ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ 2

ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ ΜΕΛΟΣ Γ. ΣΥΡΚΑ αποδιδει ο Σπυρος Πλουμπης

ΓΕΡΟΝΤΑ ΘΑΔΔΑΙΟΥ ΤΗΣ ΒΙΤΟΒΝΙΤΣΑ : ΤΟ ΔΙΧΤΥ ΤΩΝ ΛΟΓΙΣΜΩΝ

Λογισμοί εμφυτεύονται στο νου μας κάθε ώρα και στιγμή, απ΄όλες τις πλευρές και τις κατευθύνσεις. Αν μπορούσαμε να δούμε τις ακτίνες των λογισμών θα βλέπαμε ένα μεγάλο δίχτυ λογισμών. Ο καθένας μας έχει έναν δέκτη στο μυαλό του, έναν δέκτη πολύ πιο ακριβή και περίπλοκο από τον αντίστοιχο ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό. Πόσο υπέροχο είναι το ανθρώπινο μυαλό !! Δυστυχώς δεν το εκτιμούμε αυτό. Δε γνωρίζουμε πώς να ενώσουμε τον εαυτό μας με την πηγή της Ζωής και να νιώσουμε χαρά. 

Ο αντίδικος σπέρνει διαρκώς σπόρους στο νου μας. Στον Άγιο Αντώνιο επετράπη να δει τους ιστούς των λογισμών γύρω του κι όταν τους είδε αναφώνησε : " Κύριε ποιός μπορεί να σωθεί " ; Και άκουσε μια φωνή να του λέει : ¨Μόνο οι πράοι και οι ταπεινοί στην καρδιά ". 

Τα κακά πνεύματα δεν μπορούν να προσβάλλουν όσους έχουν πραότητα και ταπείνωση στην καρδιά, διότι είναι ενωμένοι με την ειρήνη και τη σιωπή. Δεν έχουν αρνητικούς λογισμούς.

Από το βιβλίο : ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

face book
‎Chris Vlahoyiannis‎   

Αθώος ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων κ. Αμβρόσιος

Αθώος κρίθηκε ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας και Καλαβρύτων, κ. Αμβρόσιος για την παράβαση 12 άρθρων της νομοθεσίας, μετά από άρθρο που είχε δημοσιεύσει κατά των ομοφυλοφίλων που περιελάμβανε τη φράση «Φτύστε τους».

Αθώος ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος

Η εκδίκαση της υπόθεσης εξελίχθηκε σε μαραθώνιο, ενώ διεξήχθη υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, καθώς νωρίς χθες το πρωί ομάδα αντεξουσιαστών πραγματοποίησαν συγκέντρωση, ανήρτησαν πανό και έριξαν πέτρες σπάζοντας τα τζάμια των δικαστηρίων.
Πηγή
https://paraklisi.blogspot.gr/2018/03/blog-post_838.html

AΓ. ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ (Μέρος δεύτερο)

Πώς η αγνότητα της ψυχής γίνεται όπλο κατά της πλάνης; Οσ. Ιγν. Μπριαντσανίνωφ

"Ο όσιος Ισαάκ ο Σύρος έλεγε: "Η υπομονή στις ταπεινώσεις αγωνίζεται από μόνη της εναντίον των παθών για την απόκτηση της αγνότητας. Όταν τα πάθη κατατροπώνονται η ψυχή αποκτά αγνότητα. Και η αληθινή αγνότητα εφοδιάζει την ψυχή με παρρησία τον καιρό της προσευχής".

Μία σπάνια αναφορά συναντάμε εδώ για την επίσης σπάνια αρετή της αγνότητας.

Ο όσιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ επικαλείται τα λόγια του Αγ. Ισαάκ του Σύρου που προβαίνει σε μια πνευματική αποκάλυψη. 

Υφίστασθε ταπεινώσεις και δέχεστε ύβρεις και αδικίες; Τότε λέει ακούστε το μυστικό, που κρύβεται μέσα σε πέντε  λέξεις  κλειδιά! Μέσα σε μία αλυσίδα επαγωγών: 

    ΥΠΟΜΟΝΗ-ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ-ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΑΘΩΝ-ΑΓΝΟΤΗΤΑ

Δηλαδή, όταν αντιμετωπίζουμε τις προσβολές με υπομονή, συμβαίνει μια αυτόματη διαδικασία.

