Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2020

Μήνυμα Χριστουγέννων του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Ιερωνύμου

 ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Προς τον ερόν Κλρον, τούς ντίμους ρχοντας

και τον Εσεβῆ Λαόν τς καθ’ μς Θεοσώστου παρχίας

          Αγαπητοί μου πατέρες καί ἀδελφοί, παιδιά μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπημένα,

          «Ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον Σωτήρ, ὅς ἐστί Χριστός Κύριος». Σαν ἐγερτήριο σάλπισμα ἀκούγεται καί φέτος ἡ ἐξαγγελία τοῦ ἀγγέλου πρός τούς ποιμένες τῆς Βηθλεέμ τή νύχτα τῆς Γεννήσεως τοῦ Θεανθρώπου, καθώς συνεορτάζουμε ὅλοι οἱ ἐν Χριστῷ Ὀρθόδοξοι ἀδελφοί τά πανευφρόσυνα Χριστούγεννα, «τήν Μητρόπολη τῶν ἑορτῶν» και τή φανέρωση τῆς θείας ἀγάπης στόν κόσμο. Ὁ Ὑπερούσιος Θεός τίκτεται ἀπό την Ἁγία Παρθένο. Σκοπός τῆς Γεννήσεως Του ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου, ὁ ἁγιασμὸς κάθε ἀνθρώπου, ἡ ἀναγέννηση τῶν πάντων.

          Σήμερα «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο». Ὁ Σωτήρας Χριστός κατέβηκε μέχρι τόν καταπληγωμένο ἀπό τήν ἁμαρτία ἄνθρωπο, ὥστε ὁ ἄνθρωπος να ὑψωθεῖ μέχρι τόν Θεό. Ἄν και πέρασαν 2020 χρόνια ἀπό τό μεγαλειῶδες γεγονός τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως, ἡ Ἐκκλησία μας, αὐτά τά Χριστούγεννα τῆς ζοφερῆς πανδημίας, περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη φορά, καλεῖ ὅλους ἐμᾶς, τούς δοκιμαζομένους πιστους τοῦ 21ου αἰώνα, να μην ἀμελήσουμε, ἀλλά να ὑποδεχτοῦμε ἐγκάρδια τόν Κύριο στά σπίτια, στις ἐνορίες μας, στις πόλεις και στίς καρδιές μας, μέ πνευματική ἀνδρεία και ψυχική ἐγκαρτέρηση.

          Ὁμολογουμένως, ἀδελφοί μου, τά φετινά Χριστούγεννα βιώνουμε πρωτόγνωρες ἀνατροπές στόν τρόπο ζωῆς, στίς σχέσεις μας και στον ἑορτασμό τῶν ἁγίων ἡμερῶν, λόγῳ πανδημίας, μέ κυρίαρχο γεγονός τη διπλῆ ἀνησυχία: Ἀφενός για την ὑγεία μας, ἀφετέρου για τή δυσκολία τῆς συμμετοχῆς στή λατρεία τῆς Ἐκκλησίας μας. Αὐτό τό γεγονός δέν πρέπει ἐπ΄οὐδενί να ἀποτελέσει τροχοπέδη στήν πνευματική μας ζωή, στήν προσευχή, στήν ἐκδήλωση τῆς πίστης μας στόν Τριαδικό Θεό ἀλλά και στην ἔμπρακτη συμπαράστασή μας προς τόν συνάνθρωπο. Ἡ πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ δέν πρέπει νά βάλει φρένο στήν ἀγάπη και τά χαρμόσυνα συναισθήματα τῶν ἑορτῶν. Με πνεῦμα περισυλλογῆς και ὑπομονῆς ἄς ὁδηγηθοῦμε μέσα ἀπό τή δίνη τῆς δοκιμασίας στην ἀναγνώριση τῆς πνευματικῆς μας ἀνεπάρκειας, προς ὄφελος τῶν ψυχῶν μας.

