούν σωστά.  

Αν σταθούμε πιστοί στα λίγα Εκείνος θα μας εμπιστευθεί πολλά.  

Θα μας καλέσει να συμμετέχουμε στην αιώνια χαρά Του, ως δούλοι  αγαθοί και πιστοί.  

Δούλος πιστός δεν είναι αυτός που στηρίζεται στην απλή εξωτερική γνώση των Γραφών. 

Δούλος αγαθός είναι όποιος ακολουθεί πιστά τις εντολές του Χριστού εκτελώντας όσα Εκείνος προστάζει.  

Αν κάνουμε σφάλματα υπομένουμε και τις δίκαιες δοκιμασίες.  

Αν είμαστε φιλομαθείς να γίνουμε και ΦΙΛΟΠΟΝΟΙ.  

Οι αναπάντεχοι πειρασμοί διδάσκουν να επιδιώκουμε την άσκηση και τους κόπους. 

Η ψιλή γνώση μόνη της φουσκώνει τον εγωισμό του ανθρώπου. 

Βάζει τότε το θέλημά του πάνω από τις εντολές του Χριστού.  

Το αστέρι έχει χαρακτηριστικό γνώρισμα τη λάμψη και ο θεοσεβής χριστιανός  τη ΛΙΤΟΤΗΤΑ και την ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ. 

Οι ιδιότητες των μαθητών του Χριστού, σύμφωνα με τα Ευαγγέλια είναι ΤΑΠΕΙΝΟ ΦΡΟΝΗΜΑ και ΛΙΤΟ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ.

Όποιος δεν ζει ταπεινά ξεπέφτει από το επίπεδο Εκείνου που ταπείνωσε τον εαυτό του δια Σταυρού και θανάτου. 

Όπως δίχως φως όλα είναι μαύρα έτσι χωρίς ταπείνωση όλα τα έργα μας είναι άχρηστα κια μάταια. 

Λέει ο προφήτης Ησαΐας ότι όσοι διψούν πάνε για νερό. 'Οσοι όμως διψούν τον Θεό επιδιώκουν την καθαρότητα του νου τους. 

Με την προϋπόθεση, όταν πετάνε ψηλά να κοιτάνε και κάτω στη γη της μηδαμινότητάς τους. 

Το σημαντικό συμπέρασμα είναι να έχουμε φόβο Θεού και να φυλάμε τις εντολές του ΑΙΣΘΗΤΑ και ΝΟΕΡΑ. 

Αν προσπαθείς μόνο νοερά να τηρείς τον θείο λόγο λίγες φορές θα χρειαστείς αισθητούς κόπους. 

Όπως λέει ο ψαλμωδός Δαυίδ: "Θέλησα μέσα απ΄την καρδιά μου να εφαρμόσω τον νόμο και το θέλημά Σου". 

Αν ο πιστός δεν κάνει μέσα  από την καρδιά του το θείο θέλημα ούτε και εξωτερικά μπορεί να το πράξει εύκολα. 

Είναι σαν να λέει προς τον Θεό ο αδιάφορος και χωρίς νήψη χριστιανός: "Δεν θέλω να ξέρω την οδόν σου". Και θα το πει αυτό από έλλειψη θείου φωτισμού. 

Ενώ εκείνος που είναι μέτοχος στον θείο φωτισμό, δεν μένει χωρίς ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ από τον Θεό αλλά έχει τη μεγάλη ευλογία να γίνεται σταδιακά στερεός και αμετακίνητος σχετικά με τα θεία πράγματα.

ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ ΠΑΝΤΩΝ ΕΝΕΚΕΝ

@ΕΡΜΗΝΕΙΑ-ΕΠΙΜΈΛΕΙΑ-ΜΟΡΦΟΠΟΙΗΣΗ:ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΑΓΙΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ ΕΙΧΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΟΡΦΥΡΙΟ ΤΙ ΕΜΑΘΑ

+Γέρων Θεόκλητος Διονυσιάτης: "Αντί να χάνετε ώρες στους δρόμους και στην αίθουσα ακούγοντας αμφίβολα ηθολογικά κηρύγματα δεν θα ήταν προτιμότερο να κλειστείτε στο σπίτι σας και να εισέλθετε στο ταμείο σας;"

"Πάσχει ο αιώνας μας από μία πολυμερή διάχυση προς τα έξω και μαζί του πάσχουν και οι χριστιανοί μας. Ζούμε στον αιώνα των αισθήσεων. 

Η εξωστρέφεια, η πολυπραγμοσύνη, ο σκοτισμός της ψυχής μας στα ανθρώπινα αποτελούν τον χαρακτήρα του βίου των σημερινών ανθρώπων. 

Η υλική λάμψις του μηχανικού πολιτισμού, η Κίρκη αυτή των οφθαλμών μετέβαλε τους ανθρώπους εις άνοα (χωρίς νουν) και άψυχα κινούμενα.

Ας αφήσουμε την αμαρτία, την αγωνία, τη δυστυχία, αυτούς τους καρπούς της περιφοράς του νου στα γήινα, της πλανήσεως ηλιθίως των οφθαλμών, της μακρύνσεως από της εστίας μας. 

Ο Χριστιανός δεν πρέπει να μην γνωρίζει ότι "εντός υμών εστί η βασιλεία των ουρανών" και ότι η περισσοτέρα προς τα έξω   ενασχόληση του πράτοντος είναι έργο του σατανά.

