Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Η αληθινή επιστήμη είναι η επιστήμη της καθαρής καρδιάς!

Άγιος Σπυρίδων, Επίσκοπος Τριμυθούντος ο Θαυματουργός

Ο Άγιος να πρεσβεύει για όλους μας! Αμήν!

Τα κλειδιά που ανοίγουν τη θύρα της βαθειάς καρδιάς είναι...


Σ.σ.: Μεγάλο μυστήριο η ανθρώπινη καρδιά. Ρυθμιστικό όργανο της ζωτικής λειτουργίας του οργανισμού, έδρα των ανθρωπίνων συναισθημάτων, πηγή κάθε πονηρού λογισμού και αμαρτίας κατά τον Λόγον του Κυρίου και συγχρόνως εργαστήρι της νοεράς καρδιακής προσευχής, με την οποία καθαρίζεται ο αγωνιζόμενος πιστός οδηγούμενος στον βαθμό που το επιθυμεί και το προσπαθεί, σε πνευματική τελείωση και ένωση με τον Θεό. 

Στο βαθιά πνευματικό βιβλίο του πατρός Ζαχαρία του Έσσεξ, πνευματικού τέκνου του Γέροντος Σωφρονίου, με τον τίτλο: Ο κρυπτός της καρδιάς άνθρωπος αποκαλύπτεται  μία μυστική γνώση για τον τρόπο που μπορούμε να ξεκλειδώσουμε την φυλακισμένη θεϊκή χάρη στην καρδιά μας. Στηριζόμενος σε αυτούς τους τρείς άξονες ο πιστός βελτιώνεται σε όλες τις αρετές και κυρίως στον φόβο και την αγάπη του Θεού και του πλησίον, βιώνοντας με αγιαστική ταπείνωση την γλυκύτητα και το φως του Χριστού στην ψυχή του.

*********
"Τα κλειδιά που ανοίγουν τη θύρα της βαθειάς καρδιάς είναι τα εξής: 
  • Η μελέτη της διδασκαλίας του Ευαγγελίου
  • Η Επίκληση του Ονόματος του Κυρίου
  • Η μετοχή στο μυστήριο της Θείας Κοινωνίας
*** Και τα τρία αυτά απελευθερώνουν την ενέργεια που εμπεριέχεται στην βαθειά καρδιά. ***
Λαμβάνουμε την ενέργεια αυτή στο βάφτισμα αλλά την θάβουμε με την αμαρτωλή ζωή μας, την άγνοια και την αμέλειά μας.

Μπορούμε να αφαιρέσουμε το κάλυμμα από τον θεϊκό θησαυρό που είναι σφραγισμένος στα βάθη της υπάρξεώς μας:

1. Εντυπώνοντας στον νου μας κάποιους λόγους του Θεού που μας εμπνέουν ιδιαίτερα.

2. Καταβάλλοντας κάθε δυνατή προσπάθεια να εντείνουμε τον πόθο μας για τη θεία Μετάληψη του Σώματος και Αίματος του Χριστού.

3. Επιμένοντας στην Επίκληση του ονόματος του Ιησού, το Οποίο μας δόθηκε δι΄αποκαλύψεως και είναι αχώριστο από το πρόσωπο του Χριστού και γι΄αυτό είναι ικανό να μας μεταδώσει τη σωτήρια ενέργειά Του.

Στο βιβλίο του Περί Προσευχής επίσης ο Γέροντας Σωφρόνιος τονίζει ότι, όταν συγκεντρώνουμε όλο μας το είναι  και εγκαθιστούμε τον νου μας στην βαθειά καρδιά οι είσοδοι της ψυχής προστατεύονται από τους πειρασμούς του πονηρού και τότε μόνο παύουμε να αμαρτάνουμε.
  
Τότε μόνο γινόμαστε και αληθινά ταπεινοί! ". 



Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

Δανιήλ Δανιηλίδης, Παναγία Δέσποινα / Daniel Danielides, Most Holy Lady

Θείες παρηγοριές




Η διαδρομή μας στον κόσμο, όπως μας προειδοποιεί ο Χριστός, δεν θα είναι στρωμένη με ροδοπέταλα αλλά με αγκάθια. Στη ζωή μας θα θερίσουμε θύελες και θα δρέψουμε θλίψεις. Προτάσσει άλλωστε το δικό Του παράδειγμα: “Αφού εμένα κατεδίωξαν κι εσάς θα σας πολεμήσουν”. 1

Πραγματικά κάθε πιστός επί γης, βιώνει στη ζωή του πειρασμούς, δοκιμασίες και πίκρες, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο. Όλοι έχουν τον δικό τους σταυρό.

Για στήριξη λοιπόν στον οδυνηρό προσωπικό Γολγοθά μας και για να αντεπεξέλθουμε στις δυσκολίες, δίχως να περιπέσουμε στην πλεκτάνη του πονηρού και στα δίχτυα της απελπισίας. έχουμε ανάγκη από τις θείες παρηγοριές, που είναι το πιο ανακουφιστικό και δραστικό φάρμακο κατά της θλίψης.

Παρηγοριές χρειαζόμαστε όλοι ανεξαιρέτως. Συνήθως καταφεύγουμε στις ανθρώπινες παρηγοριές, που αφήνουν όμως στο τέλος πάντα ένα κενό, ένα ανικανοποίητο αίσθημα και μία άχαρη γεύση. Πρόκειται για τις φιλίες, τις εξόδους, τις διασκεδάσεις, τις καταναλωτικές συνήθειες, τις απολαύσεις και γενικά τα υλικά πράγματα του κόσμου τούτου.

Αξία πραγματική έχουν μόνο οι θείες παρηγοριές που είναι:
·  όσα αναπαύουν την ψυχή μας,
· όσα δίνουν οξυγόνο στην πνευματικότητά μας 
· όσα ενισχύουν στην καρδιά μας τον θείο πόθο,
· όσα μας δίνουν κουράγιο στον αγώνα της ζωής
· και όσα μας προσφέρουν απρόσμενα φτερουγίσματα αληθινής χαράς και αγάπης Χριστού.

Οι θείες παρηγοριές έχουν τις ρίζες τους στην καρδιακή προσευχή. Όσο η προσευχή δυναμώνει τόσο αυτές πληθαίνουν. Είναι διαφορετικές σε κάθε άνθρωπο με κεντρικό γεγονός για όλους τη θεία φανέρωση. Έχουν ένταση, διάρκεια, ποικιλία και δεν επαναλαμβάνονται ποτέ πανομοιότυπα οι ίδιες. Είναι ξεχωριστές κάθε φορά.