  

Η υπομονή αυτή καθεαυτή αναλαμβάνει από μόνη της αγώνα εναντίον των παθών μας. Έτσι μπορούμε να δούμε τα πάθη μας να υποχωρούν μόνο με την υπομονή μας.  

Με αυτό τον τρόπο κερδίζεται η αγνότητα με την ευρύτερη έννοιά της. Γενικά η ψυχή μας εξαγνίζεται, καθαρίζεται, λευκαίνεται, όταν οι αμαρτίες μας ξερριζώνονται.

Όταν επιτύχουμε την κατά Χριστόν αγνότητα, την απαλλαγή από εμπαθείς λογισμούς και εφάμαρτες πράξεις, τότε συμβαίνει κάτι το θαυμαστό. Η αγνότητα που κερδίσαμε μας προσφέρει πολλά εφόδια την ώρα της προσευχής. και κυρίως την καλή παρρησία. Και δημιουργεί ευνοϊκές προϋποθέσεις για να αποδώσει καρπούς η προσευχή μας. 

Συνεχίζει ο Οσ. Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ:

"Ο όσιος Ισαάκ στην επιστολή του προς τον αββά Συμεώνα γράφει: "Μου γράφεις πως έχεις αποκτήσει αγνότητα καρδιάς πώς η μνήμη του Θεού - η νοερά προσευχή του Ιησού δουλεύει στην καρδιά σου και την θερμαίνει. Αν είναι έτσι τα πράγματα τότε αυτό είναι πραγματικά θαυμαστό.

Δεν θα ήθελα όμως να μου τα γράψεις εμένα αυτά τα πράγματα, γιατί δεν είναι σύμφωνα με τις γενικές παραδοχές. Αν θέλεις η καρδιά σου να μυηθεί στα μυστήρια του μέλλοντα αιώνα, τότε πρώτα απ΄ όλα φρόντισε
να προχωρήσεις στις σωματικές αρετές,
στη νηστεία και τις αγρυπνίες.

Να διακονείς τους αδελφούς με υπομονή. 

Να αποβάλεις το θέλημά σου κ.τ.ό. 

Να ασκήσεις τον νου σου στην ανάγνωση και τη μελέτη της Αγίας Γραφής. 

Να έχεις πάντα μπροστά στα μάτια σου την εικόνα των εντολών. 

Να νικήσεις τον εαυτό σου και να απαλλαγείς από τη δουλεία των παθών.

Να ασκηθείς στην αδιάλειπτη προσευχή, στην ικεσία.

Να αποβάλεις από την καρδιά σου εικόνες και είδωλα που έχουν χαραχτεί εκεί από τις αμαρτίες της προηγούμενης ζωής σου".

Από το βιβλίο, Προσευχή και πλάνη, Οσ. Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ

Άγιος Παΐσιος - Ρωσική Ταινία

Τα ηγετικά δαιμόνια είναι οχτώ, όσα και τα θανάσιμα πάθη: της γαστριμαργίας, της πορνείας.....

Πρώτα-πρώτα πρέπει να ξέρουμε ότι, στον δαιμονικό πόλεμο εναντίον των ανθρώπων, κάθε πονηρό πνεύμα έχει τον δικό του ρόλο. 

Κάθε αμαρτία γίνεται με την παρακίνηση ή και τη συνεργεία ορισμένου δαιμονίου και κάθε πάθος υποστηρίζεται από ορισμένο δαιμόνιο.

Έτσι, τα ηγετικά δαιμόνια είναι οχτώ, όσα και τα θανάσιμα πάθη: της γαστριμαργίας, της πορνείας, της φιλαργυρίας, της λύπης, της οργής, της ακηδίας, της κενοδοξίας, της υπερηφάνειας.

Κάθε πονηρό πνεύμα, πολεμώντας μας, ενεργεί με τους δικούς του τρόπους, ανάλογα με το πάθος που υποστηρίζει.

Όλα, πάντως, τα δαιμόνια συνεργάζονται μεταξύ τους, για να μας βυθίσουν σε όσο το δυνατό περισσότερα πάθη και να μας κάνουν δούλους της αμαρτίας, ώστε να μας χωρίσουν από το Θεό και να μας οδηγήσουν στον αιώνιο θάνατο.

