"Δύο πράγματα πρέπει να εξακολουθήσει όποιος θέλει να γευτεί η ψυχή του τη Χάρη του Θεού:"...

"Όποιος θέλει να φτάσει στα μέτρα και την κατάσταση των αγίων Πατέρων, για να γευτεί η ψυχή του και η καρδιά του τη Χάρη του Θεού κατά το μέτρο της κατανύξεώς του οφείλει, λέγω, δύο πράγματα να εξακολουθήσει: νηστεία και καρδιακή προσευχή.

Γιατί αυτά τα δύο, δηλαδή η νηστεία και η καρδιακή ευχή γίνονται στην ψυχή σαν δύο μελιστάλαχτα και ζαχαροστάλακτα θεία φυτά, τα οποία σταλάζουν σε αυτή την ψυχή για πάντα με θαυμαστό τρόπο κάθε θεία γλυκύτητα.

Λέγω δε όλη τη θεία γλυκύτητα, γιατί όποιος έχει αυτές τις δύο εργασίες, γεύεται η ψυχή του και η καρδιά του μυστικά κάθε πνευματική παράκληση. 

Διότι όσος ουράνιος και ακατανόητος πλούτος και όση πνευματική και αδιάσπαστη ευφροσύνη βρίσκονται κρυμμένα μέσα στις Άγιες και θεόπνευστες Γραφές, όλα αυτά τα αισθάνεται όχι σαν όνειρο ούτε σαν να τα βλέπει σε καθρέφτη, όπως τα φαντάζονται στο μυαλό τους εκείνοι που δεν έχουν αυτές τις δύο εργασίες αλλά τα αισθάνεται πραγματικά και στην ψυχή και στην καρδιά με τον ακόλουθο τρόπο:

Όταν κάποιος νηστευτής ήθελε αφοσιωθεί έντονα στην καρδιακή προσευχή τόσο πολύ μέχρι που να αισθάνεται στο βάθος του εαυτού του τον πόνο της καρδιάς του, τότε αυτός κυριεύεται από κάποια υπερβολική ατονία τόσο της εσωτερικής καταστάσεως όλου του εαυτού του όσο και της εξωτερικής όλου του σώματός του.

Αυτή όμως η ακραία ατονία κόβει και απονευρώνει κάθε φανερή και νοητή σαρκική ηδονή που βρίσκεται κρυμμένη μέσα στο σώμα του ανθρώπου.

Kαι μετά από αυτό γεύεται ο άνθρωπος την ουράνια και πνευματική ηδονή μέσα του γι΄αυτό λέγεται: "Η βασιλεία του Θεού βρίσκεται μέσα μας".

Αυτή δε η ουράνια και πνευματική ηδονή την οποία γεύεται μυστικά μέσα του ο άνθρωπος φανερώνεται με τον εξής τρόπο:

Λέγοντας κανείς από καρδιάς το "Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με", όπως πολλές φορές είπαμε, αποκτά μέσα του με κάθε βεβαιότητα μία μεγάλη και ανεπιτήδευτη ευλάβεια στον Θεό και στα θεία και θαυμάσια λόγια. Συγχρόνως δε μαζί με εκείνη την καθαρή ευλάβεια σημαδεύεται μέσα του η Χάρις του Αγίου Πνεύματος, η οποία είναι μία παρηγορία και ευφροσύνη τόσο της ψυχής όσο και της καρδίας του ανθρώπου.

Διότι όταν αγγίξει την καθαρή καρδιά η Χάρις του Αγίου Πνεύματος, παρηγορείται όχι μόνο η ψυχή αλλά γλυκαίνεται εσωτερικά με θαυμαστό τρόπο η καρδιά με τρόπο ακατανόητο και μυστικό, όπως και η άκρη της γλώσσας του ανθρώπου, όταν προσεύχεται νοερά απ΄την καρδιά του πολλές ώρες με άκρα ευλάβεια και άκρα προσοχή προς την ευχή.

Και ξαναλέμε πώς εκείνη η γλυκύτητα που αισθάνεται η καρδιά από τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος είναι μεν πολύ μυστική και πνευματική, όμως μοιάζει με εκείνη την αισθητή γλυκύτητα που έχει το στόμα του ανθρώπου, όταν τρώει μέλι ή ζάχαρη. Επίσης η ψυχή αισθάνεται μέσα της τη γλυκύτητα με τον εξής τρόπο:

'Οταν πλησιάσει στην ψυχή η Χάρις του Αγίου Πνεύματος τότε φαίνεται στην ψυχή όλη η Αγία Γραφή σαν ένα σκιερό δέντρο που τα φύλλα του στάζουν ζάχαρη και οι ρίζες του ποτίζονται από την άπειρη γλυκύτητα του Χριστού.

Και η καρδιά αισθάνεται τη Χάρι του Αγίου Πνεύματος με τον εξής τρόπο: 

Όταν κανείς αισθανθεί ότι κατοικεί στην καρδιά του η χάρη του Αγίου Πνεύματος τότε αισθάνεται στο κέντρο του εαυτού του στα έγκατα της καρδιάς του κάποια θεϊκή χαρά, κάποια πνευματική παράκληση.

Όταν παρηγορείται η καρδιά τότε αυτή θερμαίνεται με θέρμη ουράνια και άϋλη από τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Και αυτό είναι που είπε ο Χριστός: "Ηρθα να βάλω πυρ στη γη. Και τι θέλω εάν ήδη έχει ανάψει".

Αφού λοιπόν θερμανθεί η καρδιά σου με εκείνη τη θέρμη, ανάβει μέσα της η μεγάλη πυρκαγιά της αγάπης του Χριστού και την κυριεύει ο πόθος και ο έρωτας Αυτού.

Και τότε μόνο θα μπορέσει να θυμηθεί η καρδιά τον Κύριο Ιησού ή τους οικείους και φίλους του Χριστού, τους Αγίους, τότε λέγω τήκεται λιώνει από τα δάκρυα του Χριστού και των Αγίων.

Και όπως, όταν αναβλύζει από μία πηγή νερό δεν μπορεί κανείς να το κάνει να μην αναβλύζει, διότι αν το στουπώσει από δω θα αναβλύζει από κει, έτσι γίνεται και στην καρδιά. Διότι όταν γλυκαθεί η καρδία από τη γλυκύτητα του Θεού κλαίει μέσα της αυτομάτως θαυμάζοντας τη γλυκύτητα της Χάρης.

Αν την ώρα που κλαίει η καρδιά επιχειρούσε κανείς άλλος να κόψει τα δάκρυά της κάνοντας έργα του άρχοντος της κακίας,  τότε λέω, έχοντας η ψυχή ακένωτα δάκρυα που τρέχουν κατά την ώρα εκείνη σταματούν τα δάκρυα προς στιγμή από το ξαφνικό κακούργημα του μισόκαλου.

Όμως, όταν πάλι η καρδιά θελήσει με νήψη (εγρήγορση)να προσέχει στη Χάρη του Θεού, η οποία την επισκέπτεται,  τότε συνεχίζει να κλαίει πάλι όπως και πρώτα.

Κλαίει δε η καρδιά, διότι όταν κλαίει για τον Δημιουργό της, μαζί με τα κλάματά της αισθάνεται μέσα της τη γλυκύτητα της Χάριτος και αυτός είναι ο καρπός του "χαροποιού πένθους"...

ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ

Άγιος Λουκάς Κριμαίας: "Όπως οι αναθυμιάσεις, μάς προκαλούν ασθένειες, έτσι οι αναθυμιάσεις της κακής πνευματικής ενέργειας φαρμακώνουν την καρδιά, το μυαλό και την πνευματική μας ζωή".

Και η υλική ευημερία του λαού συνδέεται πάντα στενά με την υγιή και καθαρή κατάσταση της ψυχής και της καρδιάς του λαού.