          Καθώς καλούμαστε να διαχειριστοῦμε το ἄγχος τῆς πανδημίας, παρηγοριά θα ἀντλήσουμε ἀπό τή διαπίστωση ὅτι στήν Παγκόσμια Ἱστορία οἱ λαοί και κατ΄ ἐξοχήν τό δικό μας Ἔθνος στά βάθη τῶν αἰώνων ἀντιμετώπισαν ἀμέτρητες κρίσεις καί πανδημίες πού ξεπεράστηκαν ὁσάκις «λύτρωσιν ἀπέστειλε Κύριος τῷ λαῷ Αὐτοῦ», ὅπως ψάλλουμε στό Κοινωνικό τῆς σημερινῆς Δεσποτικῆς ἑορτῆς. Ὁ Κύριος πού παραχωρεῖ τή δοκιμασία, στέλνει και την ἀπολύτρωση ἀπό τά δεινά.

          Ἡ Γέννηση τοῦ Σωτῆρος εἶναι φῶς καθοδηγητικό κι ἐλπιδοφόρο. Παραμερίζοντας ὁ καθένας τον ἐγωϊσμό του και τήν ψυχοκτόνο κατάκριση, ἄς ἐγκολπωθεῖ τή φιλανθρωπία και την ἀλληλεγγύη. Ἄς ὑποδεχτεῖ τόν Χριστό συμμετέχοντας βιωματικά στη μυστηριακή ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας καί ὄχι στήν ἐπιφανειακή καί τυπική λατρεία, ἡ ὁποία ἐκφράζει μία ἐπίπλαστη θρησκευτικότητα, ξένη προς τόν φωτισμό καί τούς ὑγιεῖς καρπούς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

          Ὀφείλουμε λοιπόν να σταθοῦμε προσευχητικά, μέ γνήσια ταπείνωση μπροστά στόν Νηπιάσαντα Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος ζεῖ ἀνάμεσά μας «διδάσκων καί κηρύσσων τό Εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καί θεραπεύων πᾶσαν ἀσθένειαν» (Ματθ. δ’ 23, θ’ 35). Ὡς δῶρα στον νεοτεχθέντα Χριστό μας ἄς προσφέρουμε ἀντί τοῦ χρυσοῦ τῶν Μάγων μιά καρδιά ἀπαλλαγμένη ἀπό κακίες, μία καρδιά χρυσή με ἀγάπη για τόν πλησίον, ἀντί λιβάνου, την ὁλόψυχη λατρεία σ’ Ἐκεῖνον και ἀντί σμύρνας, την εὐωδία τῆς ἁγνῆς μετάνοιας και ἐπιστροφῆς κοντά Του.

          Ἄς δεχτοῦμε τόν Κύριο ὡς Ἀδελφό, Φίλο, Νυμφίο, Ἐλευθερωτή και Σωτῆρα μας στόν σύγχρονο ταραγμένο καί ραγδαίως μεταβαλλόμενο κόσμο. Ὁ ταπεινός Ἰησοῦς εἶναι Θεός τῶν ταπεινῶν ἀνθρώπων. Μόνο «οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ» μποροῦν νά κατανοήσουν τό Μυστήριο τῶν Χριστουγέννων. Οἱ ὑπερήφανοι δέν δέχονται το «ἄφραστον θαῦμα» πού θά φωτίσει την ἀσέληνο νύχτα τῆς ἀγνωσίας τους.

