Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

Σε τί βρίσκεται η χριστιανική τελειότητα;

ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄

Ἡ τελειότητα τῶν χριστιανῶν ἀπαιτεῖται σὰν ἐντολὴ γιατὶ λέγει ὁ Κύριος· «νὰ εἶσθε τέλειοι, ὅπως ἀκριβῶς εἶναι καὶ ὁ Πατέρας σας» (Ματθ. 5,48)

Εξώφυλλο του:  Αόρατος Πόλεμος

Σ τ βρσκεται χριστιανικ τελειτητα. 
Γι ν τν ποκτσ κποιος, πρπει ν πολεμ
Τ τσσερα ναγκαα σ᾿ ατν τν πλεμο.

Τ μεγαλτερο κα τελειτερο κατρθωμα, πο μπορε ν π ν συλλογισθ νθρωπος, εναι τ ν πλησαση κπως στ Θε κα ν νωθε μ ατν. Λοιπν, ἐὰν σ, γαπητ μου ν Χριστ ναγνστη, πιθυμες ν φθσης σ ατν τν κορυφ, πρτα πρπει ν γνωρσς, π τ ποτελεται πνευματικ ζω κα χριστιανικ τελειτητα (1). Γιατ, εναι πολλο, πο λνε, πς ατ ζω κα τελειτητα βρσκεται στς νηστεες, στς γρυπνες, στς γονυκλισες, στς χαμαικοιτες κα σ λλες παρμοιες σκληραγωγες το σματος. λλοι πλι λνε πς βρσκεται στς πολλς προσευχς κα στς μεγλες κολουθες. Κα λλοι πολλο νομζουν, τι τελειτητα βρσκεται λκληρη στ νοερ προσευχ (2), στ μοναξι κα στν ναχρησι, στ σιωπ κα στν κπαδευσι μ τν καννα· δηλαδ, τ ν βαδζουν μ τν καννα κα τ μτρο, κα οτε ν φτνουν σ περβολς, οτε σ λλεψεις.

Ο ρετς μως ατς, μνες τους, δν εναι ατ πο ζητμε ς χριστιανικ τελειτητα, λλ εναι λλοτε μσα κα ργανα, γι ν πολασ κποιος τν χρι το γου Πνεματος, λλοτε πλι εναι καρπς το γου Πνεματος.

Κα τι μν εναι πολ δυνατ ργανα, γι τν πλαυσι τς χρης το γου Πνεματος, δν πρχει καμμα μφιβολα, γιατ βλπουμε πολλος νρετους πο τ μεταχειρζονται πως πρπει, μ ατ τν σκοπν, γι ν ποκτσουν δηλαδ σχ κα δναμι κατ τς κακας κα τς χαλαρτητας, γι ν δυναμνουν ναντον τν πειρασμν κα τς πλνης τν τριν κοινν χθρν, δηλαδ τς σρκας, το κσμου κα το διαβλου, γι ν παρνουν π κενες τν πνευματικ βοθεια, πο εναι ναγκαες σ λους τος δολους το Θεο, κα μλιστα στος ρχαρους, κα πλ, γι ν ξιωθον ν προυν τ χαρσματα το γου Πνεματος· δηλαδ, «Πνεμα γνσεως κα εσεβεας· Πνεμα βουλς κα σχος· Πνεμα σοφας κα συνσεως· Πνεμα φβου Θεο», καθς τ παριθμε σαΐας (11,2).