"Είναι η αλήθεια που πρέπει να γνωρίζετε. Πρέπει να ξέρετε ότι η δύναμη του ανθρώπινου λόγου είναι τεράστια.

Ούτε ένας λόγος που βγαίνει από τα ανθρώπινα στόματα δεν χάνεται στον χώρο χωρίς ίχνη.

Πάντα αφήνει βαθύ, ανεξίτηλο ίχνος, ζει ανάμεσά μας, ενεργεί στην καρδιά μας, γιατί στον λόγο βρίσκεται μεγάλη πνευματική ενέργεια που είναι η ενέργεια της αγάπης και του καλού ή απεναντίας η ασεβής ενέργεια του κακού.

Και η ενέργεια ποτέ δεν χάνεται. Αυτό το ξέρουν όλοι οι φυσικοί, όσον αφορά στην υλική ενέργεια που σε όλες τις μορφές της ποτέ δεν χάνεται.

Η πνευματική ενέργεια επίσης ποτέ δεν χάνεται χωρίς ίχνη, αλλά εξαπλώνεται παντού, ενεργεί σε όλα.

Με τα στόματα των ασεβών κατεδαφίζεται η πόλη, επειδή η κακή ενέργεια της ορμητικής γλώσσας τους, της ακάθαρτης και βλάσφημης, διεισδύει στην καρδιά των γύρω ανθρώπων, μολύνει τον πνευματικό αέρα έτσι όπως ο υλικός αέρας μολύνεται από τις αναθυμιάσεις.

Εάν οι αναθυμιάσεις προκαλούν σε μας σωματικές ασθένειες, τότε οι αναθυμιάσεις της κακής πνευματικής ενέργειας φαρμακώνουν την καρδιά μας, το μυαλό μας και όλη την πνευματική μας ζωή.

Η ζωή ολόκληρου του λαού γίνεται δηλητηριασμένη από αυτή την κακή πνευματική ενέργεια και εάν έχουν δηλητηριαστεί οι καρδιές και το μυαλό των ανθρώπων με αυτές τις πνευματικές αναθυμιάσεις, εάν γεννήθηκαν μέσα τους οι ακάθαρτοι και βλάσφημοι λογισμοί, η συκοφαντία, η κατάκριση και όλα αυτά που είναι αρεστά στον διάβολο και τους υπηρέτες του, τότε με αυτή την ακάθαρτη πνευματικότητα γεμίζει όλη η πνευματική ζωή του λαού.

Και η υλική ευημερία του λαού συνδέεται πάντα στενά με την υγιή και καθαρή κατάσταση της ψυχής και της καρδιάς του λαού. 

Εάν η ευλογία των δικαίων εξαπλωθεί πάνω στον λαό, εάν στην καρδιά των ανθρώπων διεισδύσουν τα άγια λόγια τους, τότε η πνευματική κατάσταση του λαού θα προοδεύει και επομένως και η υλική θα βαθαίνει και θα προοδεύει.

Εάν βασιλεύει στην ψυχή του λαού η πνευματική μόλυνση που βγαίνει από τα στόματα των αδίκων, τότε η κακή ενέργεια των κενών και διεφθαρμένων λόγων θα καταστρέψει τον λαό, όχι μόνο στην πνευματική, αλλά και στην φυσική κατάσταση. Αυτό το ξέρετε.

Βλέπετε πόσο φοβερή, πόσο μεγάλη είναι η ευθύνη μας για κάθε σαπρό, κακό και ακάθαρτο λόγο ; Γιατί με αυτούς τους ακάθαρτους λόγους δηλητηριάζουμε την καρδιά και το μυαλό των οικείων μας.

Να γιατί τόσο έντονα μιλάει για την γλώσσα μας ο άγιος απόστολος Ιάκωβος συγκρίνοντάς την με την φωτιά που φλογίζει και φαρμακώνει όλη την ζωή μας... ".

--------------------------------------------------------------

Από το βιβλίο : 
Ρήματα ζωής αιωνίου, 
Αγίου Λουκά, επισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας

https://www.facebook.com/ioanna.kap1?hc_ref=NEWSFEED&fref=nf

Χειρόγραφο ανωνύμου ησυχαστού, 1851: Πότε μας επισκέπτεται μυστικά στην προσευχή η Αγ. Τριάς, πότε η Παναγία και πότε οι Άγιοι;

ΑΠΟ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ ΤΟΥ 1851 

ΤΗΣ Ι.Μ. ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ

****
 ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΗΣΥΧΑΣΤΟΥ 

ΝΗΠΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ, 2001, σελ. 98--103*

Λόγος έβδομος

Περί του πότε επισκέπτεται η Θεία Χάρις εκείνον που προσεύχεται νοερά στον Θεό απ΄ την καρδιά του και ποια είναι τα πνευματικά σημάδια αυτής της επισκέψεως.

Ευλόγησον πάτερ

Όταν λοιπόν αγαπητέ προσεύχεσαι νοερά από το βάθος του εαυτού σου για πολύ, να ξέρεις ότι  κάποια θεία επίσκεψη σε επισκέπτεται αοράτως για αγιασμό της ψυχής σου και για παρηγοριά της καρδιάς σου και για θεία στήριξη όλων των ψυχικών και σωματικών σου αισθήσεων.

Έτσι άλλοτε σε επισκέπτεται η Χάρις της Αγίας Τριάδος και τούτο το καταλαβαίνεις διότι,  όταν στο όνομα της Αγίας Τριάδος λέμε «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» τότε εξίσου:

·     χαίρεται η ψυχή,

·     γλυκαίνεται η διάνοια,

·     αναβλύζει από την καρδιά η κατάνυξη σαν από πηγή

·     και τα μάτια σου χύνουν θερμότατα δάκρυα.

Τότε έχουμε επίσκεψη της Αγίας Τριάδος.

Άλλοτε πάλι σε επισκέπτεται ιλαρά η Χάρη του Θεού και Πατρός. Αυτό το καταλαβαίνεις διότι στο όνομα του Θεού και Πατρός αισθάνεσαι κατάνυξη περισσότερη και γλυκαίνεται το πνεύμα σου περισσότερο απ΄ότι στο όνομα του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Άλλοτε πάλι και μάλιστα τις περισσότερες φορές σε επισκέπτεται ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Τούτο το καταλαβαίνεις, γιατί στο γλυκύτατο όνομά Του και σε όλα τα θεία μυστήρια αισθάνεσαι περισσότερη κατάνυξη και ηδύτητα παρά στο όνομα του Πατρός και του Αγίου Πνεύματος.

Έτσι τότε λέγεται επίσκεψις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Ἀλλοτε πάλι, όταν προσεύχεσαι νοερά από τα βάθη της καρδιάς σου σε επισκέπτεται το Άγιο Πνεύμα και πετά ολόγυρά σου σαν καθαρή περιστερά. Τούτο δε το αντιλαμβάνεσαι, διότι στο όνομα του Αγίου Πνεύματος αισθάνεσαι περισσότερη κατάνυξη και γλυκύτητα παρά στο όνομα του Πατρός και του Υιού.

Έτσι έχουμε τότε  επίσκεψη του Αγίου Πνεύματος.

[….] Όχι ότι η Αγία Τριάδα δεν είναι ομοούσιος -άπαγε της βλασφημίας- αλλά δεν έχεις κατάνυξη μήτε γλυκαίνεσαι εξίσου κάποιες φορές. Διότι όταν προσεύχεσαι στην Αγία Τριάδα δεν ενατενίζεις εσύ με τους πνευματικούς σου οφθαλμούς εξίσου με την ίδια θερμότητα καρδιάς στη μία ουσία, στη μία φύση, στη μία δύναμη της Αγίας Τριάδος μήτε επικαλείσαι από το βάθος της καρδιάς σου με την ίδια ευλάβεια τα τρία ονόματα της Αγίας Τριάδας, γι΄αυτό δεν κατανύσεσαι το ίδιο.