Μπορεί να κρατήσουν κλάσματα δευτερολέπτου, δευτερόλεπτα, λεπτά, ώρες, ημέρες, εβδομάδες ή μήνες. Αναστέλλονται, επανέρχονται και ούτω καθεξής. Δεν κινεί ο άνθρωπος τα νήματα αλλά μία αόρατη δύναμη. Δεν έρχονται τα πράγματα όπως τα προγραμματίζουμε αλλά, όπως ο Θεός τα οικονομεί. 

Φέρνουν ψυχική ευφορία, γαλήνη, πραότητα, ειρήνη, αγαλλίαση, αγάπη, χαρά. Μπορεί να έχουν ήπια ένταση ή να φθάσουν σε ύψη, ακόμη και μέχρι το παραλήρημα.

Έχουμε ελπίδα να γευτούμε τα ουράνια ευεργετήματα, παρά την αναξιότητά μας, με το άδειασμα της φύσης μας από τους ακάθαρτους λογισμούς και με τη σύνδεση μέσα μας στην πηγή του καθαρού και ζώντος ύδατος, που είναι ο Χριστός. Χωρίς αυτά τα δύο η αμετανόητη και υπερήφανη ψυχή μας παραμένει σε νάρκη, σε λήθαργο, σε τέλμα.

Η Θεία Πρόνοια μεριμνά, ώστε ο ενάρετος πιστός να ανταμείβεται με πνευματικές δωρεές ανάλογα με τον βαθμό της συμμόρφωσής του προς τις σωτήριες εντολές Του.

Δεν μπορεί ο πεπερασμένος ανθρώπινος νους να συλλάβει το πλήθος, την πολυμορφία και το μέγεθος των ευεργεσιών, που ο Κύριος προσφέρει σε όλους μας. Και περισσότερο σε όσους τον προσεγγίζουν αγνά, αγαπητικά, με πίστη και φόβο Θεού.

Λαμβάνει τότε ο πιστός σημάδια, κατά το μέτρο της αγαθοσύνης του, που αλλοιώνουν την καρδιά και το σώμα του με καύση και γλυκασμό καρδίας και τον φέρνουν σε κατάσταση πνευματικής ευφορίας και θείας μέθης, ιδιαίτερα σε περιόδους νηστείας, όταν δεν αποτελεί εμπόδιο στην πνευματική ανάταση το φορτίο της γαστέρας. Διότι “Παχεία γαστήρ λεπτόν ού τίκτει νόα”. (Η παχειά κοιλιά δεν ευνοεί τις λεπτές εργασίες του νου που είναι και το μάτι της ψυχής).

Ο Χριστός ακούμε συχνά πως είναι η αλήθεια της ζωής, η ειρήνη και η χαρά. Μάλιστα ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος που αναφέρεται διεξοδικά στο χαροποιόν πένθος δηλώνει πως αυτό ξεκουράζει και ανακουφίζει την ψυχή και κάνει τον άνθρωπο χαρούμενο.

Ο Θεός, όπως μας διασώζουν οι Άγιοι Πατέρες, επεμβαίνει απρογραμμάτιστα, ανεπιτήδευτα και έξω από τους ανθρώπινους υπολογισμούς. Ποτέ δεν ενεργεί κατά παραγγελία. Ούτε η Θεία χάρη εκβιάζεται. Ο Κύριος λέει πως “το Άγιο Πνεύμα όπου θέλει πνέει και τη φωνή του την ακούς αλλά δεν γνωρίζεις από πού έρχεται και πού πηγαίνει”2.῾

Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας θέλοντας να δηλώσει τη μυστικὴ καὶ υπερφυὰ ενέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σχολιάζει σχετικά πως καθώς αυτό έρχεται σε επαφή με τα σώματα, σαν λεπτὴ αύρα, δίνει κάποια αίσθηση της σύμφυτης φυσικής ενέργειας που το χαρακτηρίζει.

Δηλαδή μπορεί οι εκλεκτοί να νιώσουν να τους αγγίζει σαν αύρα, σαν ευωδία, σαν γλυκιά αίσθηση θείας ευλογίας. Πράγματα βέβαια απλησίαστα για μας τους μικρούς και ανάξιους. Που τα διδασκόμαστε από τους φτασμένους και απλανείς αγίους Πατέρες της Ορθοδοξίας μας.

Ο προσευχόμενος άνθρωπος, όπως λέει ο μακαριστός Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης, χαριτώνεται, όχι όποτε το περιμένει ο ίδιος, αλλά όποτε το Άγιο Πνεύμα επιλέξει και επιτρέψει. Μπορεί να βρίσκεται στον δρόμο, στο αυτοκίνητο ή στην αγορά, σε διακόνημα, εργασία ή ακολουθία και όχι απαραίτητα στην Εκκλησία ή εν ώρα προσευχής.

Αν επιτρέψουμε στον Θεό, “τον στεφανούντα ημάς εν ελέει και οικτιρμοίς” να μας αγγίξει με την παρουσία Του και αν δεχτούμε ταπεινά το κάλεσμά Του με καρδιά “κεκαθαρμένη”, άδεια από λογισμούς, δεξιούς ή αριστερούς, αρχίζει να ξετυλίγεται στη ζωή του πιστού μία θαυμαστή ακολουθία θεϊκής παρηγοριάς. 

Ένα ουράνιο άνοιγμα, μία πρόγευση του Παραδείσου που αρχίζει από αυτήν τη ζωή, με αλυσιδωτές επισκέψεις Χάρης, χαράς και ευφροσύνης.

Αυτά τα θεϊκά σημάδια διαπερνούν την ψυχή και το σώμα  με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά. Γιατί ο άνθρωπος στο σύνολό του είναι μία ενιαία ολότητα. Ό,τι συμβαίνει στο σώμα έχει αντίκτυπο και στην ψυχή και αντίστροφα.

Μαγνητίζεται ο άνθρωπος από τα θεία και πάση θυσία αδημονεί να κρατήσει τις χάρες αυτές αναλλοίωτες για πάντα. Βέβαια, όπως υπάρχει λήψη της θείας ευεργεσίας υπάρχει και άρση αυτής, ώστε ο πιστός να συνετίζεται και να μην επαναπαύεται μέχρι ο Θεός να τον ελεήσει ξανά. Δηλαδή τις περιόδους της χάρης διαδέχονται οι περίοδοι της πνευματικής ξηρασίας.

Ο Θεός, αν είναι θέλημά Του, προσφέρει ανάλογα με την κατάστασή μας αφάνταστη ευλογία και γλυκιά παρηγοριά.

