Ύμνοι Χριστουγέννων: Λυκούργος Αγγελόπουλος - Greek Orthodox Christmas ...

ΒΗΘΛΕΕΜ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥ - ΣΙΑΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος: "Κάθε προσευχή στην οποία δεν μοχθήσει το σώμα και δεν έχει θλίψη η καρδιά, έκτρωμα θεωρείται. Διότι γίνεται χωρίς ψυχή αυτή η προσευχή".

ΛΟΓΟΣ ΟΣΤ': ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ

Άλλοτε πάλι πήγα σε έναν παλιό γέροντα, καλό και ενάρετο που με αγαπούσε πολύ. Ήταν φωτισμένος στη γνώση και με βάθος καρδιάς και έλεγε αυτά που του χορηγούσε η Θεία Χάρη. Δεν έβγαινε συχνά από το κελί του παρά μόνο στις άγιες συνάξεις. Ζούσε δε ησυχαστικά προσέχοντας τον εαυτό του.

Σε αυτόν είπα κάποτε: "Πάτερ μου, μού ήρθε ένας λογισμός να πάω την Κυριακή στη στοά της Εκκλησίας και εκεί να καθίσω από νωρίς, ώστε ο κάθε εισερχόμενος και εξερχόμενος βλέποντάς με να με εξευτελίσει.

Σε αυτά μου απάντησε ο γέροντας: 

"Έχει γραφτεί ότι ο καθένας που δημιουργεί σκάνδαλο στους κοσμικούς δεν θα δει φως". Εσένα κανένας δεν σε γνωρίζει στη χώρα αυτή, ούτε γνωρίζουν τη ζωή σου αλλά θα πούνε ότι να οι μοναχοί από το πρωί τρώνε. Και μάλιστα βρίσκονται εδώ μοναχοί αρχάριοι, οι οποίοι είναι ασθενείς στους λογισμούς τους και πολλοί που σου έχουν εμπιστοσύνη και ωφελούνται από σένα, όταν σε δούνε να κάνεις αυτά θα ζημιωθούν.

Οι αρχαίοι πατέρες τα έκαναν αυτά εξαιτίας των πολλών θαυμάτων που έκαναν και για την τιμή που είχαν και για το μεγάλο όνομα. Και τα έκαναν για να χάσουν την εκτίμηση του κόσμου και να αποκρύψουν τη μεγάλη δόξα της βιοτής του και για να διώξουν μακριά τους τις αιτίες της υπερηφάνειας.  

Εσένα δε τι είναι αυτό που σε αναγκάζει να κάνεις κάτι τέτοιο; Δεν γνωρίζει ότι κάθε πράξη έχει τη δική της τάξη και τον δικό της καιρό; Εσύ όμως δεν έχεις τέτοιο όνομα και τέτοια φήμη για να κάνεις κάτι τέτοιο. Έτσι ούτε τον εαυτό σου ωφελείς και τους άλλους βλάπτεις.

Και πάλι αυτή η οικονομία δεν είναι σε όλους ωφέλιμη παρά μόνο στους τελείους και στους μεγάλους, διότι σε αυτή  βρίσκεται η υπέρβαση των αισθήσεων.

Στους μεσαίους και στους αρχάριους είναι επιζήμια, διότι έχουν ανάγκη από πολλή προσοχή για την υποταγή  των αισθήσεων. 

Οι γέροντες όμως πέρασαν τον καιρό της φύλαξης του νου και με όλα όσα καταπιάνονται έχουν ωφέλεια.

Διότι οι άπειροι έμποροι στα μεγάλα θέματα μεγάλες προξενούν ζημιές στον εαυτό τους, ενώ οι άπειροι στα ευτελέστερα πράγματα γρήγορα επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους.

Και πάλι όπως είπα για κάθε έργο υπάρχει τάξη και για κάθε δράση η κατάλληλη ώρα. Καθένας που αρχίζει πριν την ώρα του και πάνω από τα μέτρα του διπλασιάζει για τον εαυτό του τη ζημιά και δεν κερδίζει. Εάν επιθυμείς κάτι τέτοιο υπόμεινε την όποια ατιμία σου έρθει κατ΄ οικονομίαν (Θεού) και μη θορυβηθείς ούτε να μισήσεις αυτόν που σε ατιμάζει.

Συνέπεσε κάποτε να βρίσκομαι με εκείνον τον ευφυή άνδρα που γεύτηκε το φυτό της ζωής, με τον ψυχικό ιδρώτα από την πρώιμη νεότητά του  μέχρι τη δύση των γηρατειών του. Και αφού με δίδαξε με πολλούς τρόπους μου είπε:

"Κάθε προσευχή στην οποία δεν μοχθήσει το σώμα και δεν έχει θλίψη η καρδιά, έκτρωμα θεωρείται. Διότι χωρίς ψυχή γίνεται αυτή η προσευχή".  