Βέβαια, η δύναμη των δαιμόνων δεν είναι ανεξέλεγκτη και ή δραστηριότητα τους δεν είναι απεριόριστη. Μας πολεμούν μόνο αν τους το επιτρέψει ο Θεός -και όσο τους το επιτρέψει, ποτέ πάντως πέρα από τα όρια της αντοχής μας (Α’ Κορ. 10:13)- , για να δοκιμαστούν η προαίρεσή μας, η πίστη μας και η αγάπη μας σ’ Εκείνον, ή αν τους δώσουμε εμείς οι ίδιοι το δικαίωμα με την αμέλειά μας, τη ραθυμία μας, την απροσεξία μας και, προπάντων, την υπερηφάνειά μας.

Τα πονηρά πνεύματα μας πολεμούν με πολλούς τρόπους. Με ποιούς;

Πρώτον, με τους εμπαθείς λογισμούς, με τους οποίους αιχμαλωτίζουν το νου, τον σκοτίζουν και τον πειθαναγκάζουν να συναινέσει στην αμαρτία.

Δεύτερον, με τα πάθη, που υπάρχουν μέσα μας, από τα οποία παίρνουν τις αφορμές για να υποκινήσουν τους εμπαθείς λογισμούς.

Τρίτον, με τις σωματικές αισθήσεις -την ακοή, την αφή, τη γεύση, την όσφρηση και, προπάντων, την όραση- μέσ’ από τις οποίες, σαν από πόρτες, περνούν στη ψυχή ποικίλα εξωτερικά ερεθίσματα, που ξεσηκώνουν τα πάθη μας και μας σπρώχνουν στην αμαρτία.

Τέταρτον, με άλλους ανθρώπους, τους οποίους βάζουν είτε να μας κατατρέχουν και να μας αδικούν είτε να μας παρασύρουν στην αμαρτία.

Πέμπτον, με θλίψεις, βάσανα και αρρώστιες.

Μας πολεμούν και με άλλους τρόπους τα πονηρά πνεύματα, αλλά οι κυριότεροι είναι αυτοί οι πέντε. Όπως κι αν μας πολεμούν, πάντως, καθόλου δεν μπορούν να μας βλάψουν, εφόσον με τα θεία Μυστήρια του Βαπτίσματος και του Χρίσματος έχουμε λάβει τη χάρη και τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος, εφόσον έχουμε βαθιά πίστη στον Θεό και εφόσον αγωνιζόμαστε για την τήρηση των εντολών Του με σταθερότητα και ανδρεία, με ταπεινοφροσύνη και υπομονή, με προσευχή και νηστεία, με τακτική Εξομολόγηση και συχνή θεία Κοινωνία.

--------------------------------------------------

Γέροντος Ευστρ. Γκολοβάνσκι. Απαντ. σε ερωτήματα Χριστιανών» Ι. Μ. Παρακλήτου 2007 (Βήμα Ορθοδοξίας)

Αλέξανδρος Σπυράκης FB

Δριμύς ο χειμώνας ΑΛΛΑ γλυκύς ο Παράδεισος!

Δεν αποβάλλουμε, έλεγαν, ιμάτιο, αλλά τον παλαιόν άνθρωπο ξεντυνόμαστε, «που φθείρεται κατά τις επιθυμίες της απάτης» (Εφ. 4, 22). 

Σ’ ευχαριστούμε, Κύριε, που μαζί μ’ αυτό το ιμάτιο αποβάλλουμε και την αμαρτία. Αφού εξ αιτίας του φιδιού ντυθήκαμε (πρβλ. Γεν. 3, 21), ας γδυθούμε χάρη στον Χριστό. Ας μην κρατήσουμε πάνω μας ιμάτια για τον παράδεισο που χάσαμε. 

Τι ν’ ανταποδώσουμε στον Κύριο; Γδύθηκε κι ο Κύριός μας. Είναι τόσο σπουδαίο για τοΝ δούλο να πάθει ό,τι κι ο Κύριος; Άλλωστε και τον ίδιο τον Κύριο εμείς είμαστε που τον γδύσαμε. Γιατί εκείνο το τόλμημα στρατιώτες το έπραξαν. Εκείνοι τον έγδυσαν και «διεμερίσαντο τα ιμάτια» (Ματθ. 27, 35). Λοιπόν, κατηγορία γραμμένη εναντίον μας ας τη σβήσουμε οι ίδιοι.

