Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Αγίου Σιλουανού: Ο τελειότερος τρόπος προσευχής

Ο τελειότερος τρόπος προσευχής είναι η στάση του νου στην καρδιά κατά την οποίαν ο προσευχόμενος από τα βάθη του είναι του χωρίς εικόνες και μορφές με καθαρό νου στέκεται μπροστά στον Θεό...

Ο τρόπος αυτός προσευχής η ένωσις του νού με την καρδιά, είναι γενικώς η φυσική θρησκευτική κατάστασις του ανθρωπίνου πνεύματος, ποθουμένη, ζητουμένη,  που δίνεται άνωθεν (από τον Θεό).
Την ένωση του νου με την καρδιά αισθάνεται ο καθένας όταν προσεύχεται προσεκτικά «εκ καρδίας».
Σε ακόμη  μεγαλύτερο βαθμό την γνωρίζει  όταν αυτή έρχεται προς αυτόν η κατάνυξη και η γλυκεία αίσθηση της αγάπης του Θεού.
Τα δάκρυα της κατανύξεως κατά την προσευχή είναι πιστή ένδειξις ότι ο νους ενώθηκε με την καρδιά και ότι η προσευχή βρήκε τον πρώτον της τόπο το πρώτο σκαλοπάτι της ανάβασής της προς τον Θεόν.
Να γιατί τόσο πολύ τιμάται η κατάνυξις υφ’ όλων των ασκητών. ..

Χαρακτηριστικόν αποτέλεσμα της εγκατοικήσεως του νού στο εσωτερικό του προσευχομένου είναι η διακοπή της ενεργείας της φαντασίας και η απαλλαγή του νού από κάθε εικόνα μέσα σε αυτόν.. Τότε ο νους γίνεται όλος ακοή και όραση και βλέπει και ακούει κάθε λογισμό που πλησιάζει από έξω,  πριν αυτός διεισδύση στην καρδιά.
Κατά την τέλεσιν της προσευχής αυτής ο νους όχι μόνον δεν επιτρέπει την είσοδο λογισμών στην καρδιά αλλά και τους απωθεί ...
Έτσι  επιτυγχάνεται η καταστολή της ενεργείας κάθε πάθους σε εμβρυακή κατάσταση και εν τη γενέσει του. Το ζήτημα τούτο είναι άκρως βαθύ και περίπλοκο…Το πρωταρχικό στάδιο μορφοποιήσεως είναι η εμφάνιση στο εσωτερικό «οπτικό» πεδίο του ανθρώπου  κάποιας «εικόνας».

Καθ’ όσον τούτο δεν εξαρτάται από τη θέληση του ανθρώπου δεν λογίζεται αμαρτία. Οι εικόνες σε άλλες περιπτώσεις φέρουν χαρακτήρα μάλλον εποπτικό, σε άλλες δε κυρίως νοητικό συχνότερα δε μικτό. Εφ’ όσον όμως και αι εποπτικαί εικόνες έλκουν οπίσω τους κάποια σκέψη όλες οι εικόνες καλούνται από τους ασκητές «λογισμοί».

Στον απαθή άνθρωπο ο «κυρίαρχος» νους ως γνωστική του είναι δύναμις μπορεί να προσηλώση την προσοχή του επί του λογισμού μένοντας πλήρως ελεύθερος  από την εξουσία του λογισμού.

Αλλ’ εάν εντός του ανθρώπου υπάρχη «τόπος», κατάλληλο έδαφος, ευνοϊκό πνεύμα για τον λογισμό, τότε η ενέργεια του λογισμού επιδιώκει να καταλάβη βιαίως τον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου.

Το επιτυγχάνει δε τούτο προκαλώντας στην ψυχήν την ρέπουσα προς το πάθος  αίσθημα ηδονής, ίδιον του ενός ή άλλου πάθους. Σε αυτή ακριβώς την ηδονή συνίσταται ο «πειρασμός». Εν τούτοις και η στιγμή αύτη της ηδονής καίτοι μαρτυρεί περί της ατελείας του ανθρώπου, όμως δεν λογίζεται  αμαρτία. Είναι απλώς η «πρότασις» αυτής.

Η περαιτέρω εξέλιξις του αμαρτωλού λογισμού σε αδρές γραμμές δύναται να χαραχθή ως εξής:

Η προτεινόμενη εμπαθής ηδονή προσελκύει την προσοχήν του νού. Στιγμή άκρως σοβαρά και υπεύθυνος διότι η ένωση του νού μετά του λογισμού αποτελεί την ευνοϊκή προϋπόθεσι δια την ανάπτυξι του τελευταίου.

Εάν με κάποια εσωτερική βουλητική πράξη ο νους δεν αποκοπή από της προτεινομένης ηδονής, αλλά παρατείνει τη διαμονή της δια της προσοχής τότε εμφανίζεται η συμπάθεια προς αυτή και αρχίζει η ευνοϊκή μετ’ αυτής συνομιλία από την οποία ακολουθεί ο «συνδυασμός», ο οποίος μπορεί να εξελιχθή στην πλήρη και ενεργητική «συγκατάθεσι».