Εν τούτοις όλως ανυπόπτως οι χάριτι πιστεύοντες  εις τον Χριστόν  περιπλέκονται εις τα δίκτυα των κοσμικών πραγμάτων με την αντίληψη της κοσμικής ωφελείας, διότι λείπει το μέτρον, η γνώσις των ορίων. Δεν φτάνει να επιθυμούμε το αγαθό αλλά χρειάζεται να γνωρίζουμε πού βρίσκεται και πώς κατακτάται. 

Δια τούτο συχνά, ενώ επιζητούμε το καλό και  ωφέλιμο ψυχικώς παθαίνουμε το αντίθετο. Καλόν δεν νοείται, όταν δεν μας οικοδομεί πνευματικά. Καλό βέβαια είναι να διαβάσουμε ένα, δύο, τρία βιβλία ας πούμε πνευματικά. Αν όμως περιοριστούμε στην απλή μάθηση και δεν αγωνιστούμε να κάνουμε κτήμα μας τα ωφέλιμα τότε μένουμε απλώς εις την "ψιλήν γνώσιν". 

Είναι πολύ δυσκολότερα πράγματα από την ανάγνωση η προσευχή και η εσωτερική μελέτη, αυτά που κυρίως δίνουν πνευματικούς καρπούς. Διότι συχνά η ανάγνωση ενός βιβλίου ή η ακρόαση μιας ομιλίας ίσως να οφείλονται στο πνεύμα της πολυπραγμοσύνης της εξωστρέφειας, της χωρίς βάθος περιέργειας.

Αυτό διαπίστωσα τελευταία μεταξύ των κοσμικών χριστιανών μας.

Με την ψυχή στο στόμα τρέχουν να προφθάσουν μία ομιλία, μία διάλεξη σε κοσμικές αίθουσες, από τον οιονδήποτε αυτοχειροτόνητο κήρυκα του θείου λόγου. Και εάν ελέγονταν τουλάχιστον σωστά πράγματα πάντοτε, θα άξιζε η θυσία. 

Είναι πολλοί ομιλητές που αντί να οικοδομήσουν κρημνίζουν και αντί να φωτίσουν σκοτίζουν, διότι και αυτοί οι δυστυχείς είναι άνθη των αιθουσών που αποπνέουν προτεσταντικό ύφος που δεν γνωρίζουν τι λέγουν ούτε  ποια πράγματα βεβαιώνουν. 

Αγνοούν τον λόγο του Ιακώβου "αδελφοί μου μη πολλοί δάσκαλοι γίνεσθαι". Αλλά δεν πρόκειται για αυτούς αλλά για τα άκακα πρόβατα που χάνουν τον πολυτιμότατο χρόνο τους άσκοπα στις αίθουσες.

Εδώ όμως πρέπει να κάνουμε τη διευκρίνιση ότι μεταξύ των ομιλητών υπάρχουν δόκιμοι Θεολόγοι, γνωστοί δια τα ορθόδοξα φρονήματά των, τους οποίους πρέπει να ακούμε και μάλιστα για ζητήματα, τα οποία αγνοούμε. Γι΄αυτούς υπερθεματίζουμε. 

Για τους άλλους, τους αμφιβόλους που δεν έχουν μάθει τη θεωρία μέσα από την πράξη δεν θα πούμε τίποτα. Θα πούμε όμως στους ακροατές τους εν Χριστώ αδελφούς, κάτι που δεν βρέθηκε κανείς να τους πει:

 "Αντί να χάνετε στους δρόμους μία-δύο ώρες και μία στην αίθουσα ακούγοντας τετριμμένα ηθολογικά κηρύγματα που ποτέ δεν τελειώνουν και ποτέ δεν ωφελούν, διότι δόξα τω Θεώ ¨η γνώσις επληθύνθη" και η οικοδομή η ψυχική δεν είναι υπόθεση ακοής αλλά εσωτερικού πόνου δεν θα ήταν προτιμότερο να κλεισθείτε στο σπίτι σας και μάλιστα ερμητικά για να μην έρχεται ο θόρυβος του δρόμου, να  ξεχαστείτε λίγο στον εαυτό σας και να εισέλθετε στο ταμείο σας; 

Ύστερα να πάρετε το κομποσκοίνι και να αρχίσετε το "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς" έως ότου εν "στεναγμοίς αλαλήτοις" ο άγγελός σας αγγίξει τους οφθαλμούς σας και αναβλύσουν δάκρυα μετανοίας και ύστερα φόβου και ύστερα αγάπης Θεού. 

Κι έτσι να δείτε τον Χριστό μυστικά στην καρδιά σας να σας χορτάσει και γνώση και αγάπη και πίστη και αλήθεια που τώρα κυνηγάτε σαν χίμαιρα στις αίθουσες και πού ποτέ δεν θα βρείτε.

-----------------------------------------------------------------
+ Μον. Θεοκλητος Διονυσιάτης, Αθωνικά άνθη (e-book), Σελ 106-107. (Απόσπασμα ελαφρώς διασκευασμένο)

                                                             

                                                    

Χριστούγεννα στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης 16-12-2012

Αρχιμανδρίτης π. Εφραίμ - Ο Σταυρός του προσευχομένου ορθοδόξως

Η αληθινή επιστήμη είναι η επιστήμη της καθαρής καρδιάς!