          Ἀδελφοί μου, σαράντα ἡμέρες προετοιμαζόμασταν για τή σημερινή ἑορτή. Στή διάρκειά τους ἀκούσαμε πολλάκις τοὺς χαρμόσυνους εἱρμοὺς τοῦ Κανόνα τῶν Χριστουγέννων: «Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε· Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε». Ἄς ἐξέλθουμε λοιπόν ἀπό τά στενά περιθώρια τῆς ἀτομικῆς μας ζωῆς, πορευόμενοι στή Βηθλεέμ τῆς θείας ἀγάπης, για νά δοξολογήσουμε μαζί μέ τούς ἀγγέλους τον θαυμαστό Θεό μας. Κάθε φορά πού ἡ Ἀνθρωπότητα ἑορτάζει τή Γέννηση τοῦ Θεοῦ Λόγου ἔχει την εὐκαιρία να ἐνστερνιστεῖ το μήνυμα τοῦ μελωδοῦ: «Ἡ γέννησίς σου Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τό φῶς τό τῆς γνώσεως». Ὁ πιστός χριστιανός, πού μελετᾶ την Ἁγία Γραφή και τούς βίους τῶν Ἁγίων τῆς Ὀρθοδοξίας μας, ἀντιλαμβάνεται ὅτι, αὐτό το φῶς τῆς γνώσεως γεννάει τήν ἐπιστημονική γνώση, τήν ὁποία ὅλοι σεβόμαστε, ἐφόσον ἐφαρμόζεται στά ὅρια τῆς Βιοηθικῆς. Ἡ ἀνθρώπινη γνώση εἶναι ἀπόρροια τοῦ θείου Φωτός. Ὁ Θεός προίκισε τον ἄνθρωπο με τή λογική, για νά προοδεύει στις Ἐπιστῆμες και ὄχι για νά πέσει στην ὀλέθρια πλάνη νά παρακάμψει τόν Δημιουργό του.

          Ὅσο κι ἄν ἡ ζόφωση τῶν ἡμερῶν θέλει να ἀποκρύψει το θεῖο Βρέφος ἀπό τούς ἀνθρώπους, δοκιμάζοντας ἐπώδυνα τήν πίστη μας, ἐμεῖς ἄς ἀνοίξουμε πρόθυμα τήν καρδιά μας, για νά μείνει μόνιμα μέσα της Ἐκεῖνος, «ὁ ἀχώρητος ἐν παντί». Ἄς παραμείνουμε ἑδραῖοι και ἀμετακίνητοι στην ἀλήθεια και την ἀγάπη τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ἄτρωτοι και ἄφοβοι μπροστά στις ἀπειλές τῶν σύγχρονων διωκτῶν. Καί ἄς διαφυλάξουμε τά παιδιά μας, τά εὐλογημένα νιάτα τῆς πατρίδας μας ἀπό τίς διδασκαλίες τῶν πολεμίων τοῦ Χριστοῦ.

          Τά Χριστούγεννα εἶναι ἐπέτειος ζωῆς, χαρᾶς, ἐλπίδας διηνεκοῦς. Ἡ ἁγία Γέννηση ἀποκαλύπτει ὅτι ἡ εἰρήνη καί ἡ ἀγάπη εἶναι δῶρα Θεοῦ Πατρός στόν κόσμο, προσφερόμενα ἀπό τον Σαρκωθέντα Υἱό Του, διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Μέ κάθαρση καρδίας να δεχτοῦμε τά δῶρα τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως. Και να τά κρατήσουμε σε κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς μας. Στὰ εὔκολα καὶ στὰ χαρούμενα, κυρίως ὅμως στὰ θλιβερά και τά δύσκολα. Ἡ εὐγνωμοσύνη στον τεχθέντα Χριστό, ἄς ζεστάνει τήν ψυχρότητα καί τή σκληροκαρδία μέσα μας. Δοξάζοντας τήν προσκύνησή Του ἀπό ὅλη τήν κτίση, ἐκδηλώνουμε την ἀγάπη μας σέ Ἐκεῖνον, στον Ὁποῖον πρέπει ἡ δόξα στους αἰῶνες.

          Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, εὔχομαι πατρικά ὁ Λυτρωτής Κύριος νά φωτίζει τά ὄμματα τῆς ψυχῆς μας και να μᾶς χαρίζει την εἰρήνη Του, ὥστε νὰ ζήσουμε «Ἀληθινὰ, Ἁγιασμένα καί Σωτήρια Χριστούγεννα». Καθὼς μάλιστα ἀνατέλλει τὸ 2021 εὔχομαι να ἔχουμε μιὰ «Εὐλογημένη καί Δημιουργική νέα χρονιά» ἀπαλλαγμένη ἀπό κάθε λοιμική νόσο, ἀλλά και ἀπό τη νοσηρότητα τῆς ἁμαρτίας για τή σωστική ἀνακαίνιση τῶν ψυχῶν μας.

          Δι­ά­πυ­ρος πρός­ Χρι­στον ­τε­χθέν­τα ­εὐ­χέ­της πάν­των ὑ­μῶν,

 Μητροπολίτης

 Κα­λα­βρύ­των καί­ Α­γι­α­λεί­α­ς ­ε­ρώ­νυ­μος

Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2020

Ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος έφερε μέσα στην καρδιά του το Θεό και γραμμένο με χρυσά γράμματα: ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

 

Ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος

Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

Στο βίο του αγίου  Ιγνατίου του Θεοφόρου, επισκόπου Αντιοχείας, πού στεφανώθηκε με το φωτοστέφανο του μαρτυρικού θανάτου στη Ρώμη, στα χρόνια του αυτοκράτορα Τραϊανού, διαβάζουμε  αυτά τα λόγια:

«Όταν τον έπαιρναν για να τον καταβροχθίσουν τα άγρια θηρία και εκείνος είχε ασταμάτητα το όνομα του  Ιησού στα χείλη του, οι ειδωλολάτρες τον ρώτησαν γιατί θυμόταν το όνομα εκείνο αδιάλειπτα. Ο Άγιος απάντησε ότι είχε το όνομα του  Ιησού Χριστού γραμμένο μέσα στην καρδιά του κι ότι ομολογούσε με τα χείλη  Εκείνον πού πάντα έφερε μέσα στην καρδιά του. Όταν τα άγρια θηρία είχαν καταβροχθίσει τον Άγιο, η καρδιά του, με το θέλημα του Θεού, διατηρήθηκε ανέπαφη ανάμεσα στα κόκαλα του. Οι άπιστοι τη βρήκαν και τότε θυμήθηκαν όσα είχε πει ο Άγιος. Έτσι, έκοψαν την καρδιά εκείνη στα δύο, θέλοντας να μάθουν αν ήταν αληθινό ο,τι τους είχε λεχθεί. Στο εσωτερικό των δυο κομματιών της καρδίας βρήκαν μιαν επιγραφή γραμμένη με χρυσά γράμματα: ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ. Έτσι ο άγιος  Ιγνάτιος ήταν θεοφόρος και στο όνομα και στην πράξη, έχοντας πάντα και φέροντας μέσα στην καρδιά του το Θεό μας Χριστό, με το όνομά Του γραμμένο με το λογισμό του νου σαν με κάλαμο».

Ο άγιος Ιγνάτιος ήταν μαθητής του αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου και είχε το προνόμιο, όντας παιδί, να δει τον Κύριο  Ιησού Χριστό προσωπικά.  Ήταν το ευλογημένο εκείνο παιδί, για το οποίο λέγεται στο Ευαγγέλιο ότι ο Κύριος το έβαλε στο μέσο των Αποστόλων, πού συζητούσαν για πρωτεία, το πήρε στην αγκαλιά του και είπε: «Αμήν λέγω υμίν, εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών.  Όστις ουν ταπεινώσει εαυτόν ως το παιδίον τούτο, ούτος εστίν ο μείζων εν τη βασιλεία των ουρανών»(3).