Γι΄αυτό και μόνο αξίζει κανείς να “ζητιανεύει” τα ψυχία από το πλουσιότατο τραπέζι της θείας χάρης του Χριστού. Γι΄αυτό γλυκαίνονται οι άνθρωποι της προσευχής και επιδιώκουν την αδιάκοπη επικοινωνία τους με τον Θεό μέσω της νοεράς προσευχής.

Συνομιλούν τότε σε ησυχία και σιωπή απερίσπαστοι με τον Κύριο και εκλιπαρούν την σωτηρία τους. Και ο Θεός ακούει και δίδει χάρη στους ταπεινούς.

Αρκεί να καθαρίζεται η καρδιά, το άβατο της ψυχής μας, τα Άγια των Αγίων, εκεί όπου τελετουργείται η προσευχητική συνομιλία με το Άγιο Πνεύμα. Φανερώνονται τότε με μια θαυμαστή αλληλουχία οι δωρεές του Αγίου Πνεύματος. Δεν χορταίνει ο πιστός να γεύεται τις θείες ευλογίες.

Ο Θεός δεν αφήνει τον άνθρωπό Του χωρίς έλεος. Αν η αγάπη του Χριστού ξυπνήσει και πλημμυρίσει το είναι μας δεν χρειάζεται ο άνθρωπος καμία ανθρώπινη παρηγοριά. Αντλεί ώθηση, δύναμη, έμπνευση και φωτισμό από τον Θεό μέσα του.

Έτσι πρώτο μέλημα είναι ο εξαγνισμός της καρδιάς, που εκτός από σωματικό όργανο είναι και το κέντρο όλων των αμαρτιών και των πονηρών λογισμών, κατά τον λόγο του Κυρίου: «εκ γαρ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι» (Ματθ. 15,19).

Επιβάλλεται να ξεριζωθούν πρώτα οι ακάθαρτες επιθυμίες και όλα όσα εμποδίζουν την ψυχή να ακολουθήσει τον δρόμο του Χριστού. Κατόπιν αρχίζει να έρχεται στην επιφάνεια η θαμμένη στα βάθη της καρδιάς φωτιστική ενέργεια, που κρύβουμε μέσα μας όλοι οι βαφτισμένοι χριστιανοί.

Οι καλοί πνευματικοί οδηγοί, οι άγιοι Γεροντάδες και οι Πατέρες -οι λίγοι έστω εναπομείναντες- που έχουν την ευλογία από τον Θεό να διδάσκουν ακόμη στον κόσμο την κάθαρση και τον φωτισμό των ψυχών σύμφωνα με τη γνήσια Παράδοση αιώνων Ορθοδοξίας, γνωρίζουν τα μέσα με τα οποία καθαρίζεται η ψυχή και είναι οι πλέον ειδικοί και κατάλληλοι για να μας κατευθύνουν και να συμβάλουν στη θεραπεία μας από τα πάθη.

Γι΄αυτό και δεν νοείται αγώνας χωρίς πνευματικό οδηγό, απλανή και απαθή. Χωρίς Γέροντα και δάσκαλο της νοεράς προσευχής. Υπάρχουν ακόμη αρκετοί. Μένει σ΄εμάς να τους αναζητήσουμε, όπως αναζητάμε τον καλό γιατρό για τη θεραπεία του σώματος. Γιατί οι φωτισμένοι πνευματικοί Γέροντες είναι οι θεραπευτές της ψυχής μας.

Η ψυχή καθαρίζεται με την ταπεινή μυστηριακή ζωή και λατρεία, με τις αγρυπνίες, την προσευχή, τη μετάνοιατη νηστεία, τα δάκρυα, την αυτομεμψία, τη συντριβή καρδίας, τις γονυκλισίες, τις ελεημοσύνες και με όλες τις χριστιανικές ασκήσεις και αρετές.
Καίγονται φορτία αμαρτιών μας σε κάθε αγρυπνία. Διότι τότε ο πιστός συνομιλεί με τον Θεό, έλεγε ο άγιος Πορφύριος, που μας προτρέπει να αγαπάμε τις αγρυπνίες, γιατί τις θεωρεί ευκαιρίες επικοινωνίας με τον Θεό.

Πολλοί Πατέρες μιλάνε για τη μεγάλη αξία της νυχτερινής προσευχής. Όπως υπάρχει νυχτερινό τιμολόγιο στο ηλεκτρικό ρεύμα, γιατί τη νύχτα δεν είναι φορτωμένο το ηλεκτρικό δίκτυο και κερδίζουμε οικονομικά από τη νυχτερινή κατανάλωση ρεύματος, έτσι ωφελούμαστε πνευματικά και από την νυχτερινή “κατανάλωση” του εαυτού μας στην προσευχή και την άσκηση.

Το νόημα της καθαρής χριστιανικής ζωής δεν εξαντλείται μόνο σε έργα αγαθά και εξωτερικές λατρευτικές εκδηλώσεις ή πανηγυρισμούς. Πρωτίστως φωλιάζει στην ταπεινή καρδιά του πιστού. Έτσι δεν είναι πρωταρχικός σκοπός του χριστιανού μόνο τα ωραία έργα αγάπης προς τον πλησίον, που κι αυτά υπό προϋποθέσεις είναι απαραίτητα.

Διότι, όταν έχεις μουτζουρωμένα χέρια, όπως αναφέρει ο π. Μάξιμος Κυρίτσης στην ομιλία του “Καρδία ο έσω ουρανός” και πιάσεις τον άλλον θα τον μουτζουρώσεις κι αυτόν. Πρώτα καθαρίζουμε λοιπόν τα χέρια μας και μετά ακουμπάμε αγαπητικά τον πλησίον με λόγια και έργα.

Είναι κρίμα να αποκαρδιώνεται ο πιστός, όταν ο Θεός έχει γεμάτα τα χέρια του με θείες παρηγοριές και ανοιχτή την αγκαλιά του για να μας παρηγορήσει στοργικά. Είναι ο πιο γλυκός και επιδέξιος παρηγορητής. Αρκεί να τον εμπιστευτούμε με πίστη.

“Γεύσασθε και ίδετε ότι Χριστός ο”Κύριος!”

*Δόξα σοι ο Θεός πάντων ένεκεν.*


--------------------------------------------------------------------------

1 «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε» (Ιω. 16, 33). «Ει εμέ εδίωξαν, και υμάς διώξουσιν» (Ιω. 15, 20). 