Πρέπει  λοιπόν όταν προσφέρεις στην Αγία Τριάδα τη δέηση και την προσκύνησή σου να την προσφέρεις με ίση άκρα τιμή και στα τρία ονόματα, με ίση άκρα ευλάβεια και με ίση άκρα θερμότητα καρδιάς, διότι έτσι γλυκαίνεσαι εξίσου. […]

Όταν εσύ ενατενίζεις νοερά με άκρα ευλάβεια στον Πατέρα τότε φωτίζεσαι από τον Πατέρα, γι΄αυτό κατανύσεσαι στο όνομα του Πατρός. Όταν ενατενίζεις με την ίδια ευλάβεια και στον Υιό τότε φωτίζεσαι από τον Υιό γι΄αυτό τότε κατανύσεσαι στο όνομα του Υιού. Το ίδιο ισχύει και με το Άγιο Πνεύμα. Επομένως αν θέλεις να κατανύσεσαι εξίσου και στα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος πρέπει να ευλαβείσαι εξίσου την Αγία Τριάδα, να ευλαβείσαι εξίσου να σέβεσαι εξίσου.

Άλλοτε πάλι, όταν προσεύχεσαι νοερά από την καρδιά σου για πολύ σε επισκέπτεται ιλαρά η Αγία Θεοτόκος. Αυτό δε το καταλαβαίνεις διότι σαν ποτάμι σε πλημμυρίζει η κατάνυξη από τα θεία ονόματα της Παναγίας μας, από τα θεία και άγια της λόγια, από τα θεία της θαύματα.

Τότε έχουμε επίσκεψη της Παναγίας.

Άλλοτε πάλι όταν προσεύχεσαι νοερά από το βάθος του εαυτού σου στον Άγιο, του οποίου τον βίο διαβάζεις και στοχάζεσαι τη χάρη του, χύνεις θερμότατα δάκρυα, διότι σε επισκέπτεται η χάρη του ως συναγωνιστή με εκείνον και ως φίλο του Κυρίου. Τότε, όταν προσεύχεσαι νοερά από το κέντρο του βάθους του εαυτού σου σε επισκέπτονται αοράτως και ιλαρώς όλοι οι άγιοι εκείνοι των οποίων επικαλείσαι τα ονόματα με θερμότητα καρδιάς, γι΄αυτό αγάλλεται η ψυχή σου και αλλοιώνεται η καρδιά σου στη χάρη τους.

Άλλοτε πάλι όταν προσεύχεσαι με τον ίδιο τρόπο σου γίνεται άνωθεν  από τη θεία  Χάρη κάποια μυστική επίσκεψη, Η οποία δεν μπορείς να καταλάβεις από ποιον Άγιο ήταν. Και ότι έγινε κάποια θεία επίσκεψη στην ψυχή σου εκείνη την ημέρα το καταλαβαίνει μόνο η ψυχή σου από κάποια πνευματικά και νοερά σημεία που έγιναν και γίνονται, τα οποία η γλώσσα δεν έχει τη δύναμη να τα ρητορεύσει.

Τότε έχουμε επίσκεψη κάποιου Αγίου.

Όμως, αν ήταν η επίσκεψη του Θεού η των Αγίων ή της Παναγίας δεν μπορείς αμέσως να το καταλάβεις. Αν όμως στοχαστείς τη θεία αυτή επίσκεψη με συντετριμμένη καρδιά, με πεντακάθαρο κι αθόλωτο (διαυγή) νου, με διάνοια σε εγρήγορση κι αν δεηθείς μυστικά, θερμά και ταπεινά εκείνος που σου έκανε τη θεία επίσκεψη θα σου φανερωθεί και θα σου αποκαλυφθεί με κάποια φανερά σημάδια!

Η δε αποκάλυψη της μυστικής επίσκεψης γίνεται με τον εξής τρόπο: Παρακαλώντας εσύ τον αγνοούμενο και αγνώριστο ευεργέτη σου αρχίζεις πρώτα από τον Θεό να τον παρακαλείς και να τον δοξολογείς. Και εάν μεν η επίσκεψη είναι του ίδιου του Θεού, μέσα στη διάνοιά σου φαίνεται το όνομα του Θεού γλυκύ σαν καμιά σταλαγματιά μέλι, η οποία στάζει αρρήτως στην καρδιά με την ίδια γλυκύτητα. Η δε καρδιά στάζει μυστικά στην ψυχή κάποια δάκρυα ουράνια, δάκρυα πνευματικά, δάκρυα ζαχαρωτά. Ομοίως σταλάζουν και οι οφθαλμοί στο πρόσωπο δάκρυα όμοια με αυτά τα μ ε λ ι ρ ρ υ τ ο κ α ρ δ ι ο σ τ ά λ α χ τ α και με τα   ζ α χ α ρ ο ψ υ χ ο σ τ ά λ α χ τ α  και με  τα  γ λ υ κ ο δ ι α ν ο ι ο σ τ ά λ α χ τ α  δάκρυα.

Ως εκ τούτου εκείνη την ώρα ακτινοβολεί το πρόσωπο από τη νοητή ακτίνα της πνευματικής χαράς. «Καρδίας γαρ ευφραινομένης θάλλει πρόσωπον». (Όταν ευφραίνεται η καρδιά ανθίζει το πρόσωπο).

Από αυτά τα σημεία λοιπόν γνωρίζεις ότι η επίσκεψη ήταν της Χάριτος  του Θεού. Διαφορετικά αν δεν γίνεται κάτι τέτοιο στο όνομα του Θεού τότε η επίσκεψις ήταν άλλου Αγίου.

Έτσι παρακαλείς πάλι μυστικά στη διάνοιά σου και θερμά στην καρδιά σου όλους τους αγίους αρχίζοντας από την Παναγία και περνώντας σε όλα τα τάγματα των Αγίων. Παρακαλώντας δε και μελετώντας τα τάγματα των αγίων, αν φθάσει η διάνοιά σου στο τάγμα εκείνου του αγίου που σου έκανε τη μυστική επίσκεψη, αμέσως σου έρχεται μία πνευματική παρηγορία και κάποια φανερά σημάδια, από τα οποία πληροφορείσαι ότι κάπου εκεί κοντά είναι ο φίλος σου άγιος που σε επισκέφτηκε.

Τότε δέεσαι πάλι στον άγιο που τον γνωρίζεις από τον βίο και τα θαύματά του και λέγοντας μόνο το όνομά του γίνεται φανερός από τη ζωηρότερη ενέργεια και από τα σημαντικότερα σημεία της αυτομάτου κατανύξεως και της πνευματικής θερμότητας.

Διότι εκείνη την ημέρα και μόνο να ακούσεις το όνομα του αγίου που σε επισκέφτηκε ή να σκεφτείς τα θαύματά του ή μόνο με την ενθύμησή του κατανύσεσαι πότε στην καρδιά σου, πότε στα μάτια σου και πότε σου έρχεται ζήλος πνευματικός να  μιμηθείς τον άγιο στις πράξεις και τις αρετές.

Αφού όμως περάσει εκείνη η ημέρα φεύγει από σένα εκείνη η χάρη ...".
------------------------------------------------------------------

*Σταχυολόγημα, ελαφρά διασκευασμένο και προσαρμοσμένο στη νεοελληνική
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ

20 ΧΡΟΝΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑ 1997- 2016_ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

fhttp://www.in-ad.gr/images/stories/pdf/Dimitria2016.pdf

Ξεφυλλίστε το πρόγραμμα πατώντας στη διεύθυνση:

fhttp://www.in-ad.gr/images/stories/pdf/Dimitria2016.pdf

KΥΡΙΑΚΗ 9 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

ΩΡΑ 6:30 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ: 

Ἔναρξη τῶν ἑορταστικῶν ἐκδηλώσεων "ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2016" μέ πανηγυρική ὑποδοχή τοῦἱεροῦ λειψάνου τοῦ Πανευφήμου καί Πρωτοκορυφαίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦΠρωτοκλήτου Πολιούχου Πατρῶν, προερχομένου ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Πατρῶν,ἔμπροσθεν τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πατρῶν κ. Χρυσόστομο καί τό ἱερατεῖο. 