Άγιος Σπυρίδων, Επίσκοπος Τριμυθούντος ο Θαυματουργός

Ο Άγιος να πρεσβεύει για όλους μας! Αμήν!

Πηγή

Τα κλειδιά που ανοίγουν τη θύρα της βαθειάς καρδιάς είναι...

Σ.σ.: Μεγάλο μυστήριο η ανθρώπινη καρδιά. Ρυθμιστικό όργανο της ζωτικής λειτουργίας του οργανισμού, έδρα των ανθρωπίνων συναισθημάτων, πηγή κάθε πονηρού λογισμού και αμαρτίας κατά τον Λόγον του Κυρίου και συγχρόνως εργαστήρι της νοεράς καρδιακής προσευχής, με την οποία καθαρίζεται ο αγωνιζόμενος πιστός οδηγούμενος στον βαθμό που το επιθυμεί και το προσπαθεί, σε πνευματική τελείωση και ένωση με τον Θεό. 

Στο βαθιά πνευματικό βιβλίο του πατρός Ζαχαρία του Έσσεξ, πνευματικού τέκνου του Γέροντος Σωφρονίου, με τον τίτλο: Ο κρυπτός της καρδιάς άνθρωπος αποκαλύπτεται  μία μυστική γνώση για τον τρόπο που μπορούμε να ξεκλειδώσουμε την φυλακισμένη θεϊκή χάρη στην καρδιά μας. Στηριζόμενος σε αυτούς τους τρείς άξονες ο πιστός βελτιώνεται σε όλες τις αρετές και κυρίως στον φόβο και την αγάπη του Θεού και του πλησίον, βιώνοντας με αγιαστική ταπείνωση την γλυκύτητα και το φως του Χριστού στην ψυχή του.

*********

"Τα κλειδιά που ανοίγουν τη θύρα της βαθειάς καρδιάς είναι τα εξής: 

• Η μελέτη της διδασκαλίας του Ευαγγελίου
• Η Επίκληση του Ονόματος του Κυρίου
• Η μετοχή στο μυστήριο της Θείας Κοινωνίας

*** Και τα τρία αυτά απελευθερώνουν την ενέργεια που εμπεριέχεται στην βαθειά καρδιά. ***

Λαμβάνουμε την ενέργεια αυτή στο βάφτισμα αλλά την θάβουμε με την αμαρτωλή ζωή μας, την άγνοια και την αμέλειά μας.

Μπορούμε να αφαιρέσουμε το κάλυμμα από τον θεϊκό θησαυρό που είναι σφραγισμένος στα βάθη της υπάρξεώς μας:

1. Εντυπώνοντας στον νου μας κάποιους λόγους του Θεού που μας εμπνέουν ιδιαίτερα.

2. Καταβάλλοντας κάθε δυνατή προσπάθεια να εντείνουμε τον πόθο μας για τη θεία Μετάληψη του Σώματος και Αίματος του Χριστού.

3. Επιμένοντας στην Επίκληση του ονόματος του Ιησού, το Οποίο μας δόθηκε δι΄αποκαλύψεως και είναι αχώριστο από το πρόσωπο του Χριστού και γι΄αυτό είναι ικανό να μας μεταδώσει τη σωτήρια ενέργειά Του.

Στο βιβλίο του Περί Προσευχής επίσης ο Γέροντας Σωφρόνιος τονίζει ότι, όταν συγκεντρώνουμε όλο μας το είναι  και εγκαθιστούμε τον νου μας στην βαθειά καρδιά οι είσοδοι της ψυχής προστατεύονται από τους πειρασμούς του πονηρού και τότε μόνο παύουμε να αμαρτάνουμε.
  

Τότε μόνο γινόμαστε και αληθινά ταπεινοί! ". 

Δανιήλ Δανιηλίδης, Παναγία Δέσποινα / Daniel Danielides, Most Holy Lady

Θείες παρηγοριές

Η διαδρομή μας στον κόσμο, όπως μας προειδοποιεί ο Χριστός, δεν θα είναι στρωμένη με ροδοπέταλα αλλά με αγκάθια. Στη ζωή μας θα θερίσουμε θύελες και θα δρέψουμε θλίψεις. Προτάσσει άλλωστε το δικό Του παράδειγμα: “Αφού εμένα κατεδίωξαν κι εσάς θα σας πολεμήσουν”. ¹

Πραγματικά κάθε πιστός επί γης, βιώνει στη ζωή του πειρασμούς, δοκιμασίες και πίκρες, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο. Όλοι έχουν τον δικό τους σταυρό.

Για στήριξη λοιπόν στον οδυνηρό προσωπικό Γολγοθά μας και για να αντεπεξέλθουμε στις δυσκολίες, δίχως να περιπέσουμε στην πλεκτάνη του πονηρού και στα δίχτυα της απελπισίας. έχουμε ανάγκη από τις θείες παρηγοριές, που είναι το πιο ανακουφιστικό και δραστικό φάρμακο κατά της θλίψης.

Παρηγοριές χρειαζόμαστε όλοι ανεξαιρέτως. Συνήθως καταφεύγουμε στις ανθρώπινες παρηγοριές, που αφήνουν όμως στο τέλος πάντα ένα κενό, ένα ανικανοποίητο αίσθημα και μία άχαρη γεύση. Πρόκειται για τις φιλίες, τις εξόδους, τις διασκεδάσεις, τις καταναλωτικές συνήθειες, τις απολαύσεις και γενικά τα υλικά πράγματα του κόσμου τούτου.