Ακολούθως η συνεχώς αυξανομένη ηδονή μπορεί πλέον να κυριαρχήσει στον νου και τη θέληση του ανθρώπου, γεγονός το οποίο λέγεται «αιχμαλωσία». Μετά τούτο όλες οι δυνάμεις του αιχμαλωτισθέντος υπό του πάθους κατευθύνονται προς την κατά το μάλλον και ήττον αποφασιστικήν με έργο πραγματοποίησι της αμαρτίας, εάν δεν υπάρχουν προς τούτο εξωτερικά εμπόδια, ή όταν υπάρχουν εμπόδια, προς την αναζήτηση δυνατότητος τγια να την πραγματοποιήσουν. 

Η παρομοία αιχμαλωσία δύναται να μείνη μοναδική και ποτέ πλέον να μη επαναληφθή εάν ήταν αποτέλεσμα απλώς απειρίας αγωνιζομένου ασκητού.

Εάν όμως οι αιχμαλωσίες επαναλαμβάνονται οδηγούν πλέον στην «έξιν» του πάθους, οπότε όλες οι φυσικές δυνάμεις του ανθρώπου  αρχίζουν να δουλεύουν στο πάθος αυτό.
Πάντως από τη στιγμή της αμφιταλαντεύσεως της θελήσεως υπάρχει το στοιχείο της αμαρτίας και οφείλει ο άνθρωπος να μετανοήση για να μη χάσει την χάριν.
Ο πνευματικώς αδόκιμος συναντάται συνήθως με τον εφάμαρτου λογισμό όταν ο τελευταίος απαραιτήτως έχη διέλθει τις πρώτες φάσεις της εξελίξεως του και έχη ήδη αποκτήσει ορισμένη δύναμι, ακόμη δε περισσότερο όταν πλησιάζει  ο κίνδυνος της πραγματοποίησης της αμαρτίας.

 Έτσι προς αποφυγή της αμαρτίας είναι ανάγκη να εγκατασταθή ο νους δια προσευχής εντός της καρδιάς. Τούτο είναι απαραίτητο δι’ εκείνον που επιθυμεί να στερεωθή στην πνευματική ζωή δια της αληθούς μετανοίας, διότι ως ελέχθη ανωτέρω η αμαρτία αναχαιτίζεται δια της τοιαύτης εσωτερικής στάσεως του νου κατά τη σύλληψή της. 
 ------------------------------------------------------------

Από το βιβλίο

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ, Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ

ΕΚΔ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΣΣΕΞ ΑΓΓΛΙΑΣ 1999, 
ΕΚΔΟΣΙΣ ΟΓΔΟΗ. Μετάφρασις εκ του Ρωσικού υπό του συγγραφέως
 και υπό του Ιερομονάχου Ζαχαρίου
Ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.pigizois.net/vivlia/vivlia.htm

Κεφ. Ε’ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΝΟΕΡΑΣ ΗΣΥΧΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

*Απάνθισμα κειμένων με ελαφρά γλωσσική 

προσαρμογή στην καθομιλουμένη 




Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Στο ραδιόφωνο: Αφιέρωμα στον Άγιο Σιλουανό και την Αγία Θέκλα

Πάτερ, πώς μπορούν οι άνθρωποι να ξεφύγουν από τις πονηρίες των δαιμόνων; Πώς ενώ η ψυχή είναι άβατη από τους δαίμονες αιχμαλωτίζεται από αυτούς;



" - Γιατί δεν ήρθες στην ώρα σου να φας, τον ρώτησε ο Αρσένιος;
   - Μου είπες να ΄ρθω, όταν τελειώσω τα κλωνάρια. Τώρα τελείωσα και ήρθα είπε ο Αλέξανδρος.
-Τρώγε στην ώρα σου, πίνε το νερό σου κανονικά,
γιατί γρήγορα το σώμα σου θα εξασθενήσει.

-Όταν το σώμα εξασθενήσει δεν καρποφορεί περισσότερο η ψυχή, ρώτησε ο ΑΛέξανδρος;

-Το σώμα να είναι υγιές και να ησυχάζει.
Η ψυχή να προσεύχεται επίμονα.
Ο νους να μην βλέπει τα πταίσματα των άλλων.
Να ασχολείσαι μόνο με τα δικά σου πταίσματα.
Αν ο άνθρωπος επιμένει σε αυτά τα τέσσερα
 τότε δεν θα αργήσει να καρποφορήσει η ψυχή του.

- Πώς θα φτάσουμε στον Θεό, ρώτησε ο άλλος υποτακτικός του ο Ζωίλος;
- Αναζήτησε τον Θεό και θα σου φανερωθεί. Συγκράτησέ τον μέσα σου και θα παραμείνει.

- Διώχνουν μέσα από την ψυχή μας τον Θεό οι δαίμονες, ρώτησε ο Ζωίλος;
- Μόνο ο Θεός ως ασώματος τελείως διαπερνά την ψυχή μας. Γνωρίζει τα κρύφια της καρδίας μας. Διέρχεται τα βάθη της ψυχής μας. Τα πονηρά πνεύματα δεν μπορούν να αντιληφθούν τίποτα από αυτά.

_Πώς τίμιε πάτερ μας πολεμούν οι δαίμονες, αν δεν εισχωρούν στα βάθη της ψυχής μας;
-Σπέρνουν στην ψυχή μας πονηρούς λογισμούς οι δαίμονες. Δεν ξέρουν όμως αν τους δεχτήκαμε. Συμπεραίνουν μόνο από τις εκδηλώσεις του σώματος πόσο συγκατατεθήκαμε στους λογισμούς τους.

