Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2020

Ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος έφερε μέσα στην καρδιά του το Θεό και γραμμένο με χρυσά γράμματα: ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

 

Ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος

Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

Στο βίο του αγίου  Ιγνατίου του Θεοφόρου, επισκόπου Αντιοχείας, πού στεφανώθηκε με το φωτοστέφανο του μαρτυρικού θανάτου στη Ρώμη, στα χρόνια του αυτοκράτορα Τραϊανού, διαβάζουμε  αυτά τα λόγια:

«Όταν τον έπαιρναν για να τον καταβροχθίσουν τα άγρια θηρία και εκείνος είχε ασταμάτητα το όνομα του  Ιησού στα χείλη του, οι ειδωλολάτρες τον ρώτησαν γιατί θυμόταν το όνομα εκείνο αδιάλειπτα. Ο Άγιος απάντησε ότι είχε το όνομα του  Ιησού Χριστού γραμμένο μέσα στην καρδιά του κι ότι ομολογούσε με τα χείλη  Εκείνον πού πάντα έφερε μέσα στην καρδιά του. Όταν τα άγρια θηρία είχαν καταβροχθίσει τον Άγιο, η καρδιά του, με το θέλημα του Θεού, διατηρήθηκε ανέπαφη ανάμεσα στα κόκαλα του. Οι άπιστοι τη βρήκαν και τότε θυμήθηκαν όσα είχε πει ο Άγιος. Έτσι, έκοψαν την καρδιά εκείνη στα δύο, θέλοντας να μάθουν αν ήταν αληθινό ο,τι τους είχε λεχθεί. Στο εσωτερικό των δυο κομματιών της καρδίας βρήκαν μιαν επιγραφή γραμμένη με χρυσά γράμματα: ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ. Έτσι ο άγιος  Ιγνάτιος ήταν θεοφόρος και στο όνομα και στην πράξη, έχοντας πάντα και φέροντας μέσα στην καρδιά του το Θεό μας Χριστό, με το όνομά Του γραμμένο με το λογισμό του νου σαν με κάλαμο».

Ο άγιος Ιγνάτιος ήταν μαθητής του αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου και είχε το προνόμιο, όντας παιδί, να δει τον Κύριο  Ιησού Χριστό προσωπικά.  Ήταν το ευλογημένο εκείνο παιδί, για το οποίο λέγεται στο Ευαγγέλιο ότι ο Κύριος το έβαλε στο μέσο των Αποστόλων, πού συζητούσαν για πρωτεία, το πήρε στην αγκαλιά του και είπε: «Αμήν λέγω υμίν, εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών.  Όστις ουν ταπεινώσει εαυτόν ως το παιδίον τούτο, ούτος εστίν ο μείζων εν τη βασιλεία των ουρανών»(3).

Σίγουρα ο άγιος  Ιγνάτιος διδάχτηκε την προσευχή του Ιησού από τον άγιο Ευαγγελιστή και την εφάρμοζε κατά την περίοδο εκείνη της ακμής του Χριστιανισμού, όπως όλοι οι άλλοι Χριστιανοί. Την εποχή εκείνη όλοι οι Χριστιανοί μάθαιναν την προσευχή του Ιησού, πρώτα για τη μεγάλη σημασία της ίδιας της προσευχής, όπως και για το ότι σπάνιζαν τότε και ήταν πανάκριβα τα χειρόγραφα ιερά βιβλία, γιατί λίγοι ήταν οι γραμματισμένοι (οι πιο πολλοί από τους Αποστόλους ήταν αγράμματοι) και γιατί η προσευχή του  Ιησού ήταν εύκολη, πρόσφερε ικανοποίηση και επενεργούσε με μια πολύ ειδική ενέργεια και δύναμη.