Αξία πραγματική έχουν μόνο οι θείες παρηγοριές που είναι:

·  όσα αναπαύουν την ψυχή μας,

· όσα δίνουν οξυγόνο στην πνευματικότητά μας 

· όσα ενισχύουν στην καρδιά μας τον θείο πόθο,

· όσα μας δίνουν κουράγιο στον αγώνα της ζωής

· και όσα μας προσφέρουν απρόσμενα φτερουγίσματα αληθινής χαράς και αγάπης Χριστού.

Οι θείες παρηγοριές έχουν τις ρίζες τους στην καρδιακή προσευχή. Όσο η προσευχή δυναμώνει τόσο αυτές πληθαίνουν. Είναι διαφορετικές σε κάθε άνθρωπο με κεντρικό γεγονός για όλους τη θεία φανέρωση. Έχουν ένταση, διάρκεια, ποικιλία και δεν επαναλαμβάνονται ποτέ πανομοιότυπα οι ίδιες. Είναι ξεχωριστές κάθε φορά.

Μπορεί να κρατήσουν κλάσματα δευτερολέπτου, δευτερόλεπτα, λεπτά, ώρες, ημέρες, εβδομάδες ή μήνες. Αναστέλλονται, επανέρχονται και ούτω καθεξής. Δεν κινεί ο άνθρωπος τα νήματα αλλά μία αόρατη δύναμη. Δεν έρχονται τα πράγματα όπως τα προγραμματίζουμε αλλά, όπως ο Θεός τα οικονομεί. 

Φέρνουν ψυχική ευφορία, γαλήνη, πραότητα, ειρήνη, αγαλλίαση, αγάπη, χαρά. Μπορεί να έχουν ήπια ένταση ή να φθάσουν σε ύψη, ακόμη και μέχρι το παραλήρημα.

Έχουμε ελπίδα να γευτούμε τα ουράνια ευεργετήματα, παρά την αναξιότητά μας, με το άδειασμα της φύσης μας από τους ακάθαρτους λογισμούς και με τη σύνδεση μέσα μας στην πηγή του καθαρού και ζώντος ύδατος, που είναι ο Χριστός. Χωρίς αυτά τα δύο η αμετανόητη και υπερήφανη ψυχή μας παραμένει σε νάρκη, σε λήθαργο, σε τέλμα.

Η Θεία Πρόνοια μεριμνά, ώστε ο ενάρετος πιστός να ανταμείβεται με πνευματικές δωρεές ανάλογα με τον βαθμό της συμμόρφωσής του προς τις σωτήριες εντολές Του.

Δεν μπορεί ο πεπερασμένος ανθρώπινος νους να συλλάβει το πλήθος, την πολυμορφία και το μέγεθος των ευεργεσιών, που ο Κύριος προσφέρει σε όλους μας. Και περισσότερο σε όσους τον προσεγγίζουν αγνά, αγαπητικά, με πίστη και φόβο Θεού.

Λαμβάνει τότε ο πιστός σημάδια, κατά το μέτρο της αγαθοσύνης του, που αλλοιώνουν την καρδιά και το σώμα του με καύση και γλυκασμό καρδίας και τον φέρνουν σε κατάσταση πνευματικής ευφορίας και θείας μέθης, ιδιαίτερα σε περιόδους νηστείας, όταν δεν αποτελεί εμπόδιο στην πνευματική ανάταση το φορτίο της γαστέρας. Διότι “Παχεία γαστήρ λεπτόν ού τίκτει νόα”. (Η παχειά κοιλιά δεν ευνοεί τις λεπτές εργασίες του νου που είναι και το μάτι της ψυχής).

Ο Χριστός ακούμε συχνά πως είναι η αλήθεια της ζωής, η ειρήνη και η χαρά. Μάλιστα ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος που αναφέρεται διεξοδικά στο χαροποιόν πένθος δηλώνει πως αυτό ξεκουράζει και ανακουφίζει την ψυχή και κάνει τον άνθρωπο χαρούμενο.

Ο Θεός, όπως μας διασώζουν οι Άγιοι Πατέρες, επεμβαίνει απρογραμμάτιστα, ανεπιτήδευτα και έξω από τους ανθρώπινους υπολογισμούς. Ποτέ δεν ενεργεί κατά παραγγελία. Ούτε η Θεία χάρη εκβιάζεται. Ο Κύριος λέει πως “το Άγιο Πνεύμα όπου θέλει πνέει και τη φωνή του την ακούς αλλά δεν γνωρίζεις από πού έρχεται και πού πηγαίνει”².῾

Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας θέλοντας να δηλώσει τη μυστικὴ καὶ υπερφυὰ ενέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σχολιάζει σχετικά πως καθώς αυτό έρχεται σε επαφή με τα σώματα, σαν λεπτὴ αύρα, δίνει κάποια αίσθηση της σύμφυτης φυσικής ενέργειας που το χαρακτηρίζει.

Δηλαδή μπορεί οι εκλεκτοί να νιώσουν να τους αγγίζει σαν αύρα, σαν ευωδία, σαν γλυκιά αίσθηση θείας ευλογίας. Πράγματα βέβαια απλησίαστα για μας τους μικρούς και ανάξιους. Που τα διδασκόμαστε από τους φτασμένους και απλανείς αγίους Πατέρες της Ορθοδοξίας μας.