Και πάλι μου είπε:

"Με άνθρωπο που φιλονικεί και θέλει να επιβάλει τον λόγο του με διάνοια πονηρή και αναίδεια ως προς τις αισθήσεις του ούτε να δώσεις ούτε να λάβεις κάτι (να μην έχεις δοσοληψίες) για να μην απομακρύνεις από σένα την καθαρότητα, την οποία έχεις αποκτήσει με πολύ κόπο και γεμίσεις την καρδιά σου σκοτάδι και ταραχή.

«Τι μου κατέθεσε ο Άγιος Παΐσιος για τα μελλούμενα στην Ελλάδα» Π. Χριστ...

" Όταν έρθει άγγελος στην προσευχή μας, μονομιάς φεύγουν όσοι μας ενοχλούν και ο νους με πολλή άνεση προσεύχεται σωστά" - Άγιος Νείλος ο Ασκητής.

Όταν προσεύχεσαι όπως πρέπει, θα συναντήσεις τέτοια πράγματα, που να σου φαίνεται πως μ' όλο σου το δίκαιο πρέπει να εξοργιστείς. 

Δεν υπάρχει όμως δικαιολογημένος θυμός εις βάρος του διπλανού μας. Γιατί αν καλοεξετάσεις, θα βρείς πως είναι δυνατό και δίχως θυμό να τακτοποιηθεί μια χαρά το ζήτημα. 

Κάνε λοιπόν ό,τι περνάει από το χέρι σου για να μην ξεσπάσεις σε θυμό. Κοίτα μήπως νομίζοντας ότι γιατρεύεις τον άλλο, αποδειχτείς εσύ ο ίδιος αγιάτρευτος και βάζεις εμπόδια στην προσευχή σου.

Αν αποφεύγεις το θυμό, θα βρείς κα συ έλεος και θα φανείς φρόνιμος και θα λογαριαστείς κι εσύ ανάμεσα σ'εκείνους που προσεύχονται. 

Να αρματώνεσαι ενάντια στον θυμό.  Δεν πρέπει να ανέχεσαι καμιά επιθυμία. Γιατί αυτή δίνει υλικό στο θυμό κι αυτός με τη σειρά του ταράζει το νοητό μάτι, βλάφτοντας πολύ την πνευματική κατάσταση, που μέσα μας δημιουργεί η προσευχή. 

Μην προσεύχεσαι μόνο με την εξωτερική στάση, αλλά παρακίνα τον νου σου να έρχεται σε συναίσθηση της πνευματικής προσευχής με πολύ φόβο. 

Μερικές φορές θα προσευχηθείς καλά, ευθύς ως πας για προσευχή. Κι άλλοτε πάλι, κι αν ακόμα κουραστείς πολύ, δε θα πετύχεις τον σκοπό αυτό. 

Και τούτο για να ζητήσεις πιο πολύ προσευχή ακόμη και, αφού τη λάβεις να μη φοβάσαι μη τυχόν και σου αρπάξουν το κατόρθωμα.

Όταν έρθει άγγελος, μονομιάς φεύγουν όλοι όσοι μας ενοχλούν και βρίσκεται ο νους σε πολλή άνεση καθώς προσεύχεται σωστά. 

Άλλοτε όμως, όταν μας έρχεται ο συνηθισμένος πόλεμος, χτυπιέται και αγωνίζεται ο νους και δεν του επιτρέπεται κεφάλι να σηκώσει, γατί έχει πιά αποκτήσει την ποιότητα λογής λογής παθών. 

Όμως ζητώντας πιο πολύ θα βρεί. Κι αν χτυπάει την πόρτα, θα του ανοίξουν (πρβλ. Ματθ. ζ΄8). 

Μην προσεύχεσαι να γίνουν τα δικά σου θελήματα, γιατί χωρίς άλλο δε συμφωνούν με του Θεού το θέλημα. Να προσεύχεσαι μάλλον καθώς διδάχτηκες λέγοντας «γενηθήτω το θέλημα σου εν εμοί» (πρβλ. Λουκ.κβ΄42).

Και για κάθε πράγμα με τον ίδιο τρόπο να ζητάς να γίνεται το δικό Του θέλημα. Γιατί θέλει ο Θεός το αγαθό κι αυτό, που συμφέρει στην ψυχή σου. Εσύ οπωσδήποτε δεν θα το ζητάς αυτό. 

Πολλές φορές στην προσευχή μου ζήτησα να γίνει αυτό, που εγώ νόμιζα καλό. Και επέμεινα στο αίτημα εκβιάζοντας ασυλλόγιστα το θέλημα του Θεού μη αναθέτοντας σ'αυτόν να οικονομήσει ό,τι εκείνος ξέρει για συμφέρον μου. 