Δριμύς ο χειμώνας, αλλά γλυκός ο παράδεισος. Γεμάτο πόνο το πάγωμα, αλλά ευχάριστη η ανάπαυση. Λίγο ας περιμένουμε και θα βρεθούμε στη θαλπωρή της αγκάλης του πατριάρχη Αβραάμ. Με μια και μόνη νύχτα, ας κερδίσουμε ολόκληρη την αιωνιότητα. Ας καεί το πόδι, για να κροτεί χορευτικά μαζί με τους αγγέλους αδιάκοπα. Ας πέσει το χέρι, για να έχει θάρρος να υψώνεται δεητικά προς τον Κύριο. Πόσοι από τους συναδέλφους μας στο στρατό έπεσαν στη μάχη για ν’ αποδείξουν την αφοσίωσή τους σε βασιλιά φθαρτό; Κι εμείς, χάρη της πίστης στον αληθινό βασιλιά, θα λογαριάσουμε αυτή τη ζωή; Πόσοι υποβλήθηκαν στο θάνατο των κακοποιών, αφού καταδικάσθηκαν για τα εγκλήματά τους; Κι εμείς, για χάρη της δικαιοσύνης, δεν θα υποφέρουμε το θάνατο; 

Ας μην πλαγιοδρομήσουμε, συνάδελφοι, ας γυρίσουμε τις πλάτες στο διάβολο. Σάρκες είναι ας μη τις λυπηθούμε. Αφού οπωσδήποτε θα πεθάνουμε μια μέρα, ας πεθάνουμε για να ζήσουμε. «Ας γίνει η θυσία μας ενώπιόν σου» (Δαν. 3, 40), Κύριε. Κι ας μας δεχθείς σαν «θυσία ζώσα» (Ρωμ. 12, 1), ευάρεστη σε σένα, καθώς μας κατακαίει αυτό το ψύχος. 

Ωραία η προσφορά. Νέο το ολοκαύτωμα, που πραγματοποιείται όχι με φωτιά, αλλά με το ψύχος. Αυτά τα στηριχτικά λόγια ανταλλάσσοντας μεταξύ τους κι ο ένας τον άλλο προτρέποντας, έμοιαζαν με προχωρημένο τμήμα σε ώρα πολέμου κι έτσι έκαναν να περνά η νύχτα τους, υπομένοντας με γενναία καρδιά τα παρόντα, δοκιμάζοντας χαρά για τα ελπιζόμενα και καταγελώντας τον εχθρό.

----------------------------------------------- 

Απόσπασμα από ομιλία του αγίου Βασιλείου στους αγίους Τεσσαράκοντα 

Πηγή: https://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2018/03/blog-post_9.html

http://synaxipalaiochoriou.blogspot.gr/

Έκφρασις μοναχικής εμπειρίας 3

Έκφρασις μοναχικής εμπειρίας 2

Έκφρασις μοναχικής εμπειρίας 1

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, ο Θαυματουργός

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ήταν δεινός θεολόγος και διαπρεπέστατος ρήτορας και φιλόσοφος. Δεν γνωρίζουμε το χρόνο και τον τόπο της γέννησής του. (Ο Σ. Ευστρατιάδης όμως, στο αγιολόγιο του, αναφέρει ότι ο Άγιος Γρηγόριος γεννήθηκε το 1296 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη, από τον Κωνσταντίνο τον Συγκλητικό και την ευσεβέστατη Καλλονή). Ξέρουμε όμως, ότι κατά το πρώτο μισό του 14ου αιώνα μ.Χ. ήταν στην αυτοκρατορική αυλή της Κωνσταντινούπολης, απ' οπού και αποσύρθηκε στο Άγιο Όρος χάρη ησυχότερης ζωής, και αφιερώθηκε στην ηθική του τελειοποίηση και σε διάφορες μελέτες.