Σίγουρα ο άγιος  Ιγνάτιος διδάχτηκε την προσευχή του Ιησού από τον άγιο Ευαγγελιστή και την εφάρμοζε κατά την περίοδο εκείνη της ακμής του Χριστιανισμού, όπως όλοι οι άλλοι Χριστιανοί. Την εποχή εκείνη όλοι οι Χριστιανοί μάθαιναν την προσευχή του Ιησού, πρώτα για τη μεγάλη σημασία της ίδιας της προσευχής, όπως και για το ότι σπάνιζαν τότε και ήταν πανάκριβα τα χειρόγραφα ιερά βιβλία, γιατί λίγοι ήταν οι γραμματισμένοι (οι πιο πολλοί από τους Αποστόλους ήταν αγράμματοι) και γιατί η προσευχή του  Ιησού ήταν εύκολη, πρόσφερε ικανοποίηση και επενεργούσε με μια πολύ ειδική ενέργεια και δύναμη.

Αυτός ο τρόπος προσευχής, το να προσεύχεται δηλαδή κανείς λέγοντας την προσευχή του Ιησού, είναι θείος θεσμός, πού θεσπίστηκε όχι μέσω Αποστόλου ή Αγγέλου, αλλά από τον Υιόν του Θεού, πού είναι Θεός ο ίδιος. Μετά τον μυστικό δείπνο, ανάμεσα σ’ άλλες υψηλές, ύστατες εντολές και οδηγίες, ο Κύριος Ιησούς Χριστός θέσπισε την προσευχή στο όνομα Του. Έδωσε αυτό τον τρόπο προσευχής σαν μια νέα, εξαίρετη και ανεκτίμητη δωρεά. Οι Απόστολοι γνώριζαν ήδη μερικώς τη δύναμη του ονόματος του Ιησού, μ’ αυτό θεράπευσαν ανίατες αρρώστιες και υπέταξαν δαίμονες, και μ’ αυτό τους κατανίκησαν, τους έδεσαν και τους εξέβαλαν. Αυτό το πανίσχυρο και θαυμαστό όνομα ο Κύριος μας αφήνει εντολή να το χρησιμοποιούμε στην προσευχή. Υποσχέθηκε ότι τέτοια προσευχή θα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική. «Ό,τι αν αιτήσητε τον πατέρα», είπε στους αγίους Αποστόλους, «εν τω ονόματι μου, τούτο ποιήσω, ίνα δοξασθή ο πατήρ εν τω υίω. Εάν τι αιτήσητε εν τω ονόματι μου, εγώ ποιήσω» (Ίωάν. 14,13). « Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι όσα αν αιτήσετε τον πατέρα εν τω ονόματι μου, δώσει υμίν. Έως άρτι ουκ ητήσατε ουδέν εν τω ονόματί μου αιτείτε και λήψεσθε, ίνα η χαρά υμών η πεπληρωμένη» ( Ίωάν. 16,23-24).

Στα Ευαγγέλια, στις Πράξεις και τις Επιστολές των Αποστόλων βλέπουμε την απέραντη πίστη των αγίων Αποστόλων στο όνομα του Κυρίου Ιησού, όπως και τον απέραντο σεβασμό τους γι’ αυτό. Στο όνομα του Κυρίου Ιησού έκαναν τα πιο εκπληκτικά θαύματα. 

Από το βιβλίο «ΥΙΕ ΜΟΥ ΔΟΣ ΜΟΙ ΣΗΝ ΚΑΡΔΙΑΝ…», Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ, Ορθόδοξη αναφορά στην καρδιακή ή νοερά προσευχή του Ιησού, Γ΄ έκδοση, (πρόλογος, εισαγωγή, μετάφραση), Αρχιμ. Επιφανίου (Ευθυβούλου) Χαραλ. Ασσιώτη, έκδοση του «Ορθόδοξου Πνευματικού Κέντρου Λεμεσού

πηγή: iconandlight

https://simeiakairwn.wordpress.com/

*Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος και Ιερομάρτυρας – Εορτάζει στις 20 Δεκεμβρίου

Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2020

Ο Αγιος Λεόντιος, γιορτάστηκε στην Ιερά Μονή Ταξιαρχών Αιγίου

 



 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ



Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2020

Δελτίο Τύπου

ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΛΕΟΝΤΙΟΥ

 

Την Παρασκευή 11η Δεκεμβρίου η τοπική μας Εκκλησία εόρτασε με τον προσήκοντα σεβασμό τη μνήμη του Οσίου Λεοντίου, ιδρυτού και κτίτορος της Ιεράς Μονής Ταξιαρχών Αιγιαλείας, όπου και βρίσκεται θησαυρισμένο  το σεπτό του σκήνωμα, παρέχοντας άφθονα ιάματα, στους προστρέχοντες σε αυτό με πίστη.