τι ατς ο πρξεις εναι κα καρπς το Πνεματος κα χουν ς ποτλεσμα τν «γπη, χαρ, πστι, γκρτεια» (Γλ. 5,22), πως επε Παλος, κα ατ εναι χωρς μφιβολα. Γιατ ο πνευματικο νδρες παιδεουν τ σμα μ ατς τς σκληραγωγες, γιατ λπησε τν Ποιητ του (3) κα γι ν τ κρατνε πντα ταπεινωμνο κα ποτεταγμνο στ ν ργζεται τ το Θεο. Σιωπον κα μονζουν, γι ν ποφεγουν κα τν παραμικρ λπη πρς τν Θε. Προσεχονται κα προσχουν στ λατρεα το Θεο κα στ ργα τς εσβειας, γι ν χουν τ πολτευμ τους στος ορανος· μελετνε τ ζω κα τ πθος το Κυρου μας, χι γι τποτα λλο, παρ ν γνωρσουν περισστερο τν δικ τους κακα, κα τν γαθτητα κα εσπλαγχνα το Θεο, κολουθον τν ησο Χριστ μ τ ν παρνονται τν αυτ τους κα μ τ σταυρ στος μους, γι ν θερμανωνται περισστερο στν γπη το Θεο κα στ μσος το αυτο των.
Ο ρετς μως πο ναφρθηκαν, μπορον ν προξενσουν σ κενους, πο θτουν λο τους τ βρος σ ατς, περισσοτρη βλβη π τς φανερς μαρτες· χι ξαιτας ατν (γιατ, ατς εναι λες γιτατες), λλ᾿ ξ ατας κενων πο τς μεταχειρζονται, πειδ, ατο προσχοντας σ᾿ ατς μνο, φνουν τν καρδι τους ν τρχ στ δικ τους θελματα κα τ θελματα το διαβλου, ποος βλποντς τους πς πηγανουν π τν εθ δρμο, τος φνει χι μνον ν γωνζωνται μ χαρ σ ατος τος σωματικος γνες, λλ κμη ν πεκτενωνται, μ τν μταιο λογισμ τους, κα ς στ μεγαλεα του Παραδεσου. θεν κα νομζουν ο τοιοτοι πς ψθησαν μχρι τ τγματα τν γγλων κα πς ασθνονται τν Θε μσα τους· κα κποτε, βυθισμνοι μσα σ κποιες σκψεις κα λογισμος περιργους κα ψηλος, νομζουν πς φησαν σχεδν τν κσμο ατν κα ρπγησαν μχρι τν τρτο οραν.

λλ, σ πσα σφλματα εναι μπλεγμνοι ατο κα πσο εναι μακρι π τν ληθιν τελειτητα, μπορε ν τ καταλβη κθε νας π τν ζω κα τ θη τους. Γιατ, ατο θλουν ν προτιμονται π τος λλους σ κθε τ πο πρχει· εναι διρρυθμοι κα σχυρογνμονες στ θλημ τους, εναι τυφλο σε λα τ δικ τους, μ πιμλεια μως ξετζουν τος λγους κα τς πρξεις τν λλων, ν τος γγξη κποιος λγο στ μταιη πληψι τς τιμς τους, πο ατο νομζουν πς χουν κα πο (σ πληψι) θλουν ν τος χουν κα ο λλοι· ἐὰν τος μπδιση κποιος π κενες τς ελβειες κα τς ρετς, μ τς ποες καταπινονται ( Θες ν φυλει!) μσως συγχζονται, μσως νβουν λοι π θυμ κα γνονται ξαλλοι.

Κα, ν Θες θλοντας ν τος φρ σ κριβ γνσι το αυτο τους κα στν ληθιν δρμο τς τελειτητας, τος στελη θλψεις κα ρρστειες παραχωρσ ν τος ρθουν διωγμο (ο ποοι εναι τ δοκιμαστριο πο δοκιζει τος γνσιους κα ληθινος δολους του), ττε φανερνουν τ κρυφ τς καρδις τους, πς εναι διεφθαρμνοι π τν περηφνεια. Γιατ, σ κθε λυπηρ γεγονς πο συμβανει, δν θλουν ν κολουθσουν τ θλημα το Θεο, μνουν ναπαυμνοι στς δκαιες, ν κα κρυφς κρσεις το Θεο, οτε θλουν κατ τ παρδειγμα το ταπεινωθντα κα παθντα Υο ατο, το Κυρου μν ησο Χριστο, ν ταπεινωθον κτω π λα τ κτσματα, χοντας γι γαπητος φλους τους τος δικτες, σν ργανα τς θεας γαθτητας κα συνεργος τς σωτηρας τους.