Και όμως, όταν έλαβα ό,τι ζητούσα δυσανασχέτησα πολύ, επειδή δε ζήτησα να γίνει μάλλον το θέλημα του Θεού. Δεν ανταποκρίθηκε δηλαδή στις προσδοκίες μου ό,τι του ζήτησα.

-Άγιος Νείλος ο Ασκητής-

*Τη φωτο δανείστηκα-ελπίζω με την ευλογία του- από το προφίλο του π.    Ιγνατίου.

Ἡ παρακολούθηση καί ἡ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ μας. Ἁγίου Παϊσίου. Ἀρχ. Σάββας Ἁ...

"Γιατί τελευταία κλαίω συνεχώς;" αναρωτήθηκε ο Γέροντας....

Ταῖς τῶν δακρύων σου ῥοαῖς, τῆς ἐρήμου τὸ ἄγονον ἐγεώργησας·1 

«Γιατί τελευταία κλαίω συνεχώς;» αναρωτήθηκε ταπεινά, με δόση κατά Χριστόν σαλότητας μάλλον, ένας σεβάσμιος γέροντας της Εκκλησίας μας, που αποκλείεται να μην γνωρίζει την αξία των δακρύων.

Το χάρισμα γίνεται ισχυρότερο, όταν ούτε εμείς οι ίδιοι δεν αντιλαμβανόμαστε ότι το έχουμε, λένε οι πατέρες.  

Αρκετοί προβληματιζόμαστε μα οι περισσότεροι αγνοούμε τη θεραπευτική αξία των δακρύων.

Τα δάκρυα, ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή μας, παραμένει αδιερεύνητο και ανεξάντλητο. 

Τα συνδέουμε κυρίως με τον ανθρώπινο πόνο. Και γι΄αυτό τα αποστρεφόμαστε. 

Τα θεωρούμε εκδήλωση  λύπης. Έτσι, όσοι ζούμε στον κόσμο προτιμούμε να μην έχουμε δάκρυα. 

Κουράζουν την καρδιά λένε οι γιατροί. Και συστήνουν να μην την φορτώνουμε με συγκινησιακό βάρος, για την πρόληψη κινδύνων καρδιοπάθειας.

Σε αντίθεση με τους Αγίους Γέροντες που παρακαλάνε τον Θεό να τους χαρίζει ειλικρινή δάκρυα μετανοίας.

Σε γενικές γραμμές υπάρχουν τα συναισθηματικά και τα πνευματικά δάκρυα.

Και στις δύο κατηγορίες τα δάκρυα συνοδεύει μία εσωτερική κίνηση της καρδιάς.  Άλλοτε εκ του Θεού και άλλοτε εκ του πονηρού.

Κι εδώ χρειάζεται να αναπτύξουμε την ευλογημένη διάκριση, ώστε να μάθουμε να ξεχωρίζουμε τα δάκρυά μας. Πότε μας βοηθάνε και πότε μας αρρωσταίνουν.

Στον κόσμο υπάρχουν δάκρυα θλίψης,  απελπισίας, σπαραγμού, συντριβής, οδύνης και πένθους.

Σπανιότερα υπάρχουν και δάκρυα χαράς, που προέρχονται από έντονη συγκίνηση. Όπως ορθά υπονοεί η παροιμιώδης έκφραση: "Δεν υπάρχει γάμος άκλαφτος και κηδεία αγέλαστη".

Συχνά τα δάκρυα προκαλούνται από εγωισμό και πείσμα, όταν δεν γίνεται το δικό μας θέλημα. Τότε είναι που τα χρησιμοποιούμε για να εκβιάσουμε συναισθηματικά τους άλλους. Επιδιώκοντας να πετύχουμε τον στόχο μας. 

Ενώ άλλοτε κλαίμε για να μας λυπηθούν. Για να προκαλέσουμε τη συμπόνια των τρίτων. 

Αλλά ακόμη πιο ένοχα είναι τα

δάκρυα του αυτοοίκτου, δηλαδή της αυτολύπησης. Όταν αισθανόμαστε αδικημένοι και κλεισμένοι εγωιστικά στον εαυτό μας, που τον θεωρούμε ως το κέντρο του κόσμου, ζούμε το προσωπικό μας δράμα με τρόπο αρρωστημένο.

Υπάρχουν και τα σκωπτικώς λεγόμενα "κροκοδείλια δάκρυα", δηλαδή τα ψεύτικα και υποκριτικά, που χρησιμοποιούνται για  εντυπωσιασμό των ανθρώπων και  κλέψιμο παραστάσεων.