Ο προσευχόμενος άνθρωπος, όπως λέει ο μακαριστός Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης, χαριτώνεται, όχι όποτε το περιμένει ο ίδιος, αλλά όποτε το Άγιο Πνεύμα επιλέξει και επιτρέψει. Μπορεί να βρίσκεται στον δρόμο, στο αυτοκίνητο ή στην αγορά, σε διακόνημα, εργασία ή ακολουθία και όχι απαραίτητα στην Εκκλησία ή εν ώρα προσευχής.

Αν επιτρέψουμε στον Θεό, “τον στεφανούντα ημάς εν ελέει και οικτιρμοίς” να μας αγγίξει με την παρουσία Του και αν δεχτούμε ταπεινά το κάλεσμά Του με καρδιά “κεκαθαρμένη”, άδεια από λογισμούς, δεξιούς ή αριστερούς, αρχίζει να ξετυλίγεται στη ζωή του πιστού μία θαυμαστή ακολουθία θεϊκής παρηγοριάς. 

Ένα ουράνιο άνοιγμα, μία πρόγευση του Παραδείσου που αρχίζει από αυτήν τη ζωή, με αλυσιδωτές επισκέψεις Χάρης, χαράς και ευφροσύνης.

Αυτά τα θεϊκά σημάδια διαπερνούν την ψυχή και το σώμα  με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά. Γιατί ο άνθρωπος στο σύνολό του είναι μία ενιαία ολότητα. Ό,τι συμβαίνει στο σώμα έχει αντίκτυπο και στην ψυχή και αντίστροφα.

Μαγνητίζεται ο άνθρωπος από τα θεία και πάση θυσία αδημονεί να κρατήσει τις χάρες αυτές αναλλοίωτες για πάντα. Βέβαια, όπως υπάρχει λήψη της θείας ευεργεσίας υπάρχει και άρση αυτής, ώστε ο πιστός να συνετίζεται και να μην επαναπαύεται μέχρι ο Θεός να τον ελεήσει ξανά. Δηλαδή τις περιόδους της χάρης διαδέχονται οι περίοδοι της πνευματικής ξηρασίας.

Ο Θεός, αν είναι θέλημά Του, προσφέρει ανάλογα με την κατάστασή μας αφάνταστη ευλογία και γλυκιά παρηγοριά.

Γι΄αυτό και μόνο αξίζει κανείς να “ζητιανεύει” τα ψυχία από το πλουσιότατο τραπέζι της θείας χάρης του Χριστού. Γι΄αυτό γλυκαίνονται οι άνθρωποι της προσευχής και επιδιώκουν την αδιάκοπη επικοινωνία τους με τον Θεό μέσω της νοεράς προσευχής.

Συνομιλούν τότε σε ησυχία και σιωπή απερίσπαστοι με τον Κύριο και εκλιπαρούν την σωτηρία τους. Και ο Θεός ακούει και δίδει χάρη στους ταπεινούς.

Αρκεί να καθαρίζεται η καρδιά, το άβατο της ψυχής μας, τα Άγια των Αγίων, εκεί όπου τελετουργείται η προσευχητική συνομιλία με το Άγιο Πνεύμα. Φανερώνονται τότε με μια θαυμαστή αλληλουχία οι δωρεές του Αγίου Πνεύματος. Δεν χορταίνει ο πιστός να γεύεται τις θείες ευλογίες.

Ο Θεός δεν αφήνει τον άνθρωπό Του χωρίς έλεος. Αν η αγάπη του Χριστού ξυπνήσει και πλημμυρίσει το είναι μας δεν χρειάζεται ο άνθρωπος καμία ανθρώπινη παρηγοριά. Αντλεί ώθηση, δύναμη, έμπνευση και φωτισμό από τον Θεό μέσα του.

Έτσι πρώτο μέλημα είναι ο εξαγνισμός της καρδιάς, που εκτός από σωματικό όργανο είναι και το κέντρο όλων των αμαρτιών και των πονηρών λογισμών, κατά τον λόγο του Κυρίου: «εκ γαρ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι» (Ματθ. 15,19).

Επιβάλλεται να ξεριζωθούν πρώτα οι ακάθαρτες επιθυμίες και όλα όσα εμποδίζουν την ψυχή να ακολουθήσει τον δρόμο του Χριστού. Κατόπιν αρχίζει να έρχεται στην επιφάνεια η θαμμένη στα βάθη της καρδιάς φωτιστική ενέργεια, που κρύβουμε μέσα μας όλοι οι βαφτισμένοι χριστιανοί.

Οι καλοί πνευματικοί οδηγοί, οι άγιοι Γεροντάδες και οι Πατέρες -οι λίγοι έστω εναπομείναντες- που έχουν την ευλογία από τον Θεό να διδάσκουν ακόμη στον κόσμο την κάθαρση και τον φωτισμό των ψυχών σύμφωνα με τη γνήσια Παράδοση αιώνων Ορθοδοξίας, γνωρίζουν τα μέσα με τα οποία καθαρίζεται η ψυχή και είναι οι πλέον ειδικοί και κατάλληλοι για να μας κατευθύνουν και να συμβάλουν στη θεραπεία μας από τα πάθη.