Θα σας πω μερικά παραδείγματα.
Σπέρνουν λογισμό γαστριμαργίας σε έναν άνθρωπο. Αν τον βλέπουν να τρώγει άμετρα, να έχει τον νου του μόνο στο φαγητό, να έχει υποδουλωθεί στην τροφή, χειροκροτούν οι δαίμονες. Η προσβολή τους έγινε δεκτή.

Σε άλλον σπέρνουν λογισμό πορνείας. Αν δουν τον άνθρωπο αυτό να περιφέρει τα μάτια του φιλήδονα, να κάνει σαρκικές κινήσεις και να πέφτει σε σαρκικά πάθη βεβαιώνονται ότι τραυματίστηκε η ψυχή του.
Ρίχνουν τα βέλη της λύπης ή της οργής στην ψυχή άλλου και περιμένουν. Αν αγριεύουν τα μάτια του ανθρώπου αν το πρόσωπό του γίνεται κάτωχρο ή κατακόκκινο από τον θυμό αντιλαμβάνονται ότι η επιχείρηση πέτυχε.
Με αυτόν τον τρόπο παιδιά μου κατασκοπεύουν οι δαίμονες τους ανθρώπους. Ερευνούν από ποιο πάθος κυριεύεται ευκολότερα η ψυχή. Αυτό το πάθος τροφοδοτούν με τις προσβολές τους.
Με την καθαρή ψυχή ενώνεται μόνο ο Θεός.
Με την παχιά και την υλική σάρκα αναμειγνύεται μόνο το ακάθαρτο πνεύμα. Επειδή δεν μπορεί να αιχμαλωτίσει την ψυχή ο δαίμονας απευθείας παίρνει συνέταιρό του τη σωματική αδυναμία.

-Εξήγησέ το αυτό, πάτερ. Πώς ενώ η ψυχή είναι άβατη από τους δαίμονες, αιχμαλωτίζεται από αυτούς;
-Συμβαίνει ό,τι με τη μέθη παιδιά μου. Πίνει κάποιος πολύ κρασί, μεθάει  και παραλύουν τα μέλη του σώματός του. Μήπως όμως η ψυχή του παραμένει νηφάλια; Επηρεάζεται και η ψυχή από τη σωματική μέθη. Θολώνει παραλύει.
Όταν το σώμα καίγεται στον πυρετό, μένει ανεπηρέαστη η ψυχή. Επηρεάζεται χάνει την επαφή με το περιβάλλον, παραμιλάει.
Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει με τις προσβολές των δαιμόνων. Ενεργούν τα σωματικά πάθη, το σώμα πληγώνεται, πάσχει. Στη συνέχεια συμπαρασύρει και την ψυχή σε ασθένεια.
 Ο στόχος του εχθρού δεν είναι το σώμα αλλά η αθάνατη ψυχή.
Επειδή δεν μπορεί να σημαδέψει απευθείας την ψυχή, καταβάλλει το σώμα που του είναι προσβάσιμο.

-Αυτό το καταλαβαίνω, πάτερ. Γιατί όμως ο Θεός είπε στον πονηρό για τον Ιώβ: "Σου παραδίνω τον Ιώβ, μόνο την ψυχή του μην αγγίξεις. Μπορούσε ο πονηρός να πειράξει και την ψυχή του Ιώβ;
Δεν μπορούσε ο πονηρός να αγγίξει την ψυχή του Ιώβ. Του λέει ο Θεός με απλά λόγια να προσέξει να μην παραφορτώσει τον Ιώβ με υπερβολικό βάρος καταθλίβοντάς τον. Να μην τρελάνει τον Ιώβ με θλίψεις. "Πρόσεξε μην σκεπάσεις τη σύνεση, τη σοφία και τον ηγεμονικό νου του Ιώβ με τις δοκιμασίες και δεν μπορεί να αντιστέκεται στην πολλή σου κακία...
Συμπερασματικά σας λέγω πρώτον ότι ο διάβολος δεν έχει πρόσβαση στην ψυχή. 
Αλλά αντιλαμβάνεται την κατάστασή της από τις σωματικές εκδηλώσεις.
Και μη σου φαίνεται αυτό παράξενο αφού και έμπειροι άνθρωποι εξακριβώνουν την ψυχική κατάσταση των συνανθρώπων τους από την εμφάνιση και τη συμπεριφορά τους.
Δεύτερον ο πονηρός επιτίθεται με σφοδρότητα στο σώμα, το αρρωσταίνει. Φορτώνει τα μέλη του που είναι όργανα του πάθους με ασκήκωτο βάρος. Έτσι παρασύρει και την ψυχή στην παραλυσία στη συσκότιση και στην ασθένεια.

-Πώς μπορούν οι άνθρωποι να ξεφύγουν από τις πονηρίες των δαιμόνων, πάτερ;

***- ΗΣΥΧΙΑ,  ΣΙΩΠΗ,  ΚΑΚΟΠΑΘΕΙΑ,  ΝΗΣΤΕΙΑ,  ΑΓΡΥΠΝΙΑ***

για να είναι το σώμα φρόνιμο, για να διατηρηθεί σεμνή, νηφάλια και καθαρή η ψυχή.