2«τοπνεύμα όπου θέλει πνει. και την φωνήν αυτού ακούεις, αλλ' ουκ οίδας πόθενέρχεται και πού υπάγει» (Ιωάν. 3,8)



Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Άγιος Παϊσιος: "Ένας "αλήτης" είναι καλύτερος από έναν υποκριτή Χριστιανό. Γι΄αυτό όχι υποκριτικό γέλιο αγάπης αλλά φυσιολογική συμπεριφορά. ούτε κακία ούτε υποκρισία αλλά αγάπη και ειλικρίνεια".



Τὸ καλό εἶναι ὅτι οἱ ἄνθρωποι διψοῦν τὴν ἁπλότητα καὶ ἔφθασαν σὲ σημεῖο νὰ κάνουν τὴν ἁπλότητα μόδα καὶ ἄς μή νιώθουν ἁπλά. 

Ἔρχονται μερικοί στὸ Ἅγιον Ὅρος μὲ κάτι ξεβαμμένα ροῦχα. Λέω: «Αὐτοί δὲν δουλεύουν στὰ χωράφια, γιατί εἶναι ἔτσι;».

Ἄλλος μιλάει χωριάτικα ἀπὸ φυσικοῦ του καὶ τὸν χαίρεσαι. Ἄλλος πάει νὰ μιλήση χωριάτικα καὶ σοῦ ἔρχεται νὰ κάνης ἐμετό. 

Εἶναι καὶ μερικοί ποὺ ἔρχονται μὲ τὶς γραβάτες τους… Ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρο στὸ ἄλλο. Ἕνας εἶχε ἔξι-ἑπτά γραβάτες μαζί του. Ἕνα πρωί ποὺ ἑτοιμαζόταν, φόρεσε τὴν γραβάτα, τὸ κουστούμι τοῦ κ.λπ. «Τί κάνεις ἐκεῖ;», τοῦ λέει κάποιος. «Θὰ πάω στὸν π. Παΐσιο», λέει. «Ἔ, καὶ τί εἶναι αὐτὰ ποῦ φορᾶς;». «Τὰ φορῶ, λέει, γιὰ νὰ τὸν τιμήσω». Βρέ, τί πάθαμε! 

Ἁπλότητα δὲν ἔχουν καθόλου· Γι’ αὐτὸ ὑπάρχει αὐτή ἡ ἀλητεία. Ὅταν οἱ πνευματικοί ἄνθρωποι δὲν ζοῦν ἁπλά, ἀλλὰ εἶναι κουμπωμένοι, δὲν βοηθοῦν τὴν νεολαία. 

Ἔτσι τώρα οἱ νέοι, μή ἔχοντας κάποιο πρότυπο, ζοῦν ἀλήτικα. 

Γιατί, ὅταν βλέπουν κουμπωμένους Χριστιανούς, ἀνθρώπους σφιγμένους μὲ γραβάτες, καλουπωμένους, δὲν βρίσκουν σ΄ αὐτούς καμμιά διαφορά ἀπὸ τούς κοσμικούς καὶ ἀντιδροῦν. 

Ἄν ἔβλεπαν ἁπλότητα στούς πνευματικούς ἀνθρώπους, δὲν θὰ ἔφθαναν σ΄ αὐτήν τὴν κατάσταση. 

Ἀλλά τώρα κοσμικό πνεῦμα οἱ νέοι, κοσμική τάξη αὐτοί. «Ἔτσι πρέπει νὰ περπατᾶμε οἱ Χριστιανοί, ἔτσι πρέπει ἐκεῖνο, ἔτσι τὸ ἄλλο…»Καὶ δὲν εἶναι ὅτι τὸ κάνουν ἀπὸ μέσα τους, ἀπὸ εὐλάβεια, ἀλλὰ γιατί «ἔτσι πρέπει».


Ὅποτε καὶ οἱ νέοι λένε: «Τί πράγματα εἶναι αὐτά; Νὰ πηγαίνουν στὴν Ἐκκλησία μὲ σφιγμένο τὸν λαιμό! Ἄντε ἄπ΄ ἐκεῖ!» καὶ τὰ πετοῦν καὶ γυρίζουν γυμνοί. Πιάνουν τὸ ἄλλο ἄκρο. Κατάλαβες; Ὅλα αὐτὰ ἀπὸ ἀντίδραση τὰ κάνουν. Ἐνῶ ἔχουν ἰδανικά, δὲν ἔχουν πρότυπα καὶ εἶναι ἀξιολύπητοι. 

Γι’ αὐτὸ χρειάζεται κανεὶς νὰ τούς κεντρίση τὸ φιλότιμο καὶ νὰ τούς συγκινήση μὲ τὴν ἁπλὴ του ζωή. 

Ἀγανακτοῦν, ὅταν καὶ αὐτοί οἱ πνευματικοί ἄνθρωποι καὶ οἱ ἱερεῖς προσπαθοῦν μὲ συστήματα κοσμικά νὰ τούς συγκρατήσουν. 

Ὅταν ὅμως βροῦν τὴν σεμνότητα, ἀλλὰ καὶ τὴν ἁπλότητα καὶ μία εἰλικρίνεια, τότε προβληματίζονται. 