Ἀρχιερατικός Ἑσπερινός καί ὁμιλία ἀπό τόν Σεβασμιώτατο.

Τά χαριτόβρυτα λείψανα τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου καί τοῦ ΜεγαλομάρτυροςἉγίου Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου θά τοποθετηθοῦν ἐντός τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ σέ εἰδικό χῶρο, γιά ἀσπασμό ἀπό τούς πιστούς μέχρι καί τή λήξη τῶν «ΔΗΜΗΤΡΙΩΝ». 

ΩΡΑ 9:30 ΤΟ ΒΡΑΔΥ: 

Κατανυκτική ἱερά ἀγρυπνία.

Λειτουργός ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Ἄνθιμος, Ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γαλακτοτροφούσης Μεγάρων.

Θά ψάλουν τά μέλη τοῦ Συλλόγου Ἱεροψαλτῶν Κορινθίας "Κυριακός ὁ Ὑμνογράφος"ὑπό τή διεύθυνση τοῦ Πρωτοψάλτου κ. Ἀναστασίου Γκιούλη.

http://www.in-ad.gr/

"O Χριστὸς χαρίζει πλουσιότερα τὰ δῶρα Του στὶς μεγάλες ἑορτές, σὰν μία ἰδιαίτερη εὐλογία.

Καθαρισμὸς τῆς καρδίας

 "Ὁ Ἰησοῦς μᾶς ἀνέφερε ὅτι: «Τὰ ἔξωθεν εἰσερχόμενα οὐ κοινοῦσι τὸν ἄνθρωπο», δηλαδὴ δὲν τὸν μολύνουν. Ἐκεῖνα ποὺ ἐξέρχονται ἀπὸ μέσα τὸν κάνουν ἀκάθαρτο. «Ἐκ γὰρ τῆς καρδίας ἐξέρχονται διαλογισμοὶ πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι». (Ματθ. 15,18). 

Αὐτὰ εἶναι τὰ περισσεύματα τῆς ἀκαθάρτου καρδίας τὰ ὁποῖα κινούμενα ἀπὸ μέσα πρὸς τὸ ἔξω, δημιουργοῦν τὸ σῶμα τῆς περιεκτικῆς κακοηθείας. Καὶ τότε καταρακώνεται ἡ ἐλευθερία τῆς προσωπικότητας τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἀπὸ εὐγενὴς καὶ «κατ᾿ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν» πλασμένος ποὺ εἶναι, γίνεται πονηρὸς καὶ διεφθαρμένος.

Ἐπειδὴ μετέχομε καὶ ἐμεῖς αὐτῆς τῆς ἀρρωστημένης καταστάσεως, ἐξήλθαμε ἀπὸ τὸν κόσμο ἀκριβῶς γι᾿ αὐτὸ τὸν λόγο. Κόσμο ὅταν λέμε δὲν ἐννοοῦμε τοὺς ἀνθρώπους. Κόσμος εἶναι τὸ σύστημα τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, ποὺ κατὰ τὸν Παῦλο εἶναι τὰ πάθη καὶ οἱ ἐπιθυμίες. Καὶ κατὰ τὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη, ἡ «ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν καὶ ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου», ἡ ἀφροσύνη καὶ γενικὰ ἡ ματαιοφροσύνη.

Εὑρισκόμενοι τώρα ἐδῶ, προσέχαμε ἀκριβῶς στὸ νὰ γίνωμε «καθαροὶ τῇ καρδίᾳ», γιατὶ μόνο ἔτσι θὰ ἴδωμε τὸν Θεό, ὅσο ἐπιτρέπεται βέβαια στὴν ἀνθρώπινη φύσι νὰ ἔχῃ ἐμπειρία τῆς ὁράσεως τοῦ Θεοῦ. Τὸ θέμα τῆς παλιγγενεσίας δὲν εἶναι ἡ μεταφορὰ τῶν ἀνθρώπων εἰς ἕνα εὐδαιμονισμό. Αὐτὰ τὰ παραδέχονται οἱ ξένες ὁμολογίες: Ὁ ἄνθρωπος μετὰ τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ Λόγου, δὲν μεταφέρεται εἰς ἕνα εὐδαιμονισμό, οὔτε ἐπανέρχεται ἀπὸ μία ἐξορία σὲ μιὰ καλύτερη ζωή. Αὐτὰ δὲν εἶναι τῆς Ἐκκλησίας μας γεννήματα, ἀλλὰ πεπλανημένες ἰδέες. Ἡ κένωσι τοῦ Θεοῦ Λόγου, μετέφερε στὴν ἀνθρώπινη φύσι τὴν θέωσι. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος μεταφέρεται διὰ τῆς Χάριτος ‐ ἐὰν ἀρχίσει ἀπὸ ἐδῶ νὰ πειθαρχῇ στὸ Θεῖο θέλημα‐ ὑποστατικὰ στὴν ἕνωσί του μὲ τὸν Θεό.

 Ὅπως μετέχει τὸ θετὸ παιδὶ στὴν περιουσία, στὸ ὄνομα καὶ στὴν προσωπικότητα τοῦ πατέρα του, ἐνῷ δὲν εἶναι φυσικὸ παιδί, ἔτσι καὶ ἐμεῖς. Ἂν καὶ δὲν γεννηθήκαμε τρόπον τινά, ἀπὸ τὸν Θεό, μὲ τὴν υἱοθεσία ὅμως ἀπεκτήσαμε τὴν ἴδια θέσι, ποὺ ἔχει ἕνα φυσικὸ παιδί. Αὐτὸ γιὰ μᾶς λέγεται θεανθρωπισμός. Αὐτὸ μᾶς ἔφερε στὴ γῆ ὁ Θεὸς Λόγος…

Καὶ ὅταν τοῦ ἐζήτησαν νὰ τοὺς μάθη νὰ προσεύχονται, κατ᾿ εὐθεῖαν τοὺς εἶπε: «Πάτερ, ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς». Γιὰ νὰ ἐπιτευχθῆ ὅμως αὐτὸ καὶ νὰ εἰσέλθωμε στοὺς κόλπους τῆς υἱοθεσίας, πρέπει νὰ προσέξωμε, ὄχι μόνο νὰ μὴν ἁμαρτάνωμε, ἀλλὰ νὰ κτυπήσωμε τὴν ρίζα τῆς ἁμαρτωλότητος, ὥστε καὶ μέσα στὴν διάνοιά μας νὰ μὴν ἔχῃ θέσι.

 Ὅταν καθαρίση ἡ καρδιὰ ἀπὸ τὶς ἐνέργειες τῶν παθῶν, ποὺ εἶναι ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος, ἔρχεται τότε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ κατοικεῖ. Προσέξετε πῶς ὁ Ἰησοῦς μας τὸ ἀναφέρει. «Ἐὰν τὶς ἀγαπᾷ με, τὸν λόγον μου τηρήσει, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ᾿ Αὐτῷ ποιήσομεν».

Κοιτάξετε τί λέει, «μονήν»· δὲν λέει ὅτι θὰ ἔλθωμε νὰ σᾶς ἐπισκεφθοῦμε, ὅπως κάνομε ἐμεῖς μιὰ ἐπίσκεψι, ἀλλὰ λέει ὅτι θὰ κάνωμε διαμονή. Αὐτὸς εἶναι ὁ Θεανθρωπισμός. Ἡ ἀπαλλαγή μας ὅμως ἀπὸ τὴν ἁμαρτία δὲν γίνεται αὐτομάτως ἀλλὰ σταδιακά, ὅπως γίνεται ἡ σωματικὴ αὔξησι.