Για την αγρύπνια και τον ύπνο είχε πολύ αυστηρές απόψεις ο Άγιος Αρσένιος. 
Ο αββάς Δανιήλ γράφει:
Ο Αρσένιος περνούσε όλη τη νύχτα αγρυπνώντας. Στην αυγή τον έπιανε η νύστα και έλεγε στον ύπνο. 
-΄Ελα δούλε κακέ.
Κοιμόταν για λίγο στο σκαμνάκι του.
-Πόσος ύπνος μας χρειάζεται, τον ρώτησαν; Για τον προχωρημένο μοναχό και τον αγωνιστή αρκεί να κοιμάται μία ώρα.

Ο ίδιος το Σάββατο βράδυ άπλωνε τα χέρια του προς τον ουρανό σε προσευχή έχοντας πίσω του τον ήλιο. Έμενε έτσι, ώσπου ο ήλιος χτυπούσε από μπροστά το πρόσωπό του. Δηλαδή προσευχόταν από τη Δύση μέχρι την Ανατολή του ήλιου."!
------------------------------------------------------
Από το βιβλίο
Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΥΠΟ ΣΙΓΗΝ
Μοναχής Ολυμπιάδος Ντίτορα
Αφηγηματική βιογραφία οσίου Αρσενίου του Μεγάλου
Ι. Μονή Αγ. Αθανασίου Ημαθίας 2014
http://agiamarina.radiostream321.com/



Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

"Ο Θεός φυλάξοι μην τύχει κανένας δαιμονισμένος να τα βάλει μαζί μας. Πρόσεξε μη γελαστείς να αντιμιλήσεις. Ο πονηρός μια λέξη θέλει να αρπάξει από σένα για να μπει μέσα σου".



"Γράφεις ότι μέσα σου αισθάνεσαι κάποτε έναν πόνο στο στήθος που σου φέρνει στεναχώρια και πνιγμό.

 Αυτό, παιδί μου, να το προσέξεις πολύ. Άλλος πόνος είναι από τη δίψα της προσευχής. Άλλος προέρχεται από κάποιο δικαίωμα και ακαταστασίαν…

Αυτό (το δεύτερο) είναι του πειρασμού. 
Θα το προσέξεις αυτό αν σου τύχει κάποτε από απροσεξία ή και δαιμονική συνέργεια να στεναχωρήσεις κάποιον αδελφόν. Μόλις αυτός μέσα του τα βάζει μαζί σου, τότε αμέσως μέσα στο στήθος σου αισθάνεσαι  έναν πόνο ανακατεμένο  με σύγχυση  και ταραχή. Αν έχεις άδικο τρέξε αμέσως, βάλε μετάνοια, ζήτα συγγνώμην. Μαλάκωσε του άλλου την καρδιά, αν θέλεις να μαλακώσει ο Θεός και τη δική σου.

Κάποτε, ενώ έχουμε και το δίκαιο με το μέρος μας, ο άλλος νομίζει ότι φταίμε. Ακόμα και σ΄αυτήν την περίπτωση, συμμετέχουμε από τη δαιμονική ακαταστασία του άλλου.

Και πάλι θα βάλουμε μετάνοια. Θέλουμε δεν θέλουμε θα πάρουμε επάνω μας το σφάλμα, αν θέλουμε να γαληνέψει η ψυχή μας. 

Ο Θεός φυλάξοι μην τύχει κανένας δαιμονισμένος να τα βάλει μαζί μας.
Εκεί πρέπει να είσαι πολύ δυνατός να τα βγάλεις πέρα.

Μού έτυχε αυτό όταν ήμουν αρχάριος και τα βρήκα μπαστούνια.
Και το δίκαιο νάχω και να του βάζω μετάνοια κι αυτός δώστου να με βρίζει.
Μέσα μου έβραζα. Τρέχω στον Γέροντα να εξομολογηθώ. Μου λέγει ο Γέροντας:

"Πρόσεξε μη γελαστείς και ανοίξεις στόμα να αντιμιλήσεις. Κάηκες. Ο διάβολος που έχει μέσα του περιμένει να ανοίξεις το στόμα, μια λέξη θέλει να αρπάξει από σένα για να μπει μέσα σου.Τότε τι θα τραβήξεις»!

Μη φοβάσαι. Θα προσευχηθώ και θα γαληνέψεις. Σύντομα.  Πράγματι, αμέσως γαλήνεψα. Αλλά το χρωστώ χάριν στον Γέροντά μου, ειδάλλως κινδύνευα να απελπιστώ».
-----------------------------------
Από το βιβλίο
ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ
Ο απλοϊκός ηγούμενος και διδάσκαλος της νοεράς προσευχής
Ιωσήφ Μ.Δ. 
********


Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

"Όσο περισσότερο ταπεινωνόμαστε μέσα στην οδυνηρή μας μετάνοια τόσο γρηγορότερα η προσευχή μας φθάνει στον Θεό".


Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ

"Εάν θέλουμε η προσευχή μας να οδηγήσει σε εκείνα τα αποτελέσματα, για τα οποία με τέτοιο θαυμασμό μιλούν οι Πατέρες και οι διδάσκαλοί μας είναι απαραίτητο να ακολουθήσουμε τη διδασκαλία τους.