Το 1335 μ.Χ. με τους δύο αποδεικτικούς λόγους του «Περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος», ήλθε σε σύγκρουση με τον Βαρλαάμ τον Καλαβρό, ο οποίος δίδασκε πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει το Θεό, κι ακόμα περισσότερο δεν μπορεί να ενωθεί μαζί Του. Κατά τα λεγόμενα του Βαρλαάμ, ο Θεός είναι «κλειστός στον εαυτό του» και δεν μπορεί να ενωθεί με τους ανθρώπους. Επομένως, οι «ησυχαστές», οι μοναχοί δηλαδή εκείνοι που έλεγαν ότι μπορεί ο άνθρωπος, αν έχει καθαρή καρδιά και αν συγκεντρωθεί στην «καρδιακή προσευχή» (το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ Θεού, ελέησόν με»), να ενωθεί με το Θεό και να φωτισθεί και να δει το Άκτιστο φως, ασχέτως της μόρφωσής του, δεν ήταν Ορθόδοξοι αλλά «μεσσαλιανιστές» και «ομφαλόψυχοι». Μετά από αυτές τις τοποθετήσεις του Βαρλαάμ, ο Παλαμάς εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη από όπου και άρχισε τον αγώνα «υπέρ των Ιερώς ησυχαζόντων», δηλ. αυτών που ασκούσαν τον ησυχασμό, συγγράφοντας μάλιστα και τους ομώνυμους λόγους του. Το ζητούμενο της πάλης αυτής ήταν κυρίως το μεθεκτικόν ή αμέθεκτον της θείας ουσίας. Ο Γρηγόριος, οπλισμένος με μεγάλη πολυμάθεια και ισχυρή κριτική για θέματα αγίων Γραφών, διέκρινε μεταξύ θείας ουσίας αμεθέκτου και θείας ενεργείας μεθεκτής. Και αυτό το στήριξε σύμφωνα με το πνεύμα των Πατέρων και η Εκκλησία επικύρωσε την ερμηνεία του με τέσσερις Συνόδους. Στην τελευταία, που έγινε στην Κωνσταντινούπολη το 1351 μ.Χ., ήταν και ο ίδιος ο Παλαμάς. Αλλά ο Γρηγόριος έγραψε πολλά και διάφορα θεολογικά έργα, περίπου 60.

Αργότερα ο Πατριάρχης Ισίδωρος, τον εξέλεξε αρχικά επίσκοπο Θεσσαλονίκης. Λόγω όμως των τότε ζητημάτων, αποχώρησε πρόσκαιρα στη Λήμνο. Αλλά κατόπιν ανέλαβε τα καθήκοντα του. Πέθανε το 1360 μ.Χ. και τιμήθηκε αμέσως σαν Άγιος. Ο Πατριάρχης Φιλόθεος, έγραψε το 1376 μ.Χ. εγκωμιαστικό λόγο στο Γρηγόριο Παλαμά, μαζί και ακολουθία και όρισε την εκκλησιαστική μνήμη του στη Β' Κυριακή της Μ. Τεσσαρακοστής.

Το τίμιο σώμα του, μετά από την εκταφή, υπήρξε άφθαρτο, δηλαδή δέν σάπισε, αλλά ευωδίαζε και θαυματουργούσε. Στούς λατίνους όμως, τους υποτελείς του Πάπα, ήταν χονδρό αγκάθι η ενθύμιση του Αγίου και μάλιστα ολόσωμου. Γι αυτό πολλες φορές τον συκοφαντούσαν λέγοντας, πως για τα αμαρτήματά του έμεινε «άλυωτος», δέν δέχθηκε από απέχθεια η γη να τον διαλύσει «στα εξ ων συνετέθη»! Τον 19ο αιώνα μ.Χ. ο ναός του Αγίου καταστράφηκε από φωτιά και το τίμιο σκήνωμά του κάηκε αφήνοντας μόνον τα οστά ανέπαφα!

Τόσο γινάτι κράτησαν οι καθολικοί που όταν τυπώνονταν οι εκκλησιαστικές μας ακολουθίες στην Βενετία - κατά τους χρόνους της τουρκοκρατίας - ο Δόγης έδινε την άδειά του για την έκδοση, μόνον εφόσον δέν υπήρχε σχετική αναφορά στον Αγιο. Έτσι για αρκετά χρόνια που κυκλοφορούσαν τα έντυπα από την Βενετία, η γιορτή του είχε σχεδόν ξεχαστεί. Περί τα μέσα και τέλη του 20ου αιώνα, επανήλθε η μνήμη των ενδόξων αγώνων του και έλαβε την πρέπουσα θέση στον χώρο των Ορθόδοξων ναών.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)

Ἦχος πλ. δ’.

Ὀρθοδοξίας ὁ φωστήρ, Ἐκκλησίας τὸ στήριγμα καὶ διδάσκαλε, τῶν Μοναστῶν ἡ καλλονή, τῶν θεολόγων ὑπέρμαχος ἀπροσμάχητος, Γρηγόριε θαυματουργέ, Θεσσαλονίκης τὸ καύχημα, κῆρυξ τῆς χάριτος, ἱκέτευε διὰ παντός, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον

Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τὸ πολύφωνον στόμα τῆς θείας χάριτος, τῶν Ὀρθοδόξων δογμάτων τὴν ἀληθῆ θησαυρόν, ἀνυμνοῦμέν σε πιστῶς Πάτερ Γρηγόριε· τῆς Ἐκκλησίας γὰρ φωστήρ, ἀνεδείχθης φαεινός, καὶ κλέος Θεσσαλονίκης· ἥτις ἐν σοὶ καυχωμένη, λαμπρῶς γεραίρει τοὺς ἀγῶνάς σου.