Αυτός ο τρόπος προσευχής, το να προσεύχεται δηλαδή κανείς λέγοντας την προσευχή του Ιησού, είναι θείος θεσμός, πού θεσπίστηκε όχι μέσω Αποστόλου ή Αγγέλου, αλλά από τον Υιόν του Θεού, πού είναι Θεός ο ίδιος. Μετά τον μυστικό δείπνο, ανάμεσα σ’ άλλες υψηλές, ύστατες εντολές και οδηγίες, ο Κύριος Ιησούς Χριστός θέσπισε την προσευχή στο όνομα Του. Έδωσε αυτό τον τρόπο προσευχής σαν μια νέα, εξαίρετη και ανεκτίμητη δωρεά. Οι Απόστολοι γνώριζαν ήδη μερικώς τη δύναμη του ονόματος του Ιησού, μ’ αυτό θεράπευσαν ανίατες αρρώστιες και υπέταξαν δαίμονες, και μ’ αυτό τους κατανίκησαν, τους έδεσαν και τους εξέβαλαν. Αυτό το πανίσχυρο και θαυμαστό όνομα ο Κύριος μας αφήνει εντολή να το χρησιμοποιούμε στην προσευχή. Υποσχέθηκε ότι τέτοια προσευχή θα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική. «Ό,τι αν αιτήσητε τον πατέρα», είπε στους αγίους Αποστόλους, «εν τω ονόματι μου, τούτο ποιήσω, ίνα δοξασθή ο πατήρ εν τω υίω. Εάν τι αιτήσητε εν τω ονόματι μου, εγώ ποιήσω» (Ίωάν. 14,13). « Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι όσα αν αιτήσετε τον πατέρα εν τω ονόματι μου, δώσει υμίν. Έως άρτι ουκ ητήσατε ουδέν εν τω ονόματί μου αιτείτε και λήψεσθε, ίνα η χαρά υμών η πεπληρωμένη» ( Ίωάν. 16,23-24).

Στα Ευαγγέλια, στις Πράξεις και τις Επιστολές των Αποστόλων βλέπουμε την απέραντη πίστη των αγίων Αποστόλων στο όνομα του Κυρίου Ιησού, όπως και τον απέραντο σεβασμό τους γι’ αυτό. Στο όνομα του Κυρίου Ιησού έκαναν τα πιο εκπληκτικά θαύματα. 

Από το βιβλίο «ΥΙΕ ΜΟΥ ΔΟΣ ΜΟΙ ΣΗΝ ΚΑΡΔΙΑΝ…», Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ, Ορθόδοξη αναφορά στην καρδιακή ή νοερά προσευχή του Ιησού, Γ΄ έκδοση, (πρόλογος, εισαγωγή, μετάφραση), Αρχιμ. Επιφανίου (Ευθυβούλου) Χαραλ. Ασσιώτη, έκδοση του «Ορθόδοξου Πνευματικού Κέντρου Λεμεσού

πηγή: iconandlight

https://simeiakairwn.wordpress.com/

*Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος και Ιερομάρτυρας – Εορτάζει στις 20 Δεκεμβρίου

Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2020

Ο Αγιος Λεόντιος, γιορτάστηκε στην Ιερά Μονή Ταξιαρχών Αιγίου

 



 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ



Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2020

Δελτίο Τύπου

ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΛΕΟΝΤΙΟΥ

 

Την Παρασκευή 11η Δεκεμβρίου η τοπική μας Εκκλησία εόρτασε με τον προσήκοντα σεβασμό τη μνήμη του Οσίου Λεοντίου, ιδρυτού και κτίτορος της Ιεράς Μονής Ταξιαρχών Αιγιαλείας, όπου και βρίσκεται θησαυρισμένο  το σεπτό του σκήνωμα, παρέχοντας άφθονα ιάματα, στους προστρέχοντες σε αυτό με πίστη.

 Ο τοπικός μας Άγιος Λεόντιος, εγγονός του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ανδρόνικου Παλαιολόγου, γεννημένος στη Μονεμβασιά γύρω στο 1341 μ.Χ., με ανώτατες σπουδές στην Κωνσταντινούπολη, ώστε να χειρίζεται βασιλικές υποθέσεις, δέχτηκε από μικρός τη θεία κλήση για τον Μοναχισμό. Τελικά αφιερώθηκε στον Θεό, αφού πρώτα η βασιλόπαις μητέρα του, Θεοδώρα έγινε μοναχή.

 Κατόπιν συμφώνησε με τη σύζυγό του για να αναλάβει τα τρία παιδιά και τα υπάρχοντά τους κι έφυγε στο Άγιο Όρος. Λόγω της μεγάλης του ταπείνωσης, για να αποφύγει τις τιμές, αποσύρθηκε στο όρος Κλωκός πάνω από το Αίγιο, στη θέση που βρίσκεται το Παλαιομονάστηρο και με ασκητικούς αγώνες οδηγήθηκε σε ύψη αρετής.  Μαθαίνοντας τα θαύματά του, οι βασιλόπαιδες θείοι του, Θωμάς και Δημήτριος Παλαιολόγοι, έχτισαν στον τόπο της ασκήσεώς του ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και  μοναστήρι.