Στον πνευματικό κόσμο αντίθετα υπάρχουν δάκρυα μετανοίας,  χαροποιού πένθους, εξαγνιστικά, καθαρτικά, θεραπευτικά και λυτρωτικά. 

Και στα δάκρυα αυτά θα αναφερθούμε στη συνέχεια.

Η Αγία Γραφή και η Παράδοση της Ορθοδοξίας βρίθουν  από παραδείγματα με ποταμούς των δακρύων μετανοίας.

Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, όπως σε όλα τα πνευματικά ζητήματα, έτσι και για τα δάκρυα μάς έχουν δώσει σαφείς νουθεσίες. Θεωρούν τα δάκρυα δεύτερο βάφτισμα. Με αυτά εξαγιάζεται η ψυχή.

Πολλοί  ασκητές, μοναχοί, κληρικοί αλλά και πιστοί χριστιανοί ζητούν από τον Θεό να τους δίνει δάκρυα μετανοίας. 

Τα αληθινά δάκρυα της ειλικρινούς μετανοίας είναι μέσο ψυχικής ιάσεως. 

Θεωρούνται χάρισμα, που δεν είμαστε ικανοί να αποκτήσουμε μόνοι μας παρά μόνο αν ο Θεός ευδοκήσει να μας  το παραχωρήσει.

Για τον μακαριστό, Αγιορείτη γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη, που πάνω από πενήντα χρόνια λειτουργούσε καθημερινά, μαρτυρούν οι υποτακτικοί του, πως  τα δάκρυά του σχημάτιζαν κάθε φορά λιμνούλα μπροστά στο Άγιο Θυσιαστήριο. Ούτε μία φορά δεν λειτούργησε χωρίς δάκρυα.

Ο Δαβίδ, που αμάρτησε τόσα βαριά, έλεγε με βαθιά συντριβή: «Λούσω καθ᾿ ἑκάστην νύκτα τὴν κλίνην μου, ἐν δάκρυσί μου τὴν στρωμνήν μου βρέξω»¹ .

Τα δάκρυά του έγιναν το καθημερινό του ψωμί, μέρα και νύχτα. «Εγεννήθη μοι τὰ δάκρυά μου ἄρτος ἡμέρας καὶ νυκτὸς…»².

Ο Απόστολος Πέτρος που αρνήθηκε τρεις φορές τον Χριστό μετανοεί και συντρίβεται η ψυχή του. «…Καὶ ἐξελθὼν ἔξω ἔκλαυσεν πικρῶς»³.

"Κλάψε λοιπόν Πέτρε. Κλάψε, αφού ο Θεός σου έδωσε «την χάριν των δακρύων» γράφει και ο Μ. Αθανάσιος.

Η «αμαρτωλός» γυναίκα, στο τροπάριο της Κασσιανής παρακαλεί μετανοούσα:  «Δέξαι μου τας πηγάς τῶν δακρύων…». «…Κλαίουσα, ἤρξατο βρέχειν τοὺς πόδας Αὐτοῦ τοῖς δάκρυσι…»⁴. 

Σε άλλο τροπάριο της ακολουθίας της Μ. Τρίτης ακούμε: «Μή μου τά δάκρυα παρίδῃς, η χαρά τῶν ’Αγγέλων». Η πρώην αμαρτωλή λούζεται στο πνευματικό λουτρό των δακρύων της.

Η εκκλησιαστική ιστορία μιλάει για τους «προσκλαίοντας». Για τους χριστιανούς, εκείνους, που όταν έπεφταν σε βαριά αμαρτήματα δεν έμπαιναν μέσα στο ναό. Στεκόντουσαν έξω από την πόρτα. Και με θερμά δάκρυα παρακαλούσαν, όσους προχωρούσαν μέσα, να προσευχηθούν στον Θεό γι’ αυτούς.

«Όταν αμαρτήσεις βαριά, στείλε στον Θεό ως μεσιτεία τα καυτά σου δάκρυα» συμβουλεύει ο Άγιος Κυπριανός.

«Παντοκράτορ Κύριε, οἶδα πόσα δύνανται τα δάκρυα» ψάλλει ο υμνωδός. «Οὐδεμία ἐστί κακία, μη διαλυομένη τοῖς σωτηρίοις δάκρυσι τῆς μετανοίας».

Γράφει ο Όσιος Νείλος. «Τα δάκρυα της μετανοίας είναι σαν ποτάμι, που πλημμυρίζει και ξεθεμελιώνει όλα τα κάστρα της αμαρτίας».

Και ο Στηθάτος προσθέτει: «Είναι ένα ζεματιστό νερό -ένα άλλο «υγρό πυρ» - που κατακαίει το κακό και καθαρίζει την καρδιά».