Γιατί, ὅταν κανεὶς ἔχη εἰλικρίνεια καὶ δὲν ὑπολογίζη τὸν ἑαυτό του, εἶναι ἁπλός, ἔχει ταπείνωση. Ὅλα αὐτὰ δίνουν ἀνάπαυση καὶ στὸν ἴδιο, ἀλλὰ εἶναι αἰσθητά καὶ στὸν ἄλλον. Καταλαβαίνει ὁ ἄλλος ἄν τὸν πονᾶς ἤ ὑποκρίνεσαι. 
Ἕνας ἀλήτης εἶναι καλύτερος ἀπὸ ἕναν ὑποκριτή Χριστιανό. Γι’ αὐτὸ ὄχι ὑποκριτικό γέλιο ἀγάπης ἀλλὰ φυσιολογική συμπεριφορά· οὔτε κακία οὔτε ὑποκρισία ἀλλὰ ἀγάπη καὶ εἰλικρίνεια. 
Περισσότερο μὲ συγκινεῖ, ὅταν ἐσωτερικά εἶναι κανεὶς τοποθετημένος καλά. 
Νὰ ἔχη δηλαδή σεβασμό καὶ ἀγάπη πραγματική, νὰ κινῆται ἁπλά, νὰ μήν κινῆται μὲ τύπους, γιατί τότε μένει κανεὶς μόνο στὰ ἐξωτερικά καὶ γίνεται ἄνθρωπος ἐξωτερικός, δηλαδή ἀποκριάτικος καρνάβαλος.
Ἡ ἐσωτερική καθαρότητα τῆς ὄμορφης ψυχῆς τοῦ ἀληθινοῦ ἀνθρώπου ὀμορφαίνει καὶ τὸ ἐξωτερικό του ἀνθρώπου καὶ ἡ θεία ἐκείνη γλυκύτητα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γλυκαίνει ἀκόμη καὶ τὴν ὄψη του.
Ἡ ἐσωτερική ὀμορφιά τῆς ψυχῆς, ἐκτός ποὺ ὀμορφαίνει πνευματικά καὶ ἁγιάζει τὸν ἄνθρωπο, ἀκόμη καὶ ἐξωτερικά, καὶ τὸν προδίδει μὲ τὴν θεία Χάρη, ὀμορφαίνει καὶ ἁγιάζει καὶ αὐτὰ τὰ ἄσχημα ροῦχα ποὺ φοράει ὁ χαριτωμένος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Πάπα-Τύχων ἔρραβε μόνος του σκουφιά μὲ τὴν σακκορράφα ἀπὸ κομμάτια ράσου, τὰ ἔκανε σάν σακκοῦλες, καὶ τὰ φοροῦσε, ἀλλὰ σκορποῦσαν πολλή χάρη. Ὅ,τι παλιό φοροῦσε ἤ ἀσουλούπωτο, δὲν φαινόταν ἄσχημο, γιατί ὀμόρφαινε καὶ αὐτὸ ἀπὸ τὴν ἐσωτερική ὀμορφιά τῆς ψυχῆς του. 
Κάποτε τὸν φωτογράφισε ἕνας ἐπισκέπτης ὅπως ἦταν, μὲ τὴν σακκούλα γιὰ σκουφί καὶ μὲ μία πιτζάμα, ποὺ τοῦ εἶχε ρίξει στὶς πλάτες του, γιατί εἶδε τὸν Γέροντα νὰ κρυώνει. 
Καὶ τώρα ὅσοι βλέπουν στὴν φωτογραφεῖα τὸν Πάπα-Τύχωνα νομίζουν ὅτι φοροῦσε δεσποτικό μανδύα, ἐνῶ ἦταν μία παλιά παρδαλή πιτζάμα. Οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ κουρέλια τοῦ τὰ ἔβλεπαν μὲ εὐλάβεια καὶ τὰ ἔπαιρναν γιὰ εὐλογία. 
Μεγαλύτερη ἀξία ἔχει ἕνας τέτοιος εὐλογημένος ἄνθρωπος, ποὺ ἄλλαξε ἐσωτερικά καὶ ἁγίασε καὶ ἐξωτερικά, παρά ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀλλάζουν συνέχεια μόνον τὰ ἐξωτερικά (τὰ ροῦχα τους) καὶ διατηροῦν ἐσωτερικά τὸν παλαιό τους ἄνθρωπο μὲ ἀρχαιολογικές ἁμαρτίες.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Α'- ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ



Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

Στο «εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου» να σταυρώνουμε τον νού μας, όπου πονάμε και


Στο «εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου» να σταυρώνουμε τον νού μας, όπου πονάμε και να μνημονεύουμε ονόματα αρρώστων, αμαρτωλών, φυλακισμένων.




Θέλω καί κάτι επί πλέον νά έπισημάνω γιά τήν Θεία Λειτουργία, γιά τή στιγμή τού «Άξιόν έστι».

Εκείνη τήν ώρα νά προσέχουμε τον λογισμό μας και νά σταυρώνουμε όλο τό σώμα μας, διότι είναι παρών ό Θεός.

Εκείνη τήν ώρα αποκαλύπτει πολλά πράγματα ο Θεός και πολύ μας ενισχύει. Εκείνη τήν ώρα επισκιάζει η Χάρις του Παναγίου Πνεύματος.

Η δέ Παναγία όλα τα εξορκίζει είτε πειρασμό είτε αρρώστια. Στο «εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου» νά σταυρώνουμε τον νου μας, όπου πονάμε καί νά μνημονεύουμε ονόματα αρρώστων, αμαρτωλών, φυλακισμένων καί όσων ανθρώπων έχουν ανάγκη.

Τήν ώρα πού εύχεται ο ίερεύς καί λέει:«Μνήσθητι Κύριε… ζώντων καί τεθνεώτων» νά γονατίζουμε, αν μπορούμε -καί οι εκκλησιαστικές- καί νά προσευχώμαστε γιά όλους τούς ανθρώπους. Κάποτε είχε έρθει ο κύριος, που χάρισε στο Μοναστήρι τα βιβλία τού αγίου Ιωάννου τού Χρυσοστόμου.

Είχε ένα έπίμονο πονοκέφαλο καί είχε ξοδέψει πολλά χρήματα στούς γιατρούς, χωρίς νά βρή θεραπεία. Ακούσε λοιπόν σέ μία Θεία Λειτουργία φωνή πού τού είπε: «Τήν ώρα πού θά λέη ο ίερεύς τό “εξαιρέτως”, νά σταυρώσης τον πόνο σου». Αυτό ήταν, σταυρώθηκε καί πέρασε.

Έρχεται καί η Μεγάλη Τεσσαρακοστή! Νά τή διέλθωμε με πίστη, μέ πολλή αγάπη, με ύπομονές, με πολύ αγώνα πνευματικό, γιά νά φθάσουμε και στην αγία Ανάσταση.
Από το βιβλίο: Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου, Λόγια καρδιάς.


Γίνεται αυτοί που ζούν στον κόσμο να ασχολούνται με τη νοερά προσευχή;




Σχόλιο Σ.Ν.Π.: "Ένα από τα πιο κατατοπιστικά άρθρα για την νοερά προσευχή! Ο Αγ. Παΐσιος είχε πει ότι ο γ. Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός είναι καθηγητής της νοεράς προσευχής όπως θα διαπιστώσετε...

"Πάντα γεννάται το ερώτημα: Δύνανται αυτοί που ζουν στον κόσμο να ασχολούνται με την νοερά προσευχή; Προς τους ερωτώντας αποκρινόμεθα καταφατικά: Ναι. Για να γίνη καταληπτή η προτροπή μας προς τους ενδιαφερομένους, αλλά και η υπόδειξη στους μη γνωρίζοντας, εξηγούμεν συντόμως περί τούτου του θέματος, ώστε να μην προβληματίζωνται εκ της διαφορετικής ίσως ερμηνείας και προσδιορισμού της «νοεράς προσευχής».