Πρώτος όρος της είναι η πίστη στον Χριστό ως Θεό Σωτήρα.

Δεύτερος είναι η δική μας επίγνωση πως είμαστε αμαρτωλοί εν απωλεία.

Η συνείδηση αυτή μπορεί να φθάσει σε τέτοιο βάθος, ώστε ο άνθρωπος να αισθάνεται ο πιο χειρότερος από όλους.

Τούτο παρουσιάζεται οφθαλμοφανές στον άνθρωπο όχι εξαιτίας των εξωτερικών του πράξεων αλλά με την ενόραση για την απόσταση που τον χωρίζει από τον Θεό και πώς ο εαυτός του δυνάμει είναι φορέας παντός κακού.

Όσο πιο πολύ ταπεινωνόμαστε μέσα στην οδυνηρή μας μετάνοια τόσο γρηγορότερα η προσευχή μας φθάνει στον Θεό.

Εάν όμως χάσουμε την ταπείνωση τότε καμία άσκηση δεν μπορεί να μας βοηθήσει.

Μέσα μας η ενέργεια της υπερηφάνειας, της κατάκρισης των αδελφών, η υπεροψία και η αντιπάθεια για τον πλησίον μάς απομακρύνουν από τον Κύριο.

Προσερχόμαστε στον Θεό όπως οι έσχατοι αμαρτωλοί. 

Μεμφόμαστε τους εαυτούς μας σε όλα με ειλικρίνεια.

Τίποτε δεν φανταζόμαστε, τίποτα δεν εκζητούμε παρά μόνο την άφεση των αμαρτιών μας και το έλεος.

Τέτοια είναι συνεχώς η εσωτερική μας κατάσταση. 

Ικετεύουμε τον ίδιο τον Θεό να μας βοηθήσει για να μην λυπούμε το Πνεύμα το Άγιο με τα βδελυρά μας πάθη.

Για να μην προκαλέσουμε καμιά βλάβη στον αδελφό μας ή σε κάθε άνθρωπο, καταδικάζουμε τους εαυτούς μας στις βασάνους του άδη ως ανάξιους του Θεού.

Κανένα ιδιαίτερο χάρισμα δεν περιμένουμε άνωθεν αλλά μόνο ποθούμε με όλες τις δυνάμεις μας να συλλάβουμε το αληθινό νόημα των εντολών του Χριστού και να ζήσουμε σύμφωνα προς αυτές.

Μετανοείτε.

Οφείλουμε να λάβουμε σοβαρά υπόψη την κλήση του Χριστού.

Να αλλάξουμε ριζικά τον τρόπο της εσωτερικής μας ζωής και κοσμοθεωρίας τις σχέσεις μας προς τους ανθρώπους και προς κάθε φαινόμενο στον κτιστό κόσμο. 

Να μην αποκτείνουμε τους εχθρούς αλλά να τους νικούμε με την αγάπη.

Πρέπει να θυμόμαστε πως δεν υπάρχει απόλυτο κακό. Απόλυτο είναι μόνο το Άναρχο αγαθό.

Να παραδώσουμε τους εαυτούς μας σε "σφαγή" για τους αδελφούς. 
Είναι το κάλλιστο μέσο για να τους αποσπάσουμε από τη δουλεία του συκοφάντου πονηρού και να ετοιμάσουμε τις ψυχές τους να αποδεχτούν τον Θεόν, ο οποίος θέλει όλοι οι άνθρωποι να σωθούν.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη μετέχει στο φως, διότι ο Θεός φωτίζει κάθε άνθρωπο ερχόμενο στον κόσμο.

Η εντολή «μην αντιστέκεσαι στον πονηρό» είναι η πιο αποτελεσματική μορφή της πάλης κατά του κακού.

Όταν αντιστέκεται κανείς στη βία, αντιστέκεται με τα μέσα στα οποία καταφεύγει και αυτός που κάνει την αμαρτία. Τότε αυξάνει η δύναμη του παγκόσμιου κακού".
-----------------------------------------------------
Από το βιβλίο 
ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ
Γεροντος Σωφρονίου του Έσσεξ

(σελ. 185, κείμενο ελαφρά διασκευασμένο στην καθομιλουμένη)

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

"Αν κλαίμε στο ψυχολογικό επίπεδο η εσωτερική μας ζωή θα νεκρωθεί. Αν πενθούμε πνευματικά θα αναγεννηθούμε".