Για τον Θεό όμως αρκεί ένα και μόνο δάκρυ». «Πολύ το πύρ τῆς ἁμαρτίας και ὀλίγῳ δακρύῳ σβέννυται». Βεβαιώνει και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Τονίζουν ακόμη νηπτικοί πατέρες, όπως ο Άγ. Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ,  πώς όταν τα δάκρυά μας δεν είναι αμιγώς πνευματικά αλλά κλαίμε από ανθρώπινη αδυναμία,  μπορούμε να τα μετασχηματίσουμε εσωτερικά σε δάκρυα μετανοίας και να τα προσφέρουμε ταπεινά στον Θεό. Τότε γίνονται ευπρόσδεκτα. Και τα κοινά μας δάκρυα μετατρέπονται σε σωτήρια ιάματα για την ψυχή μας.

Διότι τις περισσότερες φορές τα δάκρυά μας δεν προέρχονται από τον Θεό. Κι αυτός είναι ένας τρόπος να τα εκμεταλλευτούμε προς όφελος της ψυχής μας.

  Σύγχρονος, ανώνυμος μοναχός, συμβουλεύει: "Ο Θεός, όταν θέλει, μεταχειρίζεται μύριους τρόπους για να μας επισκεφθεί, διαφορετικούς για τον καθένα μας. Δεν υπάρχουν συνταγές και καρμπόν. Αν είναι θέλημά Του να μας δώσει "το χάρισμα των δακρύων" μπορούμε να βοηθήσουμε σε αυτό δημιουργώντας τις κατάλληλες προϋποθέσεις στην καρδιά μας.
Την ώρα της Θείας Λειτουργίας ή και την ώρα της προσευχής σου κλείσε τα μάτια, είσελθε στο ταμείο της ψυχής σου και, αφού κόψεις κάθε εξωτερικό περισπασμό, φυλάκισε τον νου στην καρδιά, αγκιστρώσου με λαχτάρα στη μνήμη του Θεού, επικαλέσου με θέρμη το όνομα του Ιησού Χριστού με την ευχή "Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με" ή με όποια αυτοσχέδια σύντομη προσευχή επιθυμείς ("Ιησού μου" ή "Κύριε ελέησον"  ή "Αββά ο πατήρ" ή "Ήμαρτον Κύριε" ή "Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού, δια πρεσβειών των Αγίων (της ημέρας) ελέησόν με κτλ".  Και μην επιτρέψεις σε κανένα λογισμό να διαταράξει την ειρήνη σου. Είναι η ευκαιρία σου για να συνομιλήσεις με τον Θεό.

  Όπως η συνάντηση με ένα υψηλόβαθμο πρόσωπο απαιτεί την τήρηση κάποιων κανόνων πρωτοκόλλου έτσι και η συνομιλία με τον Θεό χρειάζεται, ανάμεσα σε άλλες πολλές, τουλάχιστον τρεις βασικές προϋποθέσεις:

·    Ξεμπάζωμα, κατά τον Άγιο Παΐσιο. Να σκάβεις μέσα σου και να βυθίζεσαι προσευχόμενος μέχρι να συναντήσεις την "βαθεία καρδία σου". Εκεί όπου σε περιμένει η χάρη του Κυρίου να σε γεμίσει αγαλλίαση, αφού πρώτα πετάξεις τα άχρηστα φορτία και τα σκουπίδια που σε βαραίνουν.

·    Αυτομεμψία. Δηλαδή αίσθηση και λόγια αυτοταπείνωσης. "Κύριε ήμαρτον, παρά την αναξιότητά μου" να κραυγάζουμε εσωτερικά με πόνο ψυχής.   Είναι η δικλείδα ασφαλείας και η ομπρέλα προστασίας από τον πονηρό, που δεν μας πλησιάζει, όταν αντιλαμβάνεται πως αυτοκατηγορούμαστε με αυτομίσος και αυτοκατάκριση..

·   Συντριβή και αγκάλιασμα του Θεού με την εσωτερική μας καρδιά σε μια θεία περίπτυξη, με τη συναίσθηση πως είναι το μόνο αποκούμπι και στήριγμά μας, από όπου προέρχεται μία κατευναστική των παθών μας θεία Αγάπη. Τότε, αν ο Θεός επιτρέψει, ανοίγει ένας εσωτερικός διάλογος μαζί Του και δέχεσαι πληροφορίες θείας παρηγοριάς και θείας δύναμης.  Τα λόγια Του είναι θεραπευτικά. Τα ρουφάει η ψυχή μας. Σημάδι ότι δεν πλανώμεθα είναι τα άγια δάκρυα, που ρέουν τότε στα μάτια μας ανακουφίζοντας το είναι μας. Μετά έχουν φύγει όλα τα φορτία από το σώμα και την ψυχή. Προσέρχεσαι στο Άγιο Ποτήριο για τη θεία Κοινωνία και θωρακίζεσαι. Περπατάς και πετάς. Η καρδιά κινείται γλυκά, η προσευχή δουλεύει, η ξηρασία φεύγει με τη χάρη του Θεού. Κι εσύ έχεις να φυλάξεις ταπεινά το χαροποιό πένθος σου από επιθέσεις του πονηρού, να τηρήσεις τον νου σου για να μην πέσεις στις παγίδες και τους πειρασμούς του και να προσεύχεσαι αδιάλειπτα, αυτοταπεινούμενος.