Γενικά, η προσευχή είναι η μόνη υποχρεωτική και απαραίτητη εργασία και αρετή για όλη την λογική φύση, αισθητή και νοούμενη, ανθρωπίνη και αγγελική και γι' αυτό προσταζόμεθα στην αδιάλειπτό της εργασία.
Η προσευχή δεν χωρίζεται δογματικώς σε τύπους και τρόπους, αλλά, κατά τους Πατέρας μας, κάθε τύπος και τρόπος προσευχής είναι ωφέλιμος, αρκεί να μην είναι τίποτε διαβολική πλάνη και επήρεια. Ο σκοπός της παναρέτου αυτής εργασίας είναι να στρέφη και να κρατά τον νου του ανθρώπου στον Θεό. Γι' αυτόν λοιπόν τον σκοπό οι Πατέρες μας επενόησαν ευκολώτερους τρόπους και απλούστευσαν την προσευχή, ώστε ο νους ευκολώτερα και σταθερώτερα να στρέφεται και παραμένη στον Θεό. Στας λοιπάς αρετάς μεσολαβούν και άλλα μέλη και αισθήσεις του ανθρώπου, ενώ στην μακάρια προσευχή ο νους μόνος εξ ολοκλήρου ενεργεί· επομένως, χρειάζεται πολλή προσπάθεια στην προτροπή και συγκράτησή του, για να γίνη η προσευχή καρποφόρος και δεκτή. Οι αγιώτατοι Πατέρες μας, που αγάπησαν εξ ολοκλήρου τον Θεό, είχαν ως κυριωτέρα των σπουδή να ενωθούν και να παραμένουν συνεχώς μαζί Του· ως εκ τούτου, έστρεφαν όλη τους την προσπάθεια στην προσευχή, ως το αποτελεσματικώτερον μέσο.
Για τους λοιπούς τρόπους προσευχής, ως γνωστούς και συνήθεις σχεδόν σε όλους τους χριστιανούς, δεν θα πούμε τώρα, παρά μόνο διά την λεγομένη «νοεράν προσευχή», που συνεχώς ερωτώμεθα. Είναι ένα θέμα που σήμερα απασχολεί το ευλαβές πλήρωμα των πιστών, επειδή τούτο σχεδόν αγνοείται και πολλές φορές παρερμηνεύεται και περιγράφεται μάλλον φανταστικώς. Τον ακριβή τρόπο της εφαρμογής, ως και τα αποτελέσματα αυτής της θεοποιού αρετής, από της καθάρσεως έως αυτού του αγιασμού, όπου αυτή οδηγεί, θα αφήσωμε τους Πατέρες να μας πουν. Μόνο τόσα θα αναφέρουμε εμείς οι ευτελείς, όσα είναι ικανά να διασαφήσουν και να πείσουν τους αδελφούς μας που ζουν στον κόσμο, πως πρέπει να ασχοληθούν με αυτήν.
Την ονόμασαν οι Πατέρες νοεράν, διότι γίνεται με τον νουν, αλλά και νήψη την ονομάζουν, που σχεδόν σημαίνει πάλι το ίδιο. Τον νουν οι Πατέρες μας τον προσδιορίζουν ως ένα ελεύθερο και περίεργο ον, που δεν ανέχεται περιορισμούς και ούτε για πολύ πείθεται σε κάτι που δεν μπορεί μόνος του να το συλλάβη. Γι' αυτό, πρώτον, εδιάλεξαν μόνο λίγες λέξεις σε μίαν απλούστατη ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», ώστε να μην χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια του νου να συγκρατή παρατεταμένη ευχή· δεύτερον, εγύρισαν τον νου εσωτερικά, στο κέντρο του λογικού είναι μας, όπου παραμένοντας ακίνητος με το νόημα της θείας επικλήσεως, του γλυκύτατου ονόματος του Κυρίου μας Ιησού, να αισθανθή το συντομώτερο δυνατόν την θείαν παρηγορίαν. Αδύνατον, κατά τους Πατέρες, επικαλούμενος συνεχώς ο πανάγαθος Δεσπότης μας να μην εισακούση, Αυτός που τόσον επιθυμεί την σωτηρίαν των ανθρώπων.