"Όλοι οι Πατέρες εξαίρουν το πνευματικό πένθος. Το βλέπουμε αυτό στις γραφές του αγ. Συμεών του Νέου Θεολόγου ή στην επιστολή του αγ. Γρ. Παλαμά προς τη μοναχή Ξένη. 
Αλλά δεν είναι εύκολο να μάθουμε να πενθούμε με τον ορθό τρόπο. 
Αν κλαίμε στο ψυχολογικό επίπεδο όλη η εσωτερική μας ζωή θα μαρανθεί και σταδιακά θα νεκρωθεί.
Αν όμως πενθούμε πνευματικά, όχι μόνο δεν θα υποστούμε καμία βλάβη αλλά επιπλέον θα αναγεννηθούμε.
 \Στο βιβλίο Οψόμεθα τον Θεό καθώς εστι, ο Γέροντας Σωφρόνιος εξηγεί τη διαφορά μεταξύ ψυχολογικού και πνευματικού πένθους.
Κατ΄αυτόν, το ψυχολογικό πένθος έχει σχέση με τον περιορισμό της ζωής μας στο επίπεδο των ορωμένων.
Πνευματικό πένθος γεννιέται αντίθετα, όταν αναφέρουμε όλες μας τις εμπειρίες στον Θεό, σε Εκείνον από τον οποίο εξαρτιόμαστε κατά πάντα, αφού το μόνο κύριο για το οποίο μπορούμε να θρηνήσουμε είναι η απόσταση που μας χωρίζει από Αυτόν.
Συχνά υποφέρουμε από πόνο και τραύματα στο ψυχολογικό επίπεδο, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με ενέργειες που συντρίβουν την καρδιά μας.
Αλλά οφείλουμε να υπερβαίνουμε τις αρνητικές αυτές εμπειρίες, γεγονός που επιτυγχάνεται, όταν αξιοποιήσουμε τον πόνο της καρδιάς που προκαλείται από ένα συγκεκριμένο περιστατικό, μεταποιώντας τον σε πνευματική ενέργεια.
Ο Γερ. Σωφρόνιος τόνιζε ότι θα πρέπει να μάθουμε να ανάγουμε κάθε ψυχολογική κατάσταση - είτε οφείλεται σε ασθένεια είτε σε περιφρόνηση από τους ανθρώπους είτε σε διωγμό ή φυσική αδυναμία- στο πνευματικό επίπεδο με τη βοήθεια θετικών νοημάτων.
Αυτό επιτυγχάνεται αν απλώς κρατήσουμε τον νουν μας στον τόπο της Παρουσίας του Υιού του Θεού και σε διάλογο μαζί του. Αν αναλογιζόμαστε όλα τα υψηλά, όπως συμβούλευε ο απόστολος Παύλος στους Φιλιππησίους.
Ένας από τους Πατέρες της ερήμου ρωτήθηκε κάποτε από τον νεαρό υποτακτικό  του για τον τρόπο με τον οποίο αποκτώνται  τα δάκρυα στην προσευχή.
Του απάντησε: «Είναι συνήθεια. Ο άνθρωπος πρέπει να επιμείνει πολύ καιρό για να την αποκτήσει φυλάγοντας πάντοτε στη σκέψη του τη συναίσθηση των αμαρτιών που έχει κατά καιρούς διαπράξει καθώς και τη μνήμη της κολάσεως…
Ο αδελφός στην επιθυμία του να μάθει περισσότερα ρώτησε στη συνέχεια: "Ο μοναχός είναι καλό να ενθυμείτε τους συγγενείς του που εκοιμήθησαν και άλλα παρόμοια";
Και έλαβε από τον Γέροντα την εξής απάντηση: «Κράτησε οποιαδήποτε ανάμνηση προκαλεί συντριβή στην ψυχή σου.  Αν έλθουν δάκρυα τότε μπορείς να μεταφέρεις το κέντρο των νοημάτων που σου έφεραν τα δάκρυα είτε στις αμαρτίες σου είτε σε οποιοδήποτε άλλη σκέψη σε οδηγεί σε μετάνοια».
Η μετατροπή ψυχολογικών καταστάσεων σε πνευματικές αποτελεί μεγάλη καλλιέργεια του μοναχισμού. Και αν δεν μάθει ο μοναχός αυτή την πρακτική δεν θα κατορθώσει ποτέ να ολοκληρωθεί αληθινά στη μοναχική του κλίση, γιατί έρχεται συνεχώς αντιμέτωπος με  τέτοιου είδους καταστάσεις.
Για παράδειγμα, ένας αδελφός μού απευθύνει λόγο και με πληγώνει.
Υπάρχουν δύο τρόποι αντιδράσεως σε αυτή την αρνητική ενέργεια, η οποία τόσο πολύ συντρίβει την καρδιά.
*Έχω τη δυνατότητα να αντιδράσω με πικρία λέγοντας: «Τι αχάριστος που είναι! Πάντοτε ήμουν ευγενικός μαζί του, Προσεύχομαι και ενδιαφέρομαι γι΄αυτόν και κοίταξε πόσο άδικα μου συμπεριφέρεται. Είναι κακός άνθρωπος!» Αυτή είναι η φυσιολογική ψυχολογική αντίδραση των κοσμικών ανθρώπων.
* Αλλά υπάρχει και μία άλλη αντιμετώπιση. Ο πόνος είναι αληθινός και στοχεύει κατ΄ ευθείαν στην καρδιά αλλά χωρίς να σκεφτώ από πού προέρχεται αλλάζω την κατεύθυνση των νοημάτων μου και λέω: «Κύριε Συ γνωρίζεις τη νωθρότητα και την αμέλειά μου και έστειλες τον άγγελό Σου για μα με αφυπνίσει. Ελέησέ μας».
Χρησιμοποιώ την ενέργεια των συναισθημάτων, κατευθύνω την σκέψη μου προς τον Θεό και προσεύχομαι για τα αιτήματά μου.
Μπορούμε πάντα να μεταχειριζόμαστε την ενέργεια αυτής της εσωτερικής πικρίας μετουσιώνοντάς την σε προσευχή υπέρ της αφέσεως των αμαρτιών μας. Μετατρέποντας την ψυχολογική ενέργεια σε πνευματική εισερχόμαστε σε διάλογο με τον Θεό στο τέλος του οποίου αισθανόμαστε ανανεωμένοι και ούτε καν θυμόμαστε από πού ξεκινήσαμε και ποιος μας επέφερε το πλήγμα. Έτσι οτιδήποτε συνθλίβει την ψυχή μας γίνεται χρήσιμο στον βαθμό που μας οδηγεί σε καρδιακή συντριβή.
----------------------------------------------------------
Από το βιβλίο
Ο ΚΡΥΠΤΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Αρχιμανδρίτου Ζαχαρία
 Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