Γι΄αυτό και δεν νοείται αγώνας χωρίς πνευματικό οδηγό, απλανή και απαθή. Χωρίς Γέροντα και δάσκαλο της νοεράς προσευχής. Υπάρχουν ακόμη αρκετοί. Μένει σ΄εμάς να τους αναζητήσουμε, όπως αναζητάμε τον καλό γιατρό για τη θεραπεία του σώματος. Γιατί οι φωτισμένοι πνευματικοί Γέροντες είναι οι θεραπευτές της ψυχής μας.

Η ψυχή καθαρίζεται με την ταπεινή μυστηριακή ζωή και λατρεία, με τις αγρυπνίες, την προσευχή, τη μετάνοια, τη νηστεία, τα δάκρυα, την αυτομεμψία, τη συντριβή καρδίας, τις γονυκλισίες, τις ελεημοσύνες και με όλες τις χριστιανικές ασκήσεις και αρετές.

Καίγονται φορτία αμαρτιών μας σε κάθε αγρυπνία. Διότι τότε ο πιστός συνομιλεί με τον Θεό, έλεγε ο άγιος Πορφύριος, που μας προτρέπει να αγαπάμε τις αγρυπνίες, γιατί τις θεωρεί ευκαιρίες επικοινωνίας με τον Θεό.

Πολλοί Πατέρες μιλάνε για τη μεγάλη αξία της νυχτερινής προσευχής. Όπως υπάρχει νυχτερινό τιμολόγιο στο ηλεκτρικό ρεύμα, γιατί τη νύχτα δεν είναι φορτωμένο το ηλεκτρικό δίκτυο και κερδίζουμε οικονομικά από τη νυχτερινή κατανάλωση ρεύματος, έτσι ωφελούμαστε πνευματικά και από την νυχτερινή “κατανάλωση” του εαυτού μας στην προσευχή και την άσκηση.

Το νόημα της καθαρής χριστιανικής ζωής δεν εξαντλείται μόνο σε έργα αγαθά και εξωτερικές λατρευτικές εκδηλώσεις ή πανηγυρισμούς. Πρωτίστως φωλιάζει στην ταπεινή καρδιά του πιστού. Έτσι δεν είναι πρωταρχικός σκοπός του χριστιανού μόνο τα ωραία έργα αγάπης προς τον πλησίον, που κι αυτά υπό προϋποθέσεις είναι απαραίτητα.

Διότι, όταν έχεις μουτζουρωμένα χέρια, όπως αναφέρει ο π. Μάξιμος Κυρίτσης στην ομιλία του “Καρδία ο έσω ουρανός” και πιάσεις τον άλλον θα τον μουτζουρώσεις κι αυτόν. Πρώτα καθαρίζουμε λοιπόν τα χέρια μας και μετά ακουμπάμε αγαπητικά τον πλησίον με λόγια και έργα.

Είναι κρίμα να αποκαρδιώνεται ο πιστός, όταν ο Θεός έχει γεμάτα τα χέρια του με θείες παρηγοριές και ανοιχτή την αγκαλιά του για να μας παρηγορήσει στοργικά. Είναι ο πιο γλυκός και επιδέξιος παρηγορητής. Αρκεί να τον εμπιστευτούμε με πίστη.

“Γεύσασθε και ίδετε ότι Χριστός ο”Κύριος!”

*Δόξα σοι ο Θεός πάντων ένεκεν.*

--------------------------------------------------------------------------

1 «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε» (Ιω. 16, 33). «Ει εμέ εδίωξαν, και υμάς διώξουσιν» (Ιω. 15, 20). 

2«τοπνεύμα όπου θέλει πνει. και την φωνήν αυτού ακούεις, αλλ' ουκ οίδας πόθενέρχεται και πού υπάγει» (Ιωάν. 3,8)

@Σύνταξη-μορφοποίηση-επιμέλεια-πνευματικά δικαιώματα: <Ιστολόγιο Αγιοπνευματικά>

Άγιος Παϊσιος: "Ένας "αλήτης" είναι καλύτερος από έναν υποκριτή Χριστιανό. Γι΄αυτό όχι υποκριτικό γέλιο αγάπης αλλά φυσιολογική συμπεριφορά. ούτε κακία ούτε υποκρισία αλλά αγάπη και ειλικρίνεια".

Τὸ καλό εἶναι ὅτι οἱ ἄνθρωποι διψοῦν τὴν ἁπλότητα καὶ ἔφθασαν σὲ σημεῖο νὰ κάνουν τὴν ἁπλότητα μόδα καὶ ἄς μή νιώθουν ἁπλά. 

Ἔρχονται μερικοί στὸ Ἅγιον Ὅρος μὲ κάτι ξεβαμμένα ροῦχα. Λέω: «Αὐτοί δὲν δουλεύουν στὰ χωράφια, γιατί εἶναι ἔτσι;».

Ἄλλος μιλάει χωριάτικα ἀπὸ φυσικοῦ του καὶ τὸν χαίρεσαι. Ἄλλος πάει νὰ μιλήση χωριάτικα καὶ σοῦ ἔρχεται νὰ κάνης ἐμετό. 