 Αν συνειδητοποιούσαμε κάποτε όλοι πως ο Χριστός είναι ο γιατρός και τα ειλικρινή δάκρυα το φάρμακο, θα αναζητούσαμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας τη θεραπεία κάθε νόσου και κάθε ασθενείας, ψυχικής και σωματικής, καθώς και τη δακρύβρεχτη λύτρωση από τα προσωπικά μας πάθη αλλά και τον λυτρωμό της πατρίδας μας από τους κινδύνους και τις συμφορές που ανελέητα την μαστίζουν. 

 *********

Σημείωση ιστολόγου: Ζητώ την ευλογία του Θεού για να αφιερώσω τα ελάχιστα αυτά λόγια σε δύο αγίους Γέροντες εν ζωή, εκ διαμέτρου αντίθετες προσωπικότηες, που άγουν τα ονομαστήριά τους τις μέρες αυτές (ξέρουν εκείνοι):

Ο ένας, καίτοι προικισθείς με το χάρισμα των δακρύων,  αναρωτιέται ταπεινά, γιατί συνεχώς κλαίει.   

Κι ο έτερος έχοντας το χάρισμα της προσευχής με «έχρισε» μαθήτρια των σωστικών δακρύων και του χαροποιού πένθους.  

Ειρήσθω εν παρόδω πως κανένας άνθρωπος πάνω στη γη δεν γνωρίζει τα κρίματα και τις βουλές του Θεού. Κανείς δεν έχει εξασφαλισμένη εκ των προτέρων τη σωτηρία του. Έφθασαν λίγα λεπτά της ώρας μόνο για να βρεθεί ο ληστής στον Παράδεισο και ο Ιούδας στην κόλαση. Η αγαθή προαίρεση, ο φόβος του Θεού και η τήρηση των εντολών του Κυρίου ανοίγουν τον δρόμο της σωτηρίας εκεί που η ανθρώπινη λογική βγάζει καταδικαστικές αποφάσεις.

Με δάκρυα ευγνωμοσύνης για όσα έπραξαν  και πράττουν για όλη την Εκκλησία του Χριστού εύχομαι ταπεινά και στους δύο ο Πανάγαθος Θεός να τους λούζει στα δάκρυα της Χριστομίμητης ταπείνωσης και της Χριστοειδούς Αγάπης εξομαλύνοντας όλα τα πειρασμικά εμπόδια  στον ανηφορικό τους  δρόμο προς τη σωτηρία και τη θέωση.

---

1.         Στίχος από το απολυτίκιο του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’.

Ταῖς τῶν δακρύων σου ῥοαῖς, τῆς ἐρήμου τὸ ἄγονον ἐγεώργησας· καὶ τοῖς ἐκ βάθους στεναγμοῖς, εἰς ἑκατὸν τοὺς πόνους ἐκαρποφόρησας· καὶ γέγονας φωστήρ, τῇ οἰκουμένῃ λάμπων τοῖς θαύμασι, Σάββα Πατὴρ ἡμῶν Ὅσιε, Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἠμῶν.

           2. Ψαλμ. στ’, 7

           3. Ψαλμ. μα’, 4

         4. Ματθ. κστ᾿, 75

         5. Λουκ. ζ᾿ 38

Αντλήθηκαν κάποια στοιχεία από το βιβλίο «Δροσοσταλίδες της καρδιάς», Επισκόπου Νικηφόρου, Μητροπολίτου Λευκάδος και Ιθάκης

Η Αγία Βαρβάρα η Μεγαλομάρτυς - 4 Δεκεμβρίου

Μεγαλομάρτυρος Aγ Βαρβάρας παρακλητικός κανόνας

"Η προσευχή δρα μέσα και έξω από το σώμα μας μέχρι ο Κύριος να το μετασχηματίσει από σώμα ταπεινώσεως σε σώμα δόξης Αυτού"

"Όταν ζούμε μέσα στο πνεύμα των εντολών του Ευαγγελίου, είμαστε ήδη θεωμένοι, διότι η πνευματική ζωή, μας διαπερνά ολόκληρους.