 Ο τοπικός μας Άγιος Λεόντιος, εγγονός του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ανδρόνικου Παλαιολόγου, γεννημένος στη Μονεμβασιά γύρω στο 1341 μ.Χ., με ανώτατες σπουδές στην Κωνσταντινούπολη, ώστε να χειρίζεται βασιλικές υποθέσεις, δέχτηκε από μικρός τη θεία κλήση για τον Μοναχισμό. Τελικά αφιερώθηκε στον Θεό, αφού πρώτα η βασιλόπαις μητέρα του, Θεοδώρα έγινε μοναχή.

 Κατόπιν συμφώνησε με τη σύζυγό του για να αναλάβει τα τρία παιδιά και τα υπάρχοντά τους κι έφυγε στο Άγιο Όρος. Λόγω της μεγάλης του ταπείνωσης, για να αποφύγει τις τιμές, αποσύρθηκε στο όρος Κλωκός πάνω από το Αίγιο, στη θέση που βρίσκεται το Παλαιομονάστηρο και με ασκητικούς αγώνες οδηγήθηκε σε ύψη αρετής.  Μαθαίνοντας τα θαύματά του, οι βασιλόπαιδες θείοι του, Θωμάς και Δημήτριος Παλαιολόγοι, έχτισαν στον τόπο της ασκήσεώς του ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και  μοναστήρι.

 Συγχρόνως του δώρισαν τα Άχραντα Πάθη του Κυρίου μας, δηλαδή τεμάχια Τιμίου Ξύλου, Ακάνθινου Στεφάνου, Χλαμύδας και λίθων από τον Πανάγιο τάφο, τα οποία αποτελούν σήμερα σέμνωμα και θησαυρό ανεκτίμητο της Ιεράς Μονής και της Ορθοδοξίας.

 Προς τιμήν του εορτάζοντος Αγίου στην Ιερά Μονή Ταξιαρχών ετελέσθη Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, της οποίας προέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Ιερώνυμος με κληρικούς της Ιεράς Μητροπόλεως, ο οποίος, παρά τις αντίξοες συνθήκες λόγω μέτρων κορωνοϊού, λάμπρυνε την εορτή με την παρουσία και τον πύρινο λόγο του.

 Με την απόλυση ο Σεβασμιώτατος, απευθυνόμενος προς την Αδελφότητα, εξέφρασε τη ικανοποίησή του για τον ευπρεπισμό της Ιεράς Μονής, την πνευματική εξυγίανση και τη σταδιακή επαναφορά της στην εκκλησιαστική τάξη της Μοναχικής Πολιτείας, μετά από τη «μακρόχρονη ταλαιπωρία της».

 Συνεχάρη ακολούθως το Ηγουμενοσυμβούλιο, αποτελούμενο από τον Αρχιμ. Ιωακείμ Βενιανάκη, Πρωτοσύγκελο της Ιεράς Μητροπόλεως, τον Αρχιμ. Ιερόθεο Παπαθανασίου, Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Ταξιαρχών και τον Αρχιμ. Γερβάσιο Ιωακειμείδη για τους αγώνες, την εργατικότητα και την υπομονή τους στις άδικες διώξεις των τελευταίων μηνών, ευχόμενος αγιασμό και ευλογία για το Μοναστήρι και την «εκκολαπτόμενη» νέα Αδελφότητα. Εξέφρασε δε την πεποίθηση πως οι Άγιοι Ταξιάρχες μας, φυλάσσουν με τη ρομφαία τους τον άγιο αυτό τόπο. Επικαλέστηκε δε τους λόγους του Αγίου Παϊσίου ότι τους πειρασμούς χρειάζεται να τους αντιμετωπίζουμε με ταπείνωση.