 Συγχρόνως του δώρισαν τα Άχραντα Πάθη του Κυρίου μας, δηλαδή τεμάχια Τιμίου Ξύλου, Ακάνθινου Στεφάνου, Χλαμύδας και λίθων από τον Πανάγιο τάφο, τα οποία αποτελούν σήμερα σέμνωμα και θησαυρό ανεκτίμητο της Ιεράς Μονής και της Ορθοδοξίας.

 Προς τιμήν του εορτάζοντος Αγίου στην Ιερά Μονή Ταξιαρχών ετελέσθη Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, της οποίας προέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Ιερώνυμος με κληρικούς της Ιεράς Μητροπόλεως, ο οποίος, παρά τις αντίξοες συνθήκες λόγω μέτρων κορωνοϊού, λάμπρυνε την εορτή με την παρουσία και τον πύρινο λόγο του.

 Με την απόλυση ο Σεβασμιώτατος, απευθυνόμενος προς την Αδελφότητα, εξέφρασε τη ικανοποίησή του για τον ευπρεπισμό της Ιεράς Μονής, την πνευματική εξυγίανση και τη σταδιακή επαναφορά της στην εκκλησιαστική τάξη της Μοναχικής Πολιτείας, μετά από τη «μακρόχρονη ταλαιπωρία της».

 Συνεχάρη ακολούθως το Ηγουμενοσυμβούλιο, αποτελούμενο από τον Αρχιμ. Ιωακείμ Βενιανάκη, Πρωτοσύγκελο της Ιεράς Μητροπόλεως, τον Αρχιμ. Ιερόθεο Παπαθανασίου, Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Ταξιαρχών και τον Αρχιμ. Γερβάσιο Ιωακειμείδη για τους αγώνες, την εργατικότητα και την υπομονή τους στις άδικες διώξεις των τελευταίων μηνών, ευχόμενος αγιασμό και ευλογία για το Μοναστήρι και την «εκκολαπτόμενη» νέα Αδελφότητα. Εξέφρασε δε την πεποίθηση πως οι Άγιοι Ταξιάρχες μας, φυλάσσουν με τη ρομφαία τους τον άγιο αυτό τόπο. Επικαλέστηκε δε τους λόγους του Αγίου Παϊσίου ότι τους πειρασμούς χρειάζεται να τους αντιμετωπίζουμε με ταπείνωση.

 Στους δύο δόκιμους μοναχούς της Ιεράς Μονής, συνέστησε πατρικά να προετοιμάζονται με φόβο Θεού και άσκηση δηλώνοντας την απόφασή του να  τους δοθεί σύντομα το αγγελικό σχήμα.

 Καταληκτικά τόνισε με έμφαση: «Οι Αιγιώτες αγαπούν, σεμνύνονται και είναι στενά δεμένοι με την Ιερά Μονή των Ταξιαρχών, διότι εδώ φυλάσσονται τα Άχραντα Πάθη του Κυρίου μας, ο οποίος έδωσε τη ζωή Του για να αγιασθούμε εμείς και να κερδίσουμε την Ουράνια Βασιλεία».

 Ευχόμενος η χάρη του Οσίου Λεοντίου να σκεπάζει τη Μονή, την πόλη μας και  όλους μας  και να μας δίδει ταπείνωση και αγάπη, με την ευαισθησία που τον διακρίνει για τα μοναστήρια μας, καθώς και ο ίδιος προέρχεται από τον χώρο του Μοναχισμού, διατελέσας ως γνωστόν, πριν την εκλογή του σε Επίσκοπο, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Μεγάλου Σπηλαίου τόνισε με στεντόρεια φωνή αλλά και με πόνο ψυχής: «Ποτέ τα μοναστήρια μας δεν πρέπει να πάρουν κοσμικό χαρακτήρα, γιατί θα δώσουμε λόγο στον Θεό εν ημέρα Κρίσεως».

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ






Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2020

Το ισχυρότερο όπλο του ανθρώπου στην γη είναι η προσευχή

 

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

Ξέρετε αδελφοί ποιό είναι το ισχυρότερο όπλο του άνθρωπου στην γη, όπλο ακατανίκητο και πάντα νικηφόρο;

Είναι η προσευχή, μάλιστα η προσευχή! Ε­πειδή διά της προσευχής ο άνθρωπος παραδίδει στον Θεό όλη την ψυχή και όλη την καρδιά και όλη την ζωή του και ο Θεός γίνεται υπέρμαχος του και ο προ­στάτης του. Τί μπορούν τότε να του κάμουν οι άνθρω­ποι και οι δαίμονες; Τίποτε! Τίποτε! Τίποτε! Γι’ αυτό και ο Κύριος μας επιτάσσει στο Ευαγγέλιο Του: «Α­διαλείπτως προσεύχεσθε» (Α’ Θεσ. 5, 17).