Ὁ Γέρων Εὐθύμιος τῆς Καλύβης τῆς Ἀναστάσεως στή Καψάλα γράφει γιά τήν Ἁγία Μορφή τοῦ Γέροντα Εὐσεβίου Γιαννακάκη




Αρκετοί αγιορείτες, οι όποιοι στα φοιτητικά τους χρόνια είχαν Πνευματικό τον π. Ευσέβιο, και άλλοι πού μαθήτευσαν κοντά του, μιλούν σήμερα με πολλή ευγνωμοσύνη και Αγάπη για εκείνον.
 Ένας απ’ αυτούς, ο π. Ευθύμιος, ιερομόναχος στην Καλύβι της Αναστάσεως, γράφει:
«Τον π. Ευσέβιο γνώρισα το έτος 1974, όταν πρωτοπήγα στην Αθήνα για εισαγωγικές εξετάσεις. Στη συνέχεια ως φοιτητής εκκλησιαζόμουν στον Άγιο Λουκά του Ιπποκράτειου και εξομολογούμην σ’ εκείνον, όσον καιρό ήμουν στην Αθήνα. Αποτελούσα μέλος μιας μικρής συνάξεως με ιεροσπουδαστές της Ροζαρίου και θεολόγους φοιτητές. Τακτικά μάς συγκέντρωνε ο Γέροντας και μάς βοηθούσε πνευματικά με την πείρα του και την διάκρισή του. Ήταν η λατρευτική ζωή του παρεκκλησίου όαση πνευματική, και ο σεβαστός π. Ευσέβιος φύλακας άγγελος στα δύσκολα φοιτητικά χρόνια.
«Αισθανόμουν έναν αυθόρμητο σεβασμό και εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του. Η μειλίχια και ήρεμη μορφή του μετέδιδε παρηγοριά και αισιοδοξία. Ή απλότητα του βοηθούσε να τον πλησιάσεις και να άνοιξης την καρδιά σου. Η ιεροπρέπεια του ενέπνεε ευλάβεια. Η πνευματική του ζωή ήταν κρυφή, δεν μιλούσε για τούς αγώνες του. Άνετα εν τούτοις διεφαίνετο η ασκητικότατα του, η αυταπάρνησή του και η αφοσίωση του στο καθήκον του.
«Τον γνωρίσαμε ως ευλαβέστατο Λειτουργό και άριστο Πνευματικό. Τον βλέπαμε, παρ’ όλη την ηλικία του να αναλώνει τον χρόνο του, τις δυνάμεις του, τον εαυτό του ολόκληρο στην διακονία των αγαπημένων του ασθενών. Έπαιρνε την λύπη τους και τούς μετέδιδε ελπίδα. Είχε το χάρισμα της παρακλήσεως. Οι προσευχές του βοηθούσαν πολλούς με τρόπο θαυματουργικό να βρουν την υγεία της ψυχής με την εξομολόγηση, και κατόπιν του σώματος. Νύκτωνε στο εξομολογητήριο του και όρθριζε στη δοξολογία τού Θεού.
«Οργάνωνε κατηχητικά, φιλανθρωπίες, έκανε ιδρύματα και πάρα πολλές κρυφές ελεημοσύνες. Μια φορά παραμονή εορτών είχε ετοιμάσει φακέλους με χρήματα για πρόσωπα πού είχαν ανάγκη. Κάποιος άνοιξε το ντουλαπάκι τού Ιερού και πήρε τα χρήματα. Ο Γέροντας ήρεμα το αντιμετώπισε και, όταν τού προτείναμε να το αναφέρει στην Αστυνομία, δεν συμφώνησε. Μόνο ηύχετο για να μετανοήσει ο κλέπτης…
«Πολύ ωφελήθηκα κοντά του και πολλά με δίδαξε. Αλλά κυρίως δυο χαρακτηριστικά του μ’ εντυπωσίαζαν περισσότερο.
«Το πρώτο ήταν η προσπάθειά του να ζει και να εργάζεται αφανώς, διότι ήταν πολύ ταπεινός…Οπως η ζωή του ήταν μυστική, έτσι και το έργο του δεν ήθελε να φαίνεται στα μάτια των ανθρώπων. Αυτό είναι τεκμήριο γνησιότητος. Ό,τι έκανε το έκανε για τον Θεό και την εικόνα Του, τον άνθρωπο.
«Ομολογούσε και πίστευε ότι όλα οφείλονται στη χάρη τού Θεού. Ο ίδιος δεν είχε λογισμούς ότι κάνει κάτι αξιόλογο. Δεν είχε επιδιώξεις για προαγωγές και αξιώματα, ούτε για επισκοπικούς θρόνους. Αυτά δεν τον συγκινούσαν, αν και τού άξιζαν. Προτιμούσε να εργάζεται στο έργο τού Θεού, θαμμένος στο μικρότατο γραφειάκι του, κάτω από το Ιερό της εκκλησίας, και μακριά από τά φώτα της δημοσιότητας. Αλλά ο πνευματικός του πλούτος και ή Χάρη του ήταν αδύνατον να κρυφθούν, γι’ αυτό και οι άνθρωποι έτρεχαν κοντά του. Εύρισκαν ένα στοργικό πατέρα και έναν πνευματικό οδηγό.
«Το δεύτερο πού με εντυπωσίαζε στον Γέροντα ήταν η ειλικρινής Αγάπη του για τον μοναχισμό. Έζησε ο ίδιος ως μοναχός στη Λαύρα των Καλαβρύτων με υπακοή, ξενιτειά και προσευχή σε χρόνια πολύ δύσκολα. Στο Ιπποκράτειο διέμεινε σ’ ένα πολύ μικρό κελλάκι στον τελευταίο όροφο, δίπλα στους ασθενείς. Εκεί “ως στρουθίον μονάζον έπί δώματος” (Ψαλμ. ρα’, 8) ζούσε ασκητικά, απλά και πτωχικά.
«Ανεδείχθη κτίτωρ δύο γυναικείων μονών και έβοήθησε πολλούς νέους ν’ άκολουθήσουν την Αγγελική ζωή των μοναχών, όπως και την αναξιότητα μου. Κάθε χρόνο επεσκέπτετο το Άγιο Όρος. Ουδέποτε διέκοψε τις σχέσεις του με το Μοναστήρι της μετάνοιας του και τον Ηγούμενο παραδελφό του π. Άνθιμο.
«Ενίοτε μ’ έπαιρνε μαζί του στην Λαύρα των Καλαβρύτων για την αγρυπνία τού Αγίου Αλεξίου, καθώς και στο Μοναστήρι του των Εισοδίων στον Ωρωπό. Ήρθε και με έπισκέφθηκε στο κέντρο νεοσυλλέκτων Αεροπορίας στην Τρίπολη και εκεί, καθήμενοι μόνοι μας στην αίθουσα τού επισκεπτηρίου, με εξομολόγησε και δρόσισε την ψυχή μου…
»Όταν εξέφρασα την επιθυμία μου να γίνω μοναχός στο Περιβόλι της Παναγίας, το σεβάστηκε και το χάρηκε… Αφήνοντας τον κόσμο, πέρασα να τον χαιρετήσω.
»Με συμβούλευσε καταλλήλως. Με χαιρέτησε δίνοντάς μου την ευχή του. Ήταν η τελευταία μας συνάντηση Εκτοτε δεν τον ξαναείδα. Οι ευχές του με βοήθησαν να γίνω μοναχός. Αιωνία του η μνήμη. Ο Θεός να τον συναριθμήσει στην χορεία των Αγίων Του.