 Στους δύο δόκιμους μοναχούς της Ιεράς Μονής, συνέστησε πατρικά να προετοιμάζονται με φόβο Θεού και άσκηση δηλώνοντας την απόφασή του να  τους δοθεί σύντομα το αγγελικό σχήμα.

 Καταληκτικά τόνισε με έμφαση: «Οι Αιγιώτες αγαπούν, σεμνύνονται και είναι στενά δεμένοι με την Ιερά Μονή των Ταξιαρχών, διότι εδώ φυλάσσονται τα Άχραντα Πάθη του Κυρίου μας, ο οποίος έδωσε τη ζωή Του για να αγιασθούμε εμείς και να κερδίσουμε την Ουράνια Βασιλεία».

 Ευχόμενος η χάρη του Οσίου Λεοντίου να σκεπάζει τη Μονή, την πόλη μας και  όλους μας  και να μας δίδει ταπείνωση και αγάπη, με την ευαισθησία που τον διακρίνει για τα μοναστήρια μας, καθώς και ο ίδιος προέρχεται από τον χώρο του Μοναχισμού, διατελέσας ως γνωστόν, πριν την εκλογή του σε Επίσκοπο, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Μεγάλου Σπηλαίου τόνισε με στεντόρεια φωνή αλλά και με πόνο ψυχής: «Ποτέ τα μοναστήρια μας δεν πρέπει να πάρουν κοσμικό χαρακτήρα, γιατί θα δώσουμε λόγο στον Θεό εν ημέρα Κρίσεως».

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ






Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2020

Το ισχυρότερο όπλο του ανθρώπου στην γη είναι η προσευχή

 

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

Ξέρετε αδελφοί ποιό είναι το ισχυρότερο όπλο του άνθρωπου στην γη, όπλο ακατανίκητο και πάντα νικηφόρο;

Είναι η προσευχή, μάλιστα η προσευχή! Ε­πειδή διά της προσευχής ο άνθρωπος παραδίδει στον Θεό όλη την ψυχή και όλη την καρδιά και όλη την ζωή του και ο Θεός γίνεται υπέρμαχος του και ο προ­στάτης του. Τί μπορούν τότε να του κάμουν οι άνθρω­ποι και οι δαίμονες; Τίποτε! Τίποτε! Τίποτε! Γι’ αυτό και ο Κύριος μας επιτάσσει στο Ευαγγέλιο Του: «Α­διαλείπτως προσεύχεσθε» (Α’ Θεσ. 5, 17).

*Κάθε ιερός ναός είναι και ένα κομμάτι του ουρανού επάνω στην γη. Και όταν είσαι μέσα στον ναό, ή­δη βρίσκεσαι στον ουρανό. Έτσι, όταν η γη σε συν­θλίβει με την κόλαση της, τρέξε στον ναό, μπες μέσα και να, είσαι μέσα στον παράδεισο. Αν οι άνθρωποι σε ενοχλούν με την κακία τους, να προσφεύγεις στον ναό, να γονατίζεις μπροστά στον Θεό και Εκείνος θα σε προσλάβει κάτω από την γλυκιά και παντοδύναμη προστασία Του. Αν πάλι συμβεί να πέσουν επάνω σου ολόκληρες λεγεώνες δαιμόνων, εσύ τρέξε στον ναό, ανάμεσα στους Αγγέλους, επειδή ο ναός είναι πάντοτε γεμάτος από Αγγέλους και οι Άγγελοι του Θεού θα σε προστατεύσουν από όλα τα δαιμόνια του κόσμου αυτοί και τίποτα δεν μπορούν να σου κάμουν.

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΤΟΥ 
ΑΒΒΑ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

iconandlight

https://simeiakairwn.wordpress.com