Μὲ τὴν ἐμμονή μας, σιγὰ‐σιγὰ ἐπιτελεῖται διὰ τῆς Χάριτος μυστηριωδῶς ἡ κάθαρσι τῆς καρδιᾶς. Καθαρίζῃ πρῶτα ὁ νοῦς καὶ φωτίζεται, καὶ ἔτσι συλλαμβάνει καλὰ τὰ νοήματα καὶ δὲν πλανᾶται. Μετὰ τὴν σωστὴ χρῆσι τῶν νοημάτων καὶ τὴν τήρησι τῆς ἀκριβείας τῶν ἐντολῶν, καθαρίζεται καὶ ἡ καρδιά. Τότε εἰσέρχεται ἡ Θεία Χάρις μόνιμα καὶ κάνει τὸν ἄνθρωπο ἀληθινὰ θεοφόρο. Καὶ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἐνῷ εἶναι ζωντανός, μεταφέρθη «ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωή». Αὐτὸ εἶναι ὁ ἁγιασμός.

Τότε εἰς αὐτὸν δὲν λειτουργοῦν οἱ φυσικοὶ νόμοι. Κοινωνεῖ μόνιμα μὲ τὴν θεία Χάρι καὶ εἰσέρχεται στὸ ὑπὲρ φύσι, οὕτως ὥστε νὰ ἔχῃ τὸ διορατικὸ ἢ τὸ προφητικὸ χάρισμα. Δὲν φοβᾶται τὶς ἀσθένειες, τοὺς κινδύνους, διότι μεταφερόμενος στὴ θέσι τῆς υἱοθεσίας τὸν σκεπάζει ἡ θεία Χάρις· καὶ ὅταν κάποτε θὰ φύγη ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτό, θὰ κερδίση τὶς αξίες τῶν ἐπαγγελιῶν, ποὺ μᾶς ὑπεσχέθη ὁ Χριστός μας.

Καὶ αὐτὲς τὶς ἡμέρες, ἂν εἶστε λίγο προσεκτικοί, θὰ αἰσθανθῆτε περισσότερο τὴν ἐπίδρασι τῆς Χάριτος, διότι ὅπως ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος Γέροντάς μας, ὁ Χριστὸς χαρίζει πλουσιότερα τὰ δῶρα Του στὶς μεγάλες ἑορτές, σὰν μία ἰδιαίτερη εὐλογία.

-----------------------------------------------------

IΩΣΗΦ ΜΟΝΑΧΟΥ

ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΩΝΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1989

ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ

"Η Εκκλησία είναι Μία και αυτή είναι μόνον η Ορθόδοξος Εκκλησία". Μητροπολίτης Αμβρόσιος για τη Σύνοδο της Κρήτης

Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΕΠΛΗΓΩΣΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

«Ουκ αρνησόμεθά Σε, φίλη Ορθοδοξία»! 

1. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ:

Κατά το τελευταίο αυτό χρονικό διάστημα εγράφησαν πολλά και ελέχθησαν πολύ περισσότερα για την πολυδιαφημισμένη εκείνη Σύνοδο της Ορθοδοξίας, η οποία συνήλθε στο Κολυμπάρι της Κρήτης τον παρελθόντα Ιούνιο. Δηλαδή για τη δήθεν Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδοξίας, την οποίαν ο Παναγιώτατος Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως και Οικουμενικός Πατριάρχης  κ. κ. Βαρθολομαίος επεχείρησε να εντάξει στη σειρά των Μεγάλων και Αληθινών Οικουμενικών Συνόδων της Ορθοδοξίας, ώστε το όνομά Του να καταγραφή στις δέλτους της ιστορίας μεταξύ των Μεγάλων Πατριαρχών!

Ανθρώπινος ο πόθος και λογικό το αίτημα! Δυστυχώς όμως ο Πατριάρχης μας με πολλά μεν μέχρι σήμερα λάθη, αλλά με κορυφαίο γεγονός τη Σύνοδο της Κρήτης, κατόρθωσε το αντίθετο! Το όνομά του πλέον έχει καταγραφή μεταξύ εκείνων, οι οποίοι -εν γνώσει των ή και εν αγνοία των- εζημίωσαν την Αγίαν Ορθοδοξίαν μας και την  εταπείνωσαν, άνοιξαν διάπλατα την πόρτα στον Οικουμενισμό, προέβησαν σε πράξεις μειοδοσίας εις βάρος της Ορθοδόξου ημών Πίστεως και Παραδόσεως. Πολύ πρόχειρα π.χ. ας θυμηθούμε  το «άγιο» Κοράνιο στην Ατλάντα! Δίπλα στην «Αγία» Γραφή ο Πατριάρχης μας έθεσε το «Άγιο» Κοράνιο!!!!!

Επανερχόμενοι, λοιπόν, στις επάλξεις μας, έπειτα από την κατ’ ανάγκην δίμηνη σιωπή και απουσία μας, ένεκα των ποιμαντικών μας υποχρεώσεων στη μαρτυρική Επαρχία των Καλαβρύτων, στο σημερινό σημείωμά μας θα καταγράψουμε μερικές ταπεινές σκέψεις εν σχέσει με την προσφάτως συντελεσθείσα προδοσία της Ορθοδοξίας μας στην Κρήτη,  ευχόμεθα δε κάποιος σοφώτερος ημών να μας διορθώσει και να μας διαψεύσει, υπηρετώντας όμως την αλήθεια και όχι  τη σκοπιμότητα.

 Είναι αναγκαίο να λεχθή εκ προοιμίου, ότι όταν και οσάκις το κινδυνεύον είναι η αμώμητος Πίστις μας, τότε τα Πρωτόκολλα περί αποδόσεως τιμής, σεβασμού κλπ. σε υπεροχικά της Εκκλησίας Πρόσωπα παραμερίζονται!  Ταύτα δικαιούνται τιμής, και βεβαίως τιμώνται, εάν και εφ’ όσον τιμούν την Αγίαν Ορθοδοξίαν μας!

Τέλος εισαγωγικώς ας σημειωθεί και τούτο: Εξ επόψεως  θεολογικών Σπουδών είμεθα απλώς ένας μείραξ της Ορθοδόξου Θεολογίας και μάλιστα συγκρινόμενος με το μορφωτικό επίπεδο του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου!  Ας σημειωθεί επίσης, ότι τον Παναγιώτατο εγνωρίσαμε Διάκονο στη Ρώμη.  Πραγματοποιούσε  εκεί μεταπτυχιακές σπουδές στο Κανονικό Δίκαιο.

Διάκονοι τότε αμφότεροι, γνωρισθήκαμε και συνδεθήκαμε έκτοτε διά φιλίας. Δυστυχώς,  η πάροδος των χρόνων συνετήρησε μεν την γνωρι μία, δεν ενίσχυσεν όμως και την φιλία μας, αφού με τον καιρό θεολογικά η πορεία μας καθίστατο όλο και πιο διαφορετική.

Μείραξ, λοιπόν, εξ επόψεως θεολογικών Σπουδών, ο υποσημειούμενος, αλλά εν πάση περιπτώσει Μέλος της Εκκλησίας, στρατιώτης Ιησού Χριστού, ανάξιος Ιεράρχης μεταξύ των αδελφών του Επισκόπων. Ως εκ τούτου δικαιούται, γι’ αυτό και τολμά, να διατυπώσει την ταπεινή του άποψη επάνω στο μεγάλο αυτό ζήτημα της «Μεγάλης Συνόδου».