Εἶναι καὶ μερικοί ποὺ ἔρχονται μὲ τὶς γραβάτες τους… Ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρο στὸ ἄλλο. Ἕνας εἶχε ἔξι-ἑπτά γραβάτες μαζί του. Ἕνα πρωί ποὺ ἑτοιμαζόταν, φόρεσε τὴν γραβάτα, τὸ κουστούμι τοῦ κ.λπ. «Τί κάνεις ἐκεῖ;», τοῦ λέει κάποιος. «Θὰ πάω στὸν π. Παΐσιο», λέει. «Ἔ, καὶ τί εἶναι αὐτὰ ποῦ φορᾶς;». «Τὰ φορῶ, λέει, γιὰ νὰ τὸν τιμήσω». Βρέ, τί πάθαμε! 

Ἁπλότητα δὲν ἔχουν καθόλου· Γι’ αὐτὸ ὑπάρχει αὐτή ἡ ἀλητεία. Ὅταν οἱ πνευματικοί ἄνθρωποι δὲν ζοῦν ἁπλά, ἀλλὰ εἶναι κουμπωμένοι, δὲν βοηθοῦν τὴν νεολαία. 

Ἔτσι τώρα οἱ νέοι, μή ἔχοντας κάποιο πρότυπο, ζοῦν ἀλήτικα. 

Γιατί, ὅταν βλέπουν κουμπωμένους Χριστιανούς, ἀνθρώπους σφιγμένους μὲ γραβάτες, καλουπωμένους, δὲν βρίσκουν σ΄ αὐτούς καμμιά διαφορά ἀπὸ τούς κοσμικούς καὶ ἀντιδροῦν. 

Ἄν ἔβλεπαν ἁπλότητα στούς πνευματικούς ἀνθρώπους, δὲν θὰ ἔφθαναν σ΄ αὐτήν τὴν κατάσταση. 

Ἀλλά τώρα κοσμικό πνεῦμα οἱ νέοι, κοσμική τάξη αὐτοί. «Ἔτσι πρέπει νὰ περπατᾶμε οἱ Χριστιανοί, ἔτσι πρέπει ἐκεῖνο, ἔτσι τὸ ἄλλο…»Καὶ δὲν εἶναι ὅτι τὸ κάνουν ἀπὸ μέσα τους, ἀπὸ εὐλάβεια, ἀλλὰ γιατί «ἔτσι πρέπει».

Ὅποτε καὶ οἱ νέοι λένε: «Τί πράγματα εἶναι αὐτά; Νὰ πηγαίνουν στὴν Ἐκκλησία μὲ σφιγμένο τὸν λαιμό! Ἄντε ἄπ΄ ἐκεῖ!» καὶ τὰ πετοῦν καὶ γυρίζουν γυμνοί. Πιάνουν τὸ ἄλλο ἄκρο. Κατάλαβες; Ὅλα αὐτὰ ἀπὸ ἀντίδραση τὰ κάνουν. Ἐνῶ ἔχουν ἰδανικά, δὲν ἔχουν πρότυπα καὶ εἶναι ἀξιολύπητοι. 

Γι’ αὐτὸ χρειάζεται κανεὶς νὰ τούς κεντρίση τὸ φιλότιμο καὶ νὰ τούς συγκινήση μὲ τὴν ἁπλὴ του ζωή. 

Ἀγανακτοῦν, ὅταν καὶ αὐτοί οἱ πνευματικοί ἄνθρωποι καὶ οἱ ἱερεῖς προσπαθοῦν μὲ συστήματα κοσμικά νὰ τούς συγκρατήσουν. 

Ὅταν ὅμως βροῦν τὴν σεμνότητα, ἀλλὰ καὶ τὴν ἁπλότητα καὶ μία εἰλικρίνεια, τότε προβληματίζονται. 

Γιατί, ὅταν κανεὶς ἔχη εἰλικρίνεια καὶ δὲν ὑπολογίζη τὸν ἑαυτό του, εἶναι ἁπλός, ἔχει ταπείνωση. Ὅλα αὐτὰ δίνουν ἀνάπαυση καὶ στὸν ἴδιο, ἀλλὰ εἶναι αἰσθητά καὶ στὸν ἄλλον. Καταλαβαίνει ὁ ἄλλος ἄν τὸν πονᾶς ἤ ὑποκρίνεσαι. 

Ἕνας ἀλήτης εἶναι καλύτερος ἀπὸ ἕναν ὑποκριτή Χριστιανό. Γι’ αὐτὸ ὄχι ὑποκριτικό γέλιο ἀγάπης ἀλλὰ φυσιολογική συμπεριφορά· οὔτε κακία οὔτε ὑποκρισία ἀλλὰ ἀγάπη καὶ εἰλικρίνεια. 

Περισσότερο μὲ συγκινεῖ, ὅταν ἐσωτερικά εἶναι κανεὶς τοποθετημένος καλά. 

Νὰ ἔχη δηλαδή σεβασμό καὶ ἀγάπη πραγματική, νὰ κινῆται ἁπλά, νὰ μήν κινῆται μὲ τύπους, γιατί τότε μένει κανεὶς μόνο στὰ ἐξωτερικά καὶ γίνεται ἄνθρωπος ἐξωτερικός, δηλαδή ἀποκριάτικος καρνάβαλος.

Ἡ ἐσωτερική καθαρότητα τῆς ὄμορφης ψυχῆς τοῦ ἀληθινοῦ ἀνθρώπου ὀμορφαίνει καὶ τὸ ἐξωτερικό του ἀνθρώπου καὶ ἡ θεία ἐκείνη γλυκύτητα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γλυκαίνει ἀκόμη καὶ τὴν ὄψη του.