Δόθηκε σε μας η εντολή να αγαπάμε. Η αγάπη, μάς ενώνει όλους πνευματικά. Η πληρότητα της αγάπης, μάς οδηγεί να αγαπάμε μέχρι αυτολήθης (μέχρι να ξεχνάμε τον εαυτό μας), μέχρι αυτομίσους.

Το νόημα της ζωής του προσευχόμενου με ένταση ανθρώπου είναι όμοιο με απέραντο ωκεανό ζώντος ύδατος.

Το πνεύμα μας πλουτίζει ακατάπαυστα όχι τόσο με πλήθος νέων λόγων ή εννοιών όσο με την εμβάθυνση των αποκτηθέντων βιωμάτων.

Για χρόνια η διαρκής εναλλαγή καταστάσεων οδύνης και παρακλήσεως μέσα μας, που κατέρχεται από τον ουρανό διαπαιδαγωγεί το πνεύμα μας κάνοντάς το ικανότερο να προσλαμβάνει νέες μορφές σκέψης γενικά.

Ο νους συνηθίζει να σκέπτεται όλο τον κόσμο και η καρδιά να εύχεται μέσα της με πόνο αγάπης για όλο τον κόσμο στο σύνολό του.

Τέτοια πνευματική σύνθεση έχει η ώριμη προσευχή του χριστιανού που παρίσταται στον Θεό με όλο του τον νου και όλη του την καρδιά και την ένωση αυτών των δύο σε ένα.[....]

Η προσευχή είναι ενέργεια ιδιαίτερης τάξεως. Είναι ένωση δύο ενεργειών, της δικής μας κτιστής και της Θείας άκτιστης. Καθώς είναι τέτοια δρα και μέσα στο σώμα μας και έξω από αυτό. Ακόμη επίσης δρα και εκτός του κόσμου, του χώρου και του χρόνου. Όταν βρισκόμαστε σε μακάριο δέος από την όραση της αγιότητας του Θεού η προσευχή μας γίνεται ισχυρή ορμή του πνεύματος που διαρρηγνύει τον στενό κλοιό της βαριάς ύλης. Το σώμα που μας δόθηκε οφείλει να πνευματοποιηθεί. Το βιολογικό σώμα από σάρκα και αίμα δεν είναι σε θέση να ακολουθήσει πίσω από το Πνεύμα και με όλη του την ορμή προς τον Αιώνιο Θεό. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός θα μετασχηματίσει το σώμα της ταπείνωσής μας μέχρι να γίνει αυτό σύμμορφο με το σώμα της δόξης Του με τη δύναμη που έχει να υποτάξει σε Αυτόν τα πάντα.

Ω, η θαυμαστή δωρεά της προσευχής! Στην ορμή της προς τον Θεό Πατέρα δεν γνωρίζει χορτασμό. Με αυτή εισερχόμαστε σε άλλη μορφή της ύπαρξης, που σε ποιότητα υπερβαίνει τον κόσμο τούτο.

Η προσευχή όταν δεν διεγείρεται από τη μέθη της φαντασίας και όταν δεν χειραγωγείται από τη λογική της φιλοσοφίας αναζητά δρόμους και ακόμη εκεί όπου δεν υπάρχουν δρόμοι. Στην αναζήτηση αυτή μια εσωτερική διαίσθηση οδηγεί την ψυχή που είναι δεμένη από τις αόρατες αλλά άλυτες αλυσίδες της αμαρτίας που δεν σπάζουν από τις δικές μας δυνάμεις αλλά μόνο από τον Παντοκράτορα Θεό και Σωτήρα μας".

------------------------------------
Διασκευασμενες επιλογές 
από το βιβλίο (σε ηλεκτρονική μορφή)
ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, 
Γέρ. Σωφρονίου του Έσσεξ

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 4- ΥΜΝΟΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ-ΜΕΡΟΣ 1 -ΨΑΛΛΕΙ Ο ΘΕΟΔ. ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ

Η Παναγία μας επιστράτευσε όλους & μας είπε: Κάντε προσευχή για να μην γίνει πόλεμος...

ΥΙΙΚΟΝ ΟΦΛΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΝ ΤΟΝ ΚΟΥΔΟΥΜΙΑΝΟΝ, ΤΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΝ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΝ

Δεκεμβρίου 2, 2016 Αναστασίου Κουδουμιανού σήμερον η μνήμη, Αγίου Γέροντος της Κρήτης 

Σήμερα 2-12-2016 κλείνει συναπτή τριετία, από της οσιακής κοιμήσεως του μεγάλου Γέροντος Αναστασίου του Κουδουμιανού! 

Υπήρξε, παγκόσμιος ευεργέτης με την διάπυρη προσευχή και την εμπειρική διδασκαλία του. Μεγίστη, αφανής, προφητική μορφή! 