Επειδή όμως η κατά φύσιν αρετή που επιδιώκεται να επιτευχθή χρειάζεται και τα συντελούντα μέσα, έτσι και η ιερά αυτή εργασία χρειάζεται τα απαραίτητα σχεδόν στοιχεία. Η κάποια ησυχία, η αμεριμνησία, η αποφυγή της γνώσεως και διηγήσεως των συμβαινόντων, το κατά τους Πατέρας «δούναι και λαβείν», η εγκράτεια γενικώς και η εκ τούτων γενική σιωπή. Έπειτα, η επίμονος συνέχεια και συνήθεια δεν νομίζω να είναι ακατόρθωτα στους ευλαβείς ενδιαφερομένους για την ιερωτάτην αυτήν εργασία. Μια καλή συνήθεια σε ένα χρονικό διάστημα του ημερονυκτίου, πάντοτε περίπου το ίδιο, θα είναι μια καλή αρχή.
Τονίσαμε ασφαλώς την επιμονή σαν το πλέον απαραίτητο στοιχείο στην προσευχή, δικαίως δε τονίζεται και υπό του θείου Παύλου, τη προσευχή προσκαρτερείτε. Ιδιαιτέρως από τας λοιπάς αρετάς, η προσευχή χρειάζεται προσπάθεια σε όλη μας την ζωή και γι' αυτό επαναλαμβάνω στους προσπαθούντας να μην βαρύνωνται, ούτε να νομίζουν την ανάγκη της καρτερίας ως αποτυχία στην νηπτικήν αυτήν εργασία.
Στην αρχή είναι απαραίτητο να λέγεται ψιθυριστά η ευχή ή και δυνατώτερα, όταν συναντάται βία και αντίδραση εσωτερική. Όταν κατορθωθή αυτή η καλή συνήθεια, ώστε με ευκολία να κρατάται και λέγεται η ευχή, τότε μπορούμε να στραφούμε και εσωτερικώς με τελείαν εξωτερική σιωπή. Στο βιβλιαράκι «Περιπέτειες ενός Προσκυνητού», στο πρώτο του μέρος δίδεται ένα καλό παράδειγμα για την εισαγωγή στην ευχή. Η καλή λοιπόν επιμονή και προσπάθεια, πάντοτε με τα ίδια λόγια της ευχής, χωρίς να μεταλλάσσωνται συχνά, θα γεννήση την καλή συνήθεια και αυτή θα φέρη το κράτημα του νου, οπότε και η παρουσία της Χάριτος θα φανερωθή.
Όπως κάθε αρετή αντιστοιχεί σε ένα αποτέλεσμα, έτσι και η προσευχή έχει ως αποτέλεσμα την κάθαρση του νου και τον φωτισμό και φθάνει το άκρον και τέλειον αγαθόν, την ένωση μετά του Θεού, αυτήν ταύτην δηλαδή την θέωση. Πλην όμως λέγουν οι Πατέρες και τούτο, ότι απόκειται στον άνθρωπο να ζητάη και να προσπαθή να μπη στον δρόμο που άγει προς την πόλη και, αν τυχόν δεν έφθασε στο τέρμα, γιατί δεν πρόφθασε για πολλούς λόγους, ο Θεός τον συγκαταλέγει στους τερματίσαντας. Και για να γίνω πιο σαφής, ιδίως στο θέμα προσευχής, λέγω πως πρέπει όλοι μας οι χριστιανοί να αγωνιζώμεθα στην ευχήν, ιδίως σ' αυτή την λεγομένη μονολόγιστη η νοερά προσευχή- και όπου φθάση κανείς, πολύ κέρδος έχει.
Παρούσης της ευχής δεν παραδίδεται ο άνθρωπος στον αναμένοντα πειρασμό, διότι η παρουσία της είναι νήψη και η ουσία της είναι προσευχή· επομένως ο αγρυπνών και προσευχόμενος ου μη εισέρχεται εις πειρασμόν. Ύστερα, δεν παραδίδεται σε σκοτισμόν ο άνθρωπος, ώστε να παραλογίση και σφάλλη στην κρίση και απόφαση του. Μετά, δεν πίπτει σε ραθυμία και αμέλεια που είναι η βάση πολλών κακών. Και πάλιν, δεν νικάται από πάθη και αδυναμίες όπου είναι αδύνατος και ιδίως όταν τα αίτια παρευρίσκωνται κοντά. Απεναντίας, αυξάνει ο ζήλος και η ευλάβειά του. Γίνεται πρόθυμος για αγαθοεργία. Πραύνεται και αμνησικακεί. Αυξάνει δε από ημέρας σε ημέραν την προς τον Χριστόν πίστη και αγάπη του και αυτό τον ερεθίζει προς όλες τις αρετές. Έχομε πάρα πολλά παραδείγματα συγχρόνων ανθρώπων, και ιδίως νέων, που με την καλή συνήθεια της ευχής εσώθησαν από τρομερούς κινδύνους ή πτώσεις σε μεγάλα κακά ή και από θανατηφόρα συμπτώματα.
Επομένως η ευχή είναι καθήκον κάθε πιστού, κάθε ηλικίας και γένους και καταστάσεως, ασχέτως χώρου και χρόνου και τρόπου. Με την ευχή ενεργοποιείται η θεία Χάρις και δίδει λύσεις σε προβλήματα και πειρασμούς που απασχολούν τους πιστούς, ώστε, κατά την Γραφή, πας ος αν επικαλέσηται το όνομα Κυρίου σωθήσεται.
Δεν υπάρχει κίνδυνος πλάνης, όπως διαδίδεται από μερικούς αδαείς, αρκεί μόνο να λέγεται η ευχή με τρόπον απλό και ταπεινό. Είναι πολύ απαραίτητο, όταν λέγεται η ευχή, να μην παριστάνεται στον νου καμμιά εικόνα, ούτε του Δεσπότου μας Χριστού υπό οιανδήποτε μορφήν, ούτε της Κυρίας Θεοτόκου ή κάποιου άλλου προσώπου ή παραστάσεως. Η εικόνα είναι ο τρόπος του σκορπισμού του νου. Πάλιν διά μέσου της εικόνος γίνεται η είσοδος των λογισμών και της πλάνης. Ο νους να μένη στην έννοια των λόγων της ευχής και με πολλή ταπείνωση να εκδέχεται ο άνθρωπος το θείον έλεος. Οι τυχόν φαντασίες ή φώτα ή κινήσεις και κρότοι και θόρυβοι είναι απαράδεκτα, ως διαβολικά τεχνάσματα προς παρεμπόδιση ή παραπλάνηση. Ο τρόπος της παρουσίας της Χάριτος στους εισαγωγικούς είναι χαρά πνευματική ή δάκρυα ήρεμα και χαροποιά ή ήρεμος φόβος εκ της μνήμης των αμαρτιών προς αύξησιν του πένθους και του κλαυθμού. Προοδευτικά η Χάρις γίνεται αίσθηση της αγάπης του Χριστού, οπότε εξαφανίζεται τελείως ο μετεωρισμός του νου και θερμαίνεται η καρδία στην αγάπη του Θεού τόσον, ώστε νομίζει ότι άλλο δεν θα αντέξη. Άλλοτε πάλι σκέπτεται και θέλει να μείνη για πάντα όπως ακριβώς ευρίσκεται και να μην ζητά τίποτε άλλο να ιδή ή να ακούση. Όλα αυτά και διάφορες άλλες μορφές αντιλήψεως και παρηγοριάς είναι εισαγωγικά σε όσους προσπαθούν να λέγουν και κρατάνε την ευχή, όσον από αυτούς εξαρτάται και δύνανται. Έως αυτού του σημείου, που είναι τόσον απλό, νομίζω ότι κάθε ψυχή που εβαπτίσθη και πολιτεύεται ορθόδοξα μπορεί να το εφαρμόση και να ευρίσκεται στην πνευματική αυτή ευφροσύνη και χαρά, έχοντας ταυτοχρόνως και την θεία σκέπη και βοήθεια σε όλες τις πράξεις και ενέργειες της.
Επαναλαμβάνω και πάλι την παρακίνησή μου σε όσους αγαπούν τον Θεό και την σωτηρία τους να μην βραδύνουν να δοκιμάσουν την καλήν αυτήν εργασία και συνήθεια για την Χάριν και ελεημοσύνη που παρέχει σε όσους λίγο κοπιάσουν στην εργασίαν αυτή. Και τούτο τους λέγω για θάρρος, να μην διστάσουν ή μικροψυχήσουν με την λίγη αντίδραση ή κόπωση που θα συναντήσουν. Σύγχρονοι Γέροντες που γνωρίσαμε είχαν στον κόσμο πολλούς μαθητές, άνδρες και γυναίκες, εγγάμους και μη, που όχι μόνο στην εισαγωγική κατάσταση έφθασαν, αλλά και περισσότερον ανέβησαν με την Χάριν και ευσπλαχνία του Χριστού μας, ότι κούφον εν οφθαλμοίς Κυρίου του πλουτίσαι πένητα. Δεν υπάρχει, νομίζω, στον σημερινό κυκεώνα της τόσης ταραχής και αρνήσεως και απιστίας, απλούστερο και ευκολώτερο και από όλους σχεδόν κατορθωτό πνευματικό επιτήδευμα με τόση πολλαπλήν ωφέλεια και προκοπή, από την μικρήν αυτήν ευχήν. Επιβάλλεται και καθήμενος κανείς και κινούμενος και εργαζόμενος και, αν είναι ανάγκη και στο στρώμα να είναι και γενικά, όπου και όπως ευρίσκεται, μπορεί να λέγη την μικρή αυτή ευχή που περιέχει μέσα της και την πίστη και την ομολογία και την επίκληση και την ελπίδα. Με τόσο δε μικρό κόπο και ασήμαντη προσπάθεια συμπληρώνει στην εντέλεια την καθολικήν εντολήν αδιαλείπτως προσεύχεστε. Σε όποιον λόγο των Πατέρων μας και αν στραφή κανείς, ή ακόμα και στους θαυμαστούς βίους των δεν θα συνάντηση σχεδόν καμμίαν άλλην αρετή τόσο πολύ να εξυμνήται και με ζήλο και επιμονή να εφαρμόζεται, ώστε να αποτελή αυτή μόνη το ισχυρότερο μέσον της εν Χριστώ επιτυχίας. Δεν είναι ο σκοπός μας να εκθειάσωμεν ή να περιγράψωμεν αυτή την βασίλισσα των αρετών, διότι ό,τι και αν πούμεν εμείς, μάλλον θα την μειώσωμεν. Ο σκοπός μας είναι να παρακινήσωμεν και ενθαρρύνωμε κάθε πιστό στην εργασία της και καθένας μετά θα διδαχθή εκ της πείρας του ό,τι εμείς πολύ ελάχιστα είπαμε.
Δράμετε οι απορούντες, οι απεγνωσμένοι, οι θλιμμένοι, οι αγνοούντες, οι ολιγόπιστοι και ποικιλοτρόπως δοκιμαζόμενοι στην παρηγορίαν και λύσιν των προβλημάτων σας. Ο γλυκύς μας Ιησούς Χριστός, η Ζωή μας, μας αναγγέλλει ότι «χωρίς Αυτού ου δυνάμεθα ποιείν ουδέν». Ιδού λοιπόν όπου, επικαλούμενοι Αυτόν συνεχώς, ουδέποτε μένομε μόνοι και επομένως «πάντα ισχύομεν και θα ισχύσωμεν δι' Αυτού». Ιδού το ορθόν νόημα και η εφαρμογή του σημαντικού ρήματος της Γραφής: «επικάλεσαί με εν ημέρα θλίψεώς σου και εξελούμαί σε και δοξάσεις με». Εμείς όχι μόνον «εν ημέρα θλίψεως», αλλά συνεχώς να επικαλούμεθα το πανάγιόν Του όνομα, για να φωτίζεται ο νους μας, ώστε να μην εισερχώμεθα σε πειρασμούς. Εάν δε κάποιος θέλη και υψηλότερα να βάδιση, όπου η παναγία Χάρις θα τον ελκύση, από την εισαγωγή αυτή θα διαβή και «λαληθήσεται» σ' αυτόν και περί Εκείνου, όταν φθάση έως εκεί.
Ως επίλογο των γραφέντων επαναλαμβάνομε την παρακίνηση ή μάλλον την ενθάρρυνση μας προς πάντας τους πιστούς, ότι δύνανται και επιβάλλεται να ασχολούνται με την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», την λεγομένη «νοεράν προσευχήν», με βεβαίαν πίστη, ότι πολύ θα ωφεληθούν, σε οποιοδήποτε στάδιο και αν φθάσουν. Η μνήμη του θανάτου και το ταπεινόν φρόνημα, με άλλα βοηθητικά όπου προείπαμεν, εγγυώνται την επιτυχία χάριτι Χριστού, του οποίου η επίκληση θα είναι ο στόχος της αγαθής απασχολήσεως. Αμήν. 