Ἡ ἐσωτερική ὀμορφιά τῆς ψυχῆς, ἐκτός ποὺ ὀμορφαίνει πνευματικά καὶ ἁγιάζει τὸν ἄνθρωπο, ἀκόμη καὶ ἐξωτερικά, καὶ τὸν προδίδει μὲ τὴν θεία Χάρη, ὀμορφαίνει καὶ ἁγιάζει καὶ αὐτὰ τὰ ἄσχημα ροῦχα ποὺ φοράει ὁ χαριτωμένος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Πάπα-Τύχων ἔρραβε μόνος του σκουφιά μὲ τὴν σακκορράφα ἀπὸ κομμάτια ράσου, τὰ ἔκανε σάν σακκοῦλες, καὶ τὰ φοροῦσε, ἀλλὰ σκορποῦσαν πολλή χάρη. Ὅ,τι παλιό φοροῦσε ἤ ἀσουλούπωτο, δὲν φαινόταν ἄσχημο, γιατί ὀμόρφαινε καὶ αὐτὸ ἀπὸ τὴν ἐσωτερική ὀμορφιά τῆς ψυχῆς του. 

Κάποτε τὸν φωτογράφισε ἕνας ἐπισκέπτης ὅπως ἦταν, μὲ τὴν σακκούλα γιὰ σκουφί καὶ μὲ μία πιτζάμα, ποὺ τοῦ εἶχε ρίξει στὶς πλάτες του, γιατί εἶδε τὸν Γέροντα νὰ κρυώνει. 

Καὶ τώρα ὅσοι βλέπουν στὴν φωτογραφεῖα τὸν Πάπα-Τύχωνα νομίζουν ὅτι φοροῦσε δεσποτικό μανδύα, ἐνῶ ἦταν μία παλιά παρδαλή πιτζάμα. Οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ κουρέλια τοῦ τὰ ἔβλεπαν μὲ εὐλάβεια καὶ τὰ ἔπαιρναν γιὰ εὐλογία. 

Μεγαλύτερη ἀξία ἔχει ἕνας τέτοιος εὐλογημένος ἄνθρωπος, ποὺ ἄλλαξε ἐσωτερικά καὶ ἁγίασε καὶ ἐξωτερικά, παρά ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀλλάζουν συνέχεια μόνον τὰ ἐξωτερικά (τὰ ροῦχα τους) καὶ διατηροῦν ἐσωτερικά τὸν παλαιό τους ἄνθρωπο μὲ ἀρχαιολογικές ἁμαρτίες.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

ΛΟΓΟΙ Α'- ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ

πηγή:

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ. Γ.ΕΦΡΑΙΜ

Στο «εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου» να σταυρώνουμε τον νού μας, όπου πονάμε και

Στο «εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου» να σταυρώνουμε τον νού μας, όπου πονάμε και να μνημονεύουμε ονόματα αρρώστων, αμαρτωλών, φυλακισμένων.

Θέλω καί κάτι επί πλέον νά έπισημάνω γιά τήν Θεία Λειτουργία, γιά τή στιγμή τού «Άξιόν έστι».

Εκείνη τήν ώρα νά προσέχουμε τον λογισμό μας και νά σταυρώνουμε όλο τό σώμα μας, διότι είναι παρών ό Θεός.

Εκείνη τήν ώρα αποκαλύπτει πολλά πράγματα ο Θεός και πολύ μας ενισχύει. Εκείνη τήν ώρα επισκιάζει η Χάρις του Παναγίου Πνεύματος.

Η δέ Παναγία όλα τα εξορκίζει είτε πειρασμό είτε αρρώστια. Στο «εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου» νά σταυρώνουμε τον νου μας, όπου πονάμε καί νά μνημονεύουμε ονόματα αρρώστων, αμαρτωλών, φυλακισμένων καί όσων ανθρώπων έχουν ανάγκη.

Τήν ώρα πού εύχεται ο ίερεύς καί λέει:«Μνήσθητι Κύριε… ζώντων καί τεθνεώτων» νά γονατίζουμε, αν μπορούμε -καί οι εκκλησιαστικές- καί νά προσευχώμαστε γιά όλους τούς ανθρώπους. Κάποτε είχε έρθει ο κύριος, που χάρισε στο Μοναστήρι τα βιβλία τού αγίου Ιωάννου τού Χρυσοστόμου.

Είχε ένα έπίμονο πονοκέφαλο καί είχε ξοδέψει πολλά χρήματα στούς γιατρούς, χωρίς νά βρή θεραπεία. Ακούσε λοιπόν σέ μία Θεία Λειτουργία φωνή πού τού είπε: «Τήν ώρα πού θά λέη ο ίερεύς τό “εξαιρέτως”, νά σταυρώσης τον πόνο σου». Αυτό ήταν, σταυρώθηκε καί πέρασε.

Έρχεται καί η Μεγάλη Τεσσαρακοστή! Νά τή διέλθωμε με πίστη, μέ πολλή αγάπη, με ύπομονές, με πολύ αγώνα πνευματικό, γιά νά φθάσουμε και στην αγία Ανάσταση.

Από το βιβλίο: Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου, Λόγια καρδιάς.

Πηγή

https://paraklisi.blogspot.gr/2017/11/blog-post_842.html