Ας σημειωθεί επίσης, ότι πολλοί μέχρι σήμερα ασχολήθηκαν με τη Μεγάλη Σύνοδο,  έγραψαν  δε και υπέροχα  θεολογικά κείμενα. Εμείς θα προσεγγίσουμε το ζήτημα από μία απλοϊκή βάση, ώστε και οι μη θεολόγοι πιστοί να κατανοήσουν περί τίνος πρόκειται.  Θα προσπαθήσουμε να εξετάσουμε το θέμα εν σχέσει με το Σύμβολο της Πίστεώς μας, να καταδείξουμε δηλαδή ποιές αλλοιώσεις επιφέρουν σ’ αυτό οι Αποφάσεις της «Μεγάλης Συνόδου», εάν βέβαια γίνουν αποδεκτές, εάν επικρατήσουν στη συνείδηση του εκκλησιαστικού πληρώματος.

 2. «ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ, ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ! ΕΝ ΣΟΦΙΑ ΠΡΟΣΧΩΜΕΝ»

           Θα αρχίσουμε την έρευνά μας από την λειτουργική αυτή εκφώνηση, την οποία εκφωνεί ο λειτουργός ιερεύς προ της απαγγελίας του Συμβόλου της Πίστεως. Πρόκειται περί μιας πολύ σοβαρής προειδοποιήσεως! Η Εκκλησία λέγει προς τους πιστούς: Συγκεντρωθείτε, προσέξτε! Προσέξτε τις πόρτες του Ναού, μήπως εισέλθει κάποιος άπιστος! Προσέξτε τις πόρτες του μυαλού σας, μήπως υπεισέλθει  κάποιο λάθος! Συγκεντρωθείτε στον εαυτό σας! Δεν επιτρέπεται το παραμικρό λάθος! «Τας θύρας, τας θύρας! Εν σοφία πρόσχωμεν» Και κατά την ερμηνευτική απόδοση, που μας δίδει  ο αείμνηστος Μητροπολίτης Κοζάνης Διονύσιος, διά της Αποστολικής Διακονίας:  «Τις θύρες! Φυλάγετε καλά τις θύρες! Ας βάλωμε νου και ας προσέξουμε καλά!» (Η Θεία Λειτουργία, μικρό τευχίδιο με ερμηνεία).

Διερωτηθήκατε ποτέ, γιατί οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας έθεσαν την εκφώνηση αυτή στη συγκεκριμένη θέση;

Κατά την ταπεινή μας άποψη, το έπραξαν όχι μόνο για να τονίσουν την ύψιστη σημασία που έχει το Σύμβολο της Πίστεως στη ζωή της Εκκλησίας, αλλά και για να μας επιστήσουν την προσοχή, ότι στο κομμάτι αυτό ΔΕΝ  ΧΩΡΑΕΙ ΚΑΜΜΙΑ, απολύτως καμμιά, ΠΡΟΣΘΗΚΗ! Δηλ. η Μητέρα Εκκλησία, πριν η εκφωνήσουμε το «Πιστεύω», μας διεγείρει την προσοχή και μας λέγει: ας προσέξουμε τις πόρτες είτε της αγνοίας, είτε της επιπολαιότητος, είτε και του μοντερνισμού! ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ καμμιά, απολύτως καμμιά,  προσθήκη, μετατροπή ή αλλοίωση στο κείμενο, το οποίον πρόκειται να απαγγείλουμε!

Επομένως εμείς σήμερα θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε μια άλλη πλευρά του θέματος: Μήπως οι Αποφάσεις της «Μεγάλης» Συνόδου της Κρήτης, μήπως, λέγω, αλλοιώνουν το Σύμβολο της Πίστεως;   Αυτό, λοιπόν, θα είναι και το αντικείμενο των σκέψεών μας σήμερα. Επικαλούμεθα εφ’ ημάς τον φωτισμό του Παναγίου Πνεύματος. 

3. «ΕΙΣ ΜΙΑΝ, αγίαν, ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ και Αποστολικήν ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ»

Μετά τις αποφάσεις της Συνόδου στο Κολυμπάρι της Κρήτης το Σύμβολο της Πίστεως, δυστυχώς, έχει αλλοιωθεί. Ας προσεγγίσουμε πρώτα την έννοια και τον όρο «Μία» Εκκλησία.

Κατά την αντίληψη των Συνοδικών Αρχιερέων, όπως αυτή διατυπώθηκε στο Κολυμπάρι, τώρα πλέον δεν επικαλούμεθα την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, αφού εκεί κάτω οι Σοφοί Προκαθήμενοι και οι λοιποί Συνοδικοί Σύνεδροι ανακάλυψαν και αναγνώρισαν, δυστυχώς, και άλλες «Εκκλησίες». Τώρα πλέον «Εκκλησία» δεν είναι μόνον η Ορθόδοξος, αλλά και η Ρωμαιοκαθολική και η Προτεσταντική και η Αγγλικανική και όποια άλλη!

Μέχρι χθες γνωρίζαμε, ότι η Εκκλησία είναι Μία, η Ορθόδοξος, εκ της οποίας αποσχίσθηκε η Ρώμη, εξ αυτής δε προήλθαν οι Παλαιοκαθολικοί, οι Αγγλικανοί και οι Προτεστάντες.    Μέχρι χθες όλες αυτές οι αποτμήσεις, τα κομμάτια και τα «αποκόμματα»,  ονομάζονταν «Χριστιανικές Ομολογίες». Από σήμερα, δυστυχώς, στην Κρήτη,  έλαβαν τον τίτλο «ΕΚΚΛΗΣΙΑ»! Αναγνωρίσθηκαν ως «Εκκλησίες»!

Ναι, στην Κρήτη για πρώτη φορά οι διάφορες χριστιανικές Ομολογίες ενδύονται τον μανδύα της εκκλησιαστικότητος!  Υπερίσχυσε δηλ. το περιληφθέν στο άρθρο 6 του κειμένου του Σαμπεζύ: « Η Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρίζει την ιστορικήν ύπαρξιν άλλων Χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής».

Μάταια στην κατά μήνα Μάϊο 2016 προηγηθείσα έκτακτη Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας μας είχε αποκλεισθεί ο όρος «Εκκλησία» για τις άλλες Ομολογίες! Η Κρήτη μας απέρριψε! Έτσι όμως η αλήθεια πληγώθηκε!  Η πλάνη επικράτησε! Διότι η Εκκλησία είναι Μία, και αυτή είναι μόνον η Ορθόδοξος Εκκλησία. 

Η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία βεβαίως συγκροτείται και εμπεριέχει τις λεγόμενες «Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες»,  αλλά συγχρόνως είναι και παραμένει Μία, Ενιαία και Αδιαίρετος!

Μετά την Σύνοδο της Κρήτης, δυστυχώς, έχουμε πλέον «πολλές» Εκκλησίες!  Την Ορθόδοξη, την Ρωμαιοκαθολική, την Προτεσταντική, την Αγγλικανική και βλέπουμε! Μήπως άραγε το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών προηγήθηκε Ημών των Ορθοδόξων, εν Κρήτη συσκεπτομένων;  Εύγε (;) στους Προτεστάντες! Θα ηδυνάμην να διερωτηθώ: Μήπως άραγε οι Διαμαρτυρόμενοι υπήρξαν «ορθοδοξότεροι» ημών! Μήπως άραγε εμείς μεν ονομαζόμασταν «Ορθόδοξοι», αλλά οι Προτεστάντες εβίωναν την ορθήν δόξαν;

  Άπαγε της βλασφημίας! Αυτά βεβαίως θα ισχυρίζονται από αύριο οι οπαδοί του Λουθήρου!!!!! Αλλά ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ!