*Κάθε ιερός ναός είναι και ένα κομμάτι του ουρανού επάνω στην γη. Και όταν είσαι μέσα στον ναό, ή­δη βρίσκεσαι στον ουρανό. Έτσι, όταν η γη σε συν­θλίβει με την κόλαση της, τρέξε στον ναό, μπες μέσα και να, είσαι μέσα στον παράδεισο. Αν οι άνθρωποι σε ενοχλούν με την κακία τους, να προσφεύγεις στον ναό, να γονατίζεις μπροστά στον Θεό και Εκείνος θα σε προσλάβει κάτω από την γλυκιά και παντοδύναμη προστασία Του. Αν πάλι συμβεί να πέσουν επάνω σου ολόκληρες λεγεώνες δαιμόνων, εσύ τρέξε στον ναό, ανάμεσα στους Αγγέλους, επειδή ο ναός είναι πάντοτε γεμάτος από Αγγέλους και οι Άγγελοι του Θεού θα σε προστατεύσουν από όλα τα δαιμόνια του κόσμου αυτοί και τίποτα δεν μπορούν να σου κάμουν.

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΤΟΥ 
ΑΒΒΑ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

iconandlight

https://simeiakairwn.wordpress.com

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2020

Ὁ Ἀντίχριστος θά πάρει τήν καθέδρα τῆς ὑγείας...


'Ο Αντίχριστος θα πάρει την καθέδρα της υγείας... 
Είναι μια γρίπη που θα έρθει. 
Θα μοιάζει με γρίπη. 
Μια κατασκευασμένη ασθένεια.
 Συνιστάται η αποφυγή κάθε είδους εμβολιασμού. 
Όσοι δεν εμβολιαστούν θα απομονώνονται...'' 
(Ειπώθηκαν το 2012)

π. Σάββας Αχιλλέως
http://hristospanagia3.blogspot.com/2020/11/blog-post_104.html

Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2020

– Ευλογημένοι, δεν βλέπετε τον φωτεινό Σταυρό που προπορεύεται μπροστά μας;

 Κάποτε στην μνήμη του Αγίου Κωνσταντίνου θα πήγαινε ο Χατζεφεντής από το χωριό στο Εξωκλήσι του Αγίου για αγρυπνία. Κατέληξε όμως με το σουρούπωμα να ξεκινήση μαζί με πέντε προσκυνητές, τον Πρόδρομο Κορτσινόγλου, τον Χατζη-Χρήστο, τον Χατζη-Μηνά, τον Πρόδρομο Εζνεπίδη και τον Χριστοφορίδη, γιατί, όπως ξέρουμε, ο ένας πονεμένος τον φώναζε από εδώ και ο άλλος τον τραβούσε από εκεί. Μέχρι να βγουν από το χωριό, είχε νυχτώσει και δυσκολεύονταν να βαδίσουν, γι’ αυτό άρχισαν να αδημονούν.

– Τί πάθατε; Τους λέει ο Πατήρ Αρσένιος.

Εκείνοι απάντησαν:

– Την ευχή σου να έχουμε, Χατζεφεντή, δεν βλέπουμε. Και ο Πατήρ τους είπε:

– Ευλογημένοι, δεν βλέπετε τον φωτεινό Σταυρό που προπορεύεται μπροστά μας;

– Όχι, απάντησαν οι προσκυνητές, γιατί δεν έβλεπαν τίποτε. Μόνον ο Χατζεφεντής έβλεπε τον φωτεινό Σταυρό, και τους είπε:

– Ελάτε κοντά και πιαστήτε από το χέρι μου.