Αγιοπατερικό ανάστημα, ανεπιτήδευτης απλότητας, αρχοντιάς, θεολογίας και θεοπτίας! Με άπειρη ευγνωμοσύνη, σήμερα, για όσα έπραξε για όλη την εκκλησία, τον καθικετεύω και τον παρακαλώ: 

Γέροντα μου! Πνευματοφόρε και Εν - Χριστωμένε, ο των πάλαι οσίων ισοστάσιε και πάντων των θεουμένων ισόκυρε, της Θηβαϊκής ερήμου νοερόν εκβλάστημα και των εκείνης αββάδων εν τοις εσχάτοις εφάμιλλε, ακαταπόνητε σκυταλοδρόμε του Πνεύματος και γλυκόφθογγη λύρα του φθέγματος, Εραστά της κατά Χριστόν ατιμίας και της Χριστομιμήτου ταπεινώσεως απροκάλυπτε εκφραστά, Της Χριστοειδούς αγάπης κρυστάλλινε αγωγέ και εις την οδόν της Μετανοίας εμπειρογνώμονα οδηγέ, Ανιχνευτά των ουρανίων θαλάμων και επόπτα των καταχθονίων του Άδου, των θείων δογμάτων ακραιφνή υποφήτα και των αγίων γραφών θεοδήγητε ερμηνευτά. 

Της εσωκαρδίου ευχητικής αυτενέργειας κάτοχε και της νοεράς εργασίας απλανέστατε πρόβολε, της εκκλησιογενούς θεραπείας καθηγητά και της δεινής αποστασίας απερίτμητε στηλιτευτά, της Καινής Διαθήκης προφήτα και των τον ζόφον αποποιησαμένων τηλαυγέστατε φωτοδότα. 

Ο υπό του Ακτίστου Φωτός, έτι ζων, πλειστάκις καταυγασθείς, και υπό των αγγέλων εις τα απώτατα των Γραφών περιηγηθείς. Ο τα άρρητα καθ΄εκάστην θεασάμενος και εις τον γνόφον της αληθούς θεογνώσιας μεμυημένος. 

Ο την βαθείαν καρδίαν ησυχαστικώς ευρήσας και εκείσε, πυρίνω νοϊ, τα υπερφυή κατοπτεύσας, ο την σαλότητα ως ασπίδα της ενδοκαρδίου χάριτος χειρισθείς και την αγία απλότητα ως βασιλικήν αλουργίδα ασμένως περιβληθείς. 

Ο διορατικήν διόπτρα διακατέχων και με προορατικήν ενάργειαν τα μέλλοντα εξιστορών, πρέσβευε εις τον Αρχιποίμενα υπερ ημών, ίνα περίσσευμα ερωτικής αναφοράς δι΄Αυτόν προσαποκτήσωμεν, εκ των παθών λυτρωθώμεν, εκ της αμαρτίας εαυτούς αγνίσωμεν, την αληθή θεολογίαν μή αδικήσωμεν, τον πλησίον αγαπήσωμεν, την ισόβιον Μετάνοιαν εγκολποθώμεν, το κατά φύσιν διασώσωμεν και της υπερ φύσιν αλήκτου βιοτής αξιωθώμεν. 

Ταις ικεσίαις ταις σαις και πάντων των μετά σού αγαλλομένων, εις την πανευφρόσυνον παστάδα της Αϊδίου Τρισσοφαούς Θεαρχίας. 

Αμήν. 

Αρχιμ. Αντώνιος Φραγκάκης Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας.

Πηγή

Σημείωση ιστολογίου: Η αναδημοσίευση αυτή, πέρα από την τιμή στην πανεύφημον μνήμη του οσίου Γέροντος Αναστασίου Κουδουμιανού, έγινε επίσης για να αποδώσει αυθορμήτως τα εύσημα στον δημιουργό του θεόπνευστου και κατανυκτικού αυτού αφιερώματος Αρχιμ. Αντώνιο Φραγκάκη, Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως  Γορτύνης και Αρκαδίας, ο οποίος - χωρίς να τον γνωρίζουμε - μας ενυπωσίασε για τη θεία έμπνευση και την άριστη χρήση  της λόγιας εκκλησιαστικής μας γλώσσας, ο πλούτος της οποίας πηγάζει από το Πανάγιο Πνεύμα. Ο καλός Θεός δια πρεσβειών του αγίου Γέροντος να εμπνέει τους σεμνούς υμνογράφους της Εκκλησίας μας, ώστε  και την υπέροχη γλώσσα μας να διασώζουν και να χειρίζονται εντέχνως και την Αγιότητα να διακονούν και να  προβάλουν επαξίως προς δόξαν Θεού. Αμήν.