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος έσπευσε -και πολύ σωστά-  να τονίσει: «Θεολογικά, Δογματικά και Νομοκανονικά η απόδοση του τίτλου  “Εκκλησία” σε αιρετικές ή σχισματικές κοινότητες είναι παντελώς λανθασμένη, γιατί μία είναι η Εκκλησία του Χριστού….Εάν είναι εκκλησίες οι αιρέσεις, τότε που είναι η μοναδική και Μία Εκκλησία του Χριστού και των Αγίων Αποστόλων;» Δεν μπορούμε, λοιπόν, να αποδεχθούμε την αιρετίζουσα αυτή εξίσωση! Υπάρχει  Μία Εκκλησία και κάποιες χριστιανικές Ομολογίες!

Ως εκ τούτου όσοι απ’ εδώ και εμπρός θα αναγνωρίσουν, θα αποδεχθούν και θα εφαρμόσουν τις Αποφάσεις της Κρήτης ΔΕΝ ΗΜΠΟΡΟΥΝ πλέον να λέγουν: «Εις Μίαν….. Εκκλησίαν». Οι Εκκλησίες γι’ αυτούς τώρα πια είναι περισσότερες! Είναι τρείς, τέσσερες ….δεκατέσσερες και βάλε! 

Ο λόγιος και προ πάντων σεμνός Ιεράρχης και Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Σεβ. Μητροπολίτης Γόρυνος κ. Ιερεμίας  με πολύ απλά λόγια αναλύει τη διαφορά.

«Η θύρα, η πόρτα, από την οποία περνάμε για να μπούμε στην Εκκλησία είναι το Βάπτισμα. Όλοι εμείς λοιπόν ανήκουμε στην Εκκλησία, γιατί είμαστε βαπτισμένοι  από κανονικό, από  Ορθόδοξο ιερέα, και γεννηθήκαμε χριστιανοί, μέλη της Εκκλησίας. Από την Εκκλησία μας αυτή ξέφυγαν μερικοί, αποκόπηκαν απ’  Αυτήν, γιατί έκαναν άλλο “πιστεύω” και φαντάσθηκαν άλλες διδασκαλίες, διαφορετικές απ’ αυτές που διατύπωσαν οι θεόπνευστοι άγιοι πατέρες. Αυτοί είναι οι Παπικοί πρώτα και οι Προτεστάντες έπειτα» (Κυριακάτικο Κήρυγμα, Εγκύκλιος της 28^ης Αυγούστου 2016). 

4. Ας έλθουμε στα εν Συνόδω της Κρήτης αποφασισθέντα.  

Στο κεφάλαιο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας …..» πολύ ορθώς στην παράγρ. 4 υπάρχει η διατύπωση: «…η Ορθόδοξος συμμετοχή εις την κίνησιν προς αποκατάστασιν της ενότητος μετά των άλλων Χριστιανών εν τη Μιά, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία ουδόλως τυγχάνει ξένη προς την φύσιν και την ιστορίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας…».  Συμφωνούμε απολύτως με την ορολογία«μετά των άλλων χριστιανών».

Διαφωνούμε όμως κάθετα με τη διατύπωση, η οποία υπάρχει στην παράγρ. 6, ήτοι: «Παρά ταύτα, η Ορθόδοξος Εκκλησία αποδέχεται την ιστορικήν ονομασίαν των μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής άλλων ετεροδόξων χριστιανικών Εκκλησιών καί Ομολογιών….».  Η χρήση του όρου«ιστορική ονομασία» χρησιμοποιείται μόνον και μόνον για να επιφέρει σύγχυση! Βαρύτητα εδώ έχει η ονομασία, δηλ. η απόδοσις του ονόματος ή τίτλου ή χαρακτηρισμού και όχι η λέξη «ιστορική». Σε ονομάζω και σε αποδέχομαι ως «Εκκλησίαν» για λόγους ……ιστορικούς!    Διερωτώμεθα τι άραγε να είναι η διατύπωση αυτή: Αφελής ή βλακώδης; Οπωσδήποτε εμείς οι ελάχιστοι ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ! Την απορρίπτουμε ασυζητητί.

Η εγκληματική, (φαναριώτικη), αυτή διατύπωση επαναλαμβάνεται και παρακάτω στο Συνοδικό έγγραφο. Έτσι, λοιπόν, στην παράγρ. 16 συναντάμε την πρόταση: «Το Π.Σ.Ε. είναι εν συγκεκροτημένον διαχριστιανικόν σώμα, παρά το γεγονός ότι τούτο  δεν συμπεριλαμάνει απάσας τας ετεροδόξους Χριστιανικάς Εκκλησίας και Ομολογίας». Που πάει, λοιπόν,  εκείνο το «Εις Μίαν Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν», το οποίον ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως; Πως συμβιβάζεται η διατύπωση αυτή με τα διαλαμβανόμενα -πολύ ορθώς άλλωστε- στην 18^η παράγραφο του ως άνω ιστορικού θεολογικού  κειμένου; Ήτοι «Η Ορθόδοξος Εκκλησία……..ουδόλως αποδέχεται την ιδέαν της ”ισότητος των Ομολογιών“ και ουδόλως δύναται να δεχθή την ενότητα της Εκκλησίας ώς τινα διομολογιακήν προσαρμογήν».  

Επικροτούμε βεβαίως τη διατύπωση αυτή, καθ’ όσον δεν υπάρχει ισότης μεταξύ των χριστιανικών Ομολογιών. Παρά ταύτα ας μας  επιτρέψουν οι Άγιοι και  Σοφοί Παράγοντες της Μεγάλης Συνόδου να πούμε με ταπείνωση, ότι αυτό, που δεν αποδέχεται η Ορθόδοξος Εκκλησία σήμερα, μετά βεβαιότητος θα το αποδεχθεί και θα το ομολογήσει η επόμενη ή μεθεπόμενη γενεά των Ορθοδόξων, καθ’ όσον οι εκπτώσεις περί την πίστιν συντελούνται συνήθως με την μέθοδο του σαλαμιού! Εφ’ όσον σήμερα αποδώσαμε το όνομα - ιστορική ονομασία!!!!-  και τον χαρακτηρισμό «Εκκλησία» στις διάφορες χριστιανικές Ομολογίες, μια από τις επερχόμενες γενεές θα «διορθώσει» το λάθος! Θα αποδεχθεί και την ισότητα των Ομολογιών! Η παγκοσμιοποίηση και η Οικουμενική Κίνηση θα το επιβάλει! Άλλωστε οι Οικουμενιστές αυξάνονται  και πληθύνονται!

Η επίκληση και η αναφορά της Συνόδου στην διατύπωση του Toronto, ήτοι στην πρόταση «Η Εκκλησία, αι Εκκλησίαι και το Παγκόσμιον Συμβούλιον Εκκλησιών», την οποίαν επικροτεί, αποδέχεται και θαυμάζει η εν Κρήτη συνελθούσα Σύνοδος ουδόλως μας πείθει! Διότι η διάκριση «Εκκλησία» και «Εκκλησίαι» του Toronto κατά το έτος 1990 έπαυσε πλέον να υφίσταται μετά τις Αποφάσεις της Κρήτης. Εκεί κάτω στο Κολυμπάρι έγινε αποδεκτή μια ισοσκέλιση των μεγεθών, ήτοι το «Εκκλησία» έγινε πια«Εκκλησίαι»! Σεβασμιώτατε Γέροντα Άγιε  Περγάμου κ. Ιωάννη Ακαδημαϊκός ήσασταν και Πρόεδρος της Ακαδημίας Άθηνών διετελέσατε! Σεις δεν διεκρίνατε την διαφορά;

Τέλος και στην 21^η παράγραφο της Συνοδικής αποφάσεως υπάρχει μια ανορθόδοξος διατύπωση:«…Η Ορθόδοξος Εκκλησία διατηρεί επιφυλάξεις δια κεφαλαιώδη ζητήματα πίστεως και τάξεως, διότι αι μη Ορθόδοξοι Εκκλησίαι και Ομολογίαι παρεξέκλιναν εκ της αληθούς  πίστεως της μιάς, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας».