Κι έτσι, ακολουθώντας τον Πατέρα Αρσένιο, έφθασαν στον Άγιο Κωνσταντίνο, όπου έκαναν ολονυκτία και στην συνέχεια την Θεία Λειτουργία. Ύστερα βγήκαν χαρούμενοι έξω στην πρασινάδα και μετά το φαγητό οι μεν ηλικιωμένοι συζητούσαν, οι δε νέοι χόρευαν και τραγουδούσαν θρησκευτικούς ύμνους. Ξαφνικά όμως η χαρά μετετράπη σε λύπη, όταν αγνάντεψαν να έρχεται ένας λόχος από λιποτάκτες του Τουρκικού στρατού, οι οποίοι έκαναν μεγάλες ληστείες και φόνους, γιατί ήταν και γερά οπλισμένοι – αυτοί ήταν χειρότεροι από τους Τσέτες. Άρχισαν λοιπόν τα γυναικόπαιδα να κλαίνε και να οδύρωνται και να κυκλώνουν τον Χατζεφεντή. Οι δε γέροι νουθετούσαν τα λίγα παλληκάρια του χωριού να αναμερίσουν και να μη ρίξουν ντουφεκιά, και γίνη μετά μακελλειό. Έλεγαν επίσης και στα γυναικόπαιδα να κρυφτούν και να μείνουν μόνον οι γέροι και οι γριές. Ο Πατήρ Αρσένιος όμως τους καθησύχαζε, γιατί είχαν αναστατωθή μικροί-μεγάλοι, και τους έλεγε: «Μη φοβάστε· αφήστε τους να πλησιάσουν, αφήστε τους να πλησιάσουν».

Αρσένιος ο Καππαδόκης_St. Arsenios of Cappadocia_Св Арсений Каппадокийский_προσευχη_115476886789

Οι Φαρασιώτες ένιωθαν σιγουριά στα λόγια του Χατζεφεντή και καθησύχασαν. Μόλις λοιπόν πλησίασαν κοντά, σήκωσε το χέρι του ο Πατήρ Αρσένιος και τους είπε: «Από τον Θεό να είσθε κατηραμένοι και από εμένα δεμένοι», κι έμειναν ακίνητοι εκεί που βρίσκονταν, με τα λόγια αυτά που τους είπε. Τότε άρχισαν να μετανοούν οι Ληστές και να παρακαλούν τον Πατέρα Αρσένιο να τους συγχωρέση: «Συγχώρα μας, την ευχή σου να έχουμε, το αναγνωρίζουμε πως  είμαστε εγκληματίες· λύσε μας να έρθουμε να πάρουμε την ευχή σου και θα γίνουμε στο εξής και εμείς καλοί άνθρωποι». Τότε τους έλυσε ο Χατζεφεντής και τους είπε: «Πετάξτε τα όπλα σας, εμείς όπλα δεν θέλουμε, και ελάτε εδώ». Μπήκαν όλοι στην σειρά και απόθεσαν τα όπλα και μετά έπεσαν στα πόδια του Πατρός Αρσενίου με κλάματα ζητώντας συγχώρηση. Παράλληλα έκλαιγαν και τα γυναικόπαιδα από χαρά και συγκίνηση. Επειδή όμως δεν είχαν αφήσει τα λίγα παλληκάρια του χωριού να τους πολεμήσουν, ο Πρόδρομος ο Εζνεπίδης ήταν όλο στενοχώρια, γιατί ήθελε να ξεσπάση στους Τούρκους. Δεν μπόρεσε λοιπόν να συγκρατηθή, άρπαξε έναν από τους επικεφαλής, τον πιο ζωηρό, και τον έδερνε. Ο καλός ο Χατζεφεντής τον έβγαλε από τα χέρια του λέγοντας: «Αφ’ετέριμ» . Έμασαν μετά τα όπλα οι χωριανοί, τα φόρτωσαν στα μουλάρια και τα παρέδωσαν στην Τουρκική αρχή, στο Βερέκι (Άγιο Κωνσταντίνο).
Από τους λιποτάκτες αυτούς, εκτός που μετανόησαν και άλλαξαν ζωή, μερικοί μάλιστα έγιναν κρυφοί Χριστιανοί και έφυγαν κρυφά μαζί με τους Χριστιανούς, με την Ανταλλαγή, και ήρθαν στην Ελλάδα. Και αυτός που είχε φάει το ξύλο από τον Πρόδρομο Εζνεπίδη, είχε γίνει Χριστιανός, και από Σουλεϊμάν ονομάστηκε Ελευθέριος. Ήρθε με την Ανταλλαγή και αυτός κρυφά και εγκατεστάθηκε στα Γιαννιτσά. Το 1982 ζούσε ακόμη. Ήταν πάνω από ενενήντα χρονών, και τον φώναζαν Τουρκολευτέρη.
https://iconandlight.wordpress.com/category/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B1/