γ. Ιωσήφ Βατοπαιδινός
Πηγή: "Περιοδικό Αγιορείτικη μαρτυρία" ,Τριμηνιαία έκδοσις ιεράς μονής Ξηροποτάμου, Τεύχος 8-9, ΙΟΥΝΙΟΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 1990 (impantokratoros.gr)

Πηγή: https://synaxipalaiochoriou.blogspot.gr/

Θεία Λειτουργία με τον Άγιο Πορφύριο

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Απολυτίκιον οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου

Το Ησυχαστήριο του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη στο Μήλεσι Αττικής

Με τις πρεσβείες του εορτάζοντος αύριο Αγίου Πορφυρίου Χρόνια πολλά κι ευλογημένα. Καλό μήνα και είθε να δώσει ο Θεός να εορτάσουμε και τα Άγια Χριστούγεννα με καθαρή καρδιά και ευλογία προσωπική και οικογενειακή.


Ησυχαστήριο Αγίου Πορφυρίου
Ησυχαστήριο Αγίου Πορφυρίου. Η είσοδος
Ησυχαστήριο Αγίου Πορφυρίου. Η είσοδος
Ησυχαστήριο Αγίου Πορφυρίου. Το καθολικό
Ησυχαστήριο Αγίου Πορφυρίου. Το καθολικό
Ησυχαστήριο Αγίου Πορφυρίου. Το καθολικό 
Ησυχαστήριο Αγίου Πορφυρίου. Το καθολικό
Ησυχαστήριο Αγίου Πορφυρίου. Εσωτερικό του καθολικού
Ησυχαστήριο Αγίου Πορφυρίου. Το τέμπλο του καθολικού
Ησυχαστήριο Αγίου Πορφυρίου. Το τέμπλο του καθολικού
Ησυχαστήριο Αγίου Πορφυρίου. Το κελλί του Αγίου
Ησυχαστήριο Αγίου Πορφυρίου. Το κελλί του Αγίου
Ησυχαστήριο Αγίου Πορφυρίου. Η εικόνα της Θεοτόκου στο κελλί του Αγίου

(Φωτογραφίες του Αιμιλιανού Γκέκα, Μάρτιος 2014)

http://athosphotoarchive.blogspot.gr/2014/03/blog-post.html

Δανιήλ Δανιηλίδης, Παναγία Δέσποινα / Daniel Danielides, Most Holy Lady

Η ασματική ακολουθία του Οσίου Ιακώβου του εν Ευβοία

Αποτέλεσμα εικόνας για jacob tsalikis
Η Ιερά Μητρόπολις Εδέσσης, Πέλλης δημοσιεύει ηλεκτρονικά για πρώτη φορά την Ιερά Ακολουθία του οσίου και θεοφόρου πατρός ημών Ιακώβου, Ηγουμένου της Ι. Μονής οσίου Δαβίδ Ευβοίας, ποίημα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κ. Ιωήλ.
https://paraklisi.blogspot.gr/