Θαυμάζουμε και απορούμε συγχρόνως. Πως μέσα σε δύο μόλις γραμμές ενός συνοδικού κειμένου μπορεί να υπάρχει τόση αντίφαση: Είναι ασύμβατα τα παρακάτω μεγέθη:

1.      «Η Ορθόδοξος Εκκλησία»

2.      «Αι μη Ορθόδοξοι Εκκλησίαι» και

3.      «Της μιάς, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας». 

Τέλος η Σύνοδος της Κρήτης - ακουσίως βέβαια- αλλά κατά θείαν οικονομίαν ομολογεί τον επερχόμενον κίνδυνον, όταν γράφει: «ότι η κίνησις προς αποκατάστασιν της ενότητος των Χριστιανών λαμβάνει νέας μορφάς, ίνα ανταποκριθή εις τας νέας συνθήκας και αντιμετωπίση τας νέας προκλήσεις του συγχρόνου κόσμου»!  Χωρίς να το αντιλαμβάνωνται οι εν Κρήτη Προκαθήμενοι και λοιποί Αρχιερείς έπεσαν στην παγίδα της εποχής! Η «Μεγάλη»  Σύνοδος της Κρήτης εντάσσεται ακριβώς μέσα στα πλαίσια των νέων συνθηκών και των νέων προκλήσεων της εποχής μας, οι οποίες ωθούν στην ισοπέδωση των πάντων!    Ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος με απόλυτη άνεση, δυστυχώς, παίζει αυτό το παιχνίδι!  Τελευταίο κατόρθωμά  του η παρουσία του και η ενεργός συμμετοχή του στην Πανθρησκειακή Συνάντηση της Ασίζης (20 Σεπτεμβρίου  2016) !

5. Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.  

            ‘Επειτα από τα ανωτέρω καιρός είναι να ρίξουμε μια ματιά στη σχετική Απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας μας.  Η Ιεραρχία συνήλθε σε έκτακτη Συνέλευσή της κατά τον μήνα Μάϊο του τρ. έτους με θέμα την προετοιμασία του ιερού Σώματος για την Μεγάλη  Σύνοδο της Κρήτης.   

            Εκεί όλως ιδιαίτερη προσοχή εδόθη στους όρους «Εκκλησία, Εκκλησίαι, χριστιανικαί Ομολογίαι». Γενομένης συζητήσεως, χωρίς ενδοιασμούς και χωρίς ιδιαίτερο κόπο, η Ι.Σ.Ι. απεφάνθη, ότι η Εκκλησία είναι Μία και αυτή είναι η Ορθόδοξος Εκκλησία! Όλοι οι άλλοι χριστιανοί, οιασδήποτε μορφής και αποχρώσεως, αποτελούν Χριστιανικές Κοινότητες και Ομολογίες, σε καμμιά δε περίπτωση δεν δύνανται να ονομασθούν «Εκκλησία».

            Ιδού το σχετικό απόσπασμα για την ιστορία και μόνον.

«Κατά την οντολογικήν φύσιν της Εκκλησίας  η ενότης αυτής είναι αδύνατον να διαταραχθή. Η Ορθόδοξος Εκκλησία γνωρίζει την ιστορικήν ύπαρξιν άλλων χριστιανικών ομολογιών και κοινοτήτων μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής….»    

6. «Εις μίαν, αγίαν, ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ και Αποστολικήν ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ»

Έπειτα από τις παραπάνω διευκρινήσεις, ας έλθουμε τώρα και στην έννοια «ΚΑΘΟΛΙΚΉ» Εκκλησία.

Η λέξη, ή καλύτερα ο όρος, «Καθολική» έχει μια συγκεκριμένη και περιορισμένη έννοια. Όπως μας  πληροφόρησε, παρακληθείσα σχετικώς η κα Ε. Α.-Μ., υπέροχος Φιλόλογος, συγγραφεύς και πολύτιμος  Συνεργάτης μας, σύμφωνα με το λεξικό Liddell Scott  η λέξη «καθολικός» σημαίνει «ο αναφερόμενος εις το όλον, ο γενικός» και αναφέρεται στο σύνολο (π.χ. η αντίδραση του κόσμου είναι καθολική, Βλέπε και “Καθολικής Α΄ Επιστολής  Πέτρου το ανάγνωσμα”, όταν ο ιεροψάλτης αναγιγνώσκει το αποστολικό ανάγνωσμα κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας).

Επομένως το «Εις Μίαν…..Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν», το οποίον περιέχεται στο Σύμβολο της Πίστεως, φανερώνει το ενιαίο και αδιαίρετο της Αγίας του Χριστού Εκκλησίας, της αγίας Ορθοδοξίας μας.  Συνεπώς, εάν οι άλλες χριστιανικές  Ομολογίες, οι οποίες διαχωρίσθηκαν και αποκόπηκαν από την ΜΙΑΝ Εκκλησίαν, εάν, επαναλαμβάνω, δεν επανέλθουν και εάν δεν ενσωματωθούν στο Ένα και Αδιαίρετο Σώμα της Μιάς, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, εκ του οποίου κάποτε αποκόπηκαν, ΔΕΝ ΗΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΟΝΟΜΑΖΩΝΤΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ!  Είναι «κομμάτια», αλλά δεν είναι η «Εκκλησία»!

Κατά συνέπειαν δεν μπορούμε να αποδεχθούμε την άποψη, που δημοσιεύεται σε κάποιο site της Κρήτης, όπου διακεκριμένος και σεβάσμιος Ιεράρχης σε τηλεοπτική εκπομπή, συνεντευξιαζόμενος, είπε τα εξής:

«Δημοσιογράφος»: -Έχουν καταγραφεί ιστορικές Οικουμενικές Σύνοδοι στην πορεία των αιώνων. Η προσεχής δεν είναι Οικουμενική...

            «Σεβ.»: -Ναί! Ναί! Διότι δεν μετέχουν οι άλλες εκκλησίες. Μετέχει μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία. Και μείς έχουμε την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Δεν έχει η Σύνοδος καμμιά σχέση με τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία ή με οποιονδήποτε άλλον.

           «Δημοσιογράφος»: - Γι᾿ αυτό το λόγο δεν ορίστηκε Οικουμενική; Από ανησυχία στην ιεραρχία, μήπως υπάρξουν αντιδράσεις;

          «Σεβ.»: - Όχι. Μόνο για το λόγο ότι οι Οικουμενικές Σύνοδοι παληά είχαν την συμμετοχή όλων των Χριστιανών, όλων των εκκλησιών. Μετά το 1054, που έγινε το σχίσμα, δεν συμπορευόμαστε η Ορθόδοξη Εκκλησία με τη Ρωμαιοκαθολική. Γι’ αυτό το λόγο η Σύνοδος η δική μας, που θα γίνει σε λίγο, είναι σύνοδος μόνο των Ορθοδόξων Εκκλησιών, γι’ αυτό δεν είναι Οικουμενική.

Σχόλιο: Τόσο απλά και καθαρά. Η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι μία από τις πολλές εκκλησίες. Άρα δεν μπορεί να κάνει Οικουμενική Σύνοδο. Προφανώς, σύμφωνα με αυτή την άποψη, το «Μία, Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία» του Συμβόλου της Πίστεως, θα ήταν ρεαλιστικότερο να επαναδιατυπωθεί «Μία από τις πολλές»....

--------------------------------------------------

Mπορείτε να δείτε τη συνέχεια του άρθρου στο προσωπικό ιστολόγιο του Σεβασμιωτάτου: 

http://mkka.blogspot.gr/2016/10/blog-post_18.html