πτε εναι φανερ πς βρσκονται σ μεγλο κνδυνο. Γιατ, χοντας τ σωτερικ μτι, δηλαδ τν νο τους, σκοτειν, βλπουν μ κενο τν αυτν τους· κα σκεπτμενοι ν πετχουν τς ξωτερικς πρξεις πο κνουν, πς εναι καλς, νομζουν πς φτασαν στν τελειτητα· κα κατ ατν τν τρπο περηφανευμενοι, κατακρνουν τος λλους. Γι᾿ ατ δν εναι δυνατ ν λλξη λλος κποιους π ατος, πρα μνο μα ξεχωριστ βοθεια το Θεο. Γιατ εκολτερα μετατρπεται στ καλ φανερς μαρτωλς, παρ πκρυφος κα σκεπασμνος μ τ κλυμμα τν φαινομενικν ρετν.
Τρα λοιπν πο γνρισες πολ καλ τι πνευματικ ζω κα τελειτητα δν στκεται σ ατς τς ρετς, πο επαμε, γνριζε τι δν ποτελεται π λλα παρ π (4)
·       τν γνσι τς γαθτητας κα τς μεγαλειτητας το Θεο κα τς δικς μας μηδεναμηντητας κα κλσεως σ κθε κακ
·       στὴν γπη το Θεο κα στ μσος το αυτο μας·
·       στν ποταγ, χι μνο του Θεο, λλ κα λων τν κτισμτων, γι τν γπη το Θεο
·       στν ποστροφ κθε δικο μας θελματος, τλειας πακος στ Θεο θλημα·
·       κα κμη, ν τ θλουμε λα ατ κα ν τ κνουμε ξεκθαρα γι τ δξα το Θεο (5) κα μνο γι ν ρσουμε σ ατν, κα γιατ τσι θλει κα ατς κα τσι πρπει ν τν γαπμε κα ν τν πηρετομε.
·        
Ατς εναι νμος τς γπης, ατς πο χει γραφτε π τ χρι το διου το Θεο στς καρδες τν πιστν δολων του. Ατ εναι πρνησις το αυτο μας, τν ποα ζητε π μς Θες. Ατς εναι γλυκς ζυγς το ησο κα τ φορτο του τ λαφρ. Ατ εναι ποταγ στ θλημα το Θεο, στν ποα μς προσκαλε λυτρωτς μας κα Διδσκαλος μ τ δικ του παρδειγμα κα μ τ φων του (6).Λοιπν, σ δελφ, πο πιθυμες ν φθσης στ ψος ατς τς τελειτητας, πειδ κα εναι νγκη ν κνς μα κατπαυστη πλη μ τν αυτ σου, γι ν νικσς γενναα κα ν ξουδετερσς λα τ θελματα μεγλα κα μικρ, ναγκαστικ, πρπει ν τοιμασθς μ κθε προθυμα τς ψυχς σου σ ατ τν πλεμο (γιατ, τ στεφνι δν δνεται σ λλο, παρ μνο στν γενναο πολεμιστ)· ποος πλεμος, καθς εναι δυσκολτερος π κθε λλο πλεμο (γιατ πολεμντας ναντον το αυτο μας, πολεμομαστε π τν διον τν αυτ μας), τσι κα νκη πο πετυχανουε σ ατν, θ εναι νδοξτερη π κθε λλη, κα περισστερο επρσδεκτη στν Θε. Γιατ ν θελσς ν θανατσς τ τακτα πθη σου, κα τς πιθυμες κα θελματ σου, θ ρσς στν Θε περισστερο, κα θ τν πηρετς καλτερα, παρ ν μαστιγνεσαι μχρι ν βγλης αμα, κα ν νηστεύῃς περισστερο π τος παλιος ρημτες, κα παρ ν πστρεφες στ καλ χιλιδες ψυχς, ντας σ κυριευμνος π τ πθη (7).

Γιατ, ν κι Θες γαπ περισστερο τν πιστροφ τν ψυχν, π τ νκρωσι νς μικρο θελματος, μως σ, γαπητ, δν πρπει ν θλς, οτε ν κνς τποτα λλο βασικτερο, π κενο πο Θες ζητ, κα θλει πλον ποκλειστικ π σνα· γιατ ατς, βεβαιτατα, καλτερα εχαριστεται στ ν γωνζεσαι γι ν πονεκρσς σ τ δικ σου πθη, παρ στ ν κνς ποιοδποτε λλο πργμα, κα ς εναι μεγλο κα σπουδαο, παραβλποντας τ πθη σου.

Τρα λοιπν, πο μαθες π τ ποτελεται χριστιανικ τελειτητα κα τι γι ν τν ποκτσς πρπει ν χς να παντοτιν κα σκληρτατο πλεμο ναντον το αυτο σου, εναι νγκη ν προμηθευτς τσσερα πργματα, σν πλισμ πολ σφαλ κα ναγκαο, γι ν γνς νικητς σ ατν τν ἀόρατο πλεμο κα ν λβης τ στεφνι.

Κα ατ εναι:
 α) τ ν μν μπιστεεσαι ποτ τν αυτν σου,
β) τ ν χς πντα λο σου τ θρρος κα τν λπδα στ Θε
γ) τ ν γωνζεσαι πντα· κα
 δ) τ ν προσεχεσαι.

Γι ατ θλω ν σο μιλσω ξεχωριστ, σν Θε, σντομα.__


ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
Ἀπόδοση στὴ νέα Ἑλληνική: Ἱερομόναχος Βενέδικτος
Ἔκδοση Συνοδείας Σπυρίδωνος Ἱερομονάχου, Νέα Σκήτη, Ἅγιον Ὄρος