Από αγιορείτικο χειρόγραφο του 1851: 'Για να ελευθερωθεί κάποιος απ΄ τα πάθη είναι ανάγκη να αποκτήσει την προσευχή στην καρδιά του".

   

   ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ - ΛΟΓΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ

Ότι πρέπει να βρούμε κάποιο αληθινό εργάτη της νοεράς προσευχής, από τον οποίο να μάθουμε τους τρόπους και τα σημεία αυτής της νοεράς προσευχής και ότι όποιος την έχει μέσα του παντοτινά και τη μελετά από το βάθος της καρδιάς του με πολλή ευλάβεια και προσοχή καταλαβαίνει μερικές φορές από κάποια πνευματικά σημεία ότι η ψυχή του μεταλαμβάνει αοράτως  τον μελετώμενο Ιησού Χριστό. Καταλαβαίνει δε και ποιος είναι ο καρπός αυτής της νοεράς προσευχής.

Για να ελευθερωθεί ο άνθρωπος από τα πάθη και να ελευθερωθεί από αυτά ανάγκη είναι να αποκτήσει μέσα στην καρδιά του τη νοερά προσευχή. 

Διότι αν δεν κατοικήσει η νοερά προσευχή μέσα σε εκείνο τον τόπο από όπου αναβλύζουν τα πάθη δεν ξεριζώνονται αυτά τα πάθη. 

Και εάν δεν αποκοπούν τα πάθη από τον άνθρωπο δεν αναχωρούν από αυτόν οι δαίμονες. Διότι οι δαίμονες συνηθίζουν να συγκεντρώνονται εκεί όπου είναι τα πάθη, όπως μαζεύονται και οι μύγες, εκεί όπου υπάρχει κάποια βρώμικη πληγή και δυσωδία.

Και όπως οι κόρακες και τα σαρκοφάγα όρνια, όπου βλέπουν ή οσφραίνονται δυσωδία από πτώμα ζώου συγκεντρώνονται εκεί από παντού και το κατατρώγουν έτσι και οι δαίμονες όπου βλέπουν κάποιο σαρκικό και εμπαθή άνθρωπο κάνουν εκεί τη φωλιά τους και κατατρώγουν με τις αισχρές επιθυμίες  εκείνο το σαρκικό σώμα. Γι αυτό έλεγε και ο προφήτης: "εν τω εγγίζειν επ΄εμέ κακούντας του φαγείν τας σάρκας μου".

Για να ελευθερωθεί λοιπόν κάποιος απ΄ τα πάθη  είναι ανάγκη να αποκτήσει την  προσευχή στην καρδιά του.

Βέβαια για να αποκτήσει κανείς την προσευχή στην καρδιά του σημαντικό είναι να παρακαλεί τον Θεό για τούτο πολλές φορές με ταπείνωση, ταλαιπωρώντας το σώμα με νηστεία, με γονυκλισίες και με άλλους σωματικούς και φανερούς κόπους.

Ώστε να τον ευσπλαχνιστεί ο Θεός για τους κόπους του και να του δείξει κάποιο απλανή οδηγό, ο οποίος να καλλιεργεί αυτή τη νοερά καρδιακή ευχή κρυφά, από τον οποίο οδηγό να την διδαχτεί κι αυτός ακριβώς.

Ή αν δεν βρίσκεται σε εκείνο τον τόπο κανένας τέτοιος οδηγός να παρακαλεί τον Θεό να κάμει κάποια άλλη οικονομία γι΄αυτό. Δηλαδή να τον πληροφορήσει ο Θεός.

Ή αν υπάρχει τέτοιος οδηγός και την διδάσκει, όμως εκείνος δεν μπορεί να την καταλάβει ακριβώς, τότε ας παρακαλεί τον Θεό να τον οδηγήσει με κανένα άλλο σημείο πώς να τη μεταχειριστεί και πώς να την αποκτήσει".

Πηγή

Την Παγκόσμιον Δόξαν Γέρων Εφραίμ Ξηροποταμινός