Αμήν.


Με άπειρη ευγνωμοσύνη 

Ιερομόναχος Ευθύμιος Αγιορείτης

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/ http://ahdoni.blogspot.gr/
http://apantaortodoxias.blogspot.gr/

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

"Σας εύχομαι για την εορτή της Υψώσεως του Σταυρού..."~Επιστολές Γερ. Ιωάννη των Σπηλαίων





















Επιστολή, σελ 266

Αγαπητή Ν, Π.!
Σας εύχομαι για τη γιορτή της Υψώσεως του Σταυρού και επίσης για την ερχόμενη ονομαστική σας εορτή. 
Ο Θεός να σας δίνει υγεία και δύναμη και επιθυμία για πολύ καιρό ακόμη να διακονείτε τον Θεό και τους ανθρώπους.
Όταν χρειάζεται να διακονείτε τους πλησίον, μη θλίβεσθε που δεν προλαβαίνετε το εργόχειρο διότι η διακονία του πλησίον είναι επίσης διακονία του Θεού.
Όσον αφορά την εγχείριση κάντε υπομονή όσο υπάρχει δυνατότητα αλλά οπωσδήποτε να κάμετε ευχέλαιο.
Πίνετε και λαδάκι Ευχελαίου.
Περαιτέρω ό,τι δώσει ο Θεός.
Για τον Γκ. θα προσευχόμαστε και για τον Β. επίσης.
"Θλίψεις και ανάγκαι εύροσάν με και το όνομα Κυρίου επεκαλεσάμην" να γιατί τις επιτρέπει για μας ο Κύριος.
Καθείστε σπίτι, εργαστείτε και τά το μέτρο των δυνάμεών σας και η Βασιλεία των Ουρανών θα σας βρει.
Ο Θεός να σας φυλάει.
Η ευλογία του Θεού μαζί σας.
Άλλη μια φορά χρόνια πολλά για τη γιορτή σας.

1991

---------------------------------------------------------
Επιστολή, σελ 264

 Αγαπητή Ν, Π.!
Δεν χρειάζεται να παίρνετε ευλογία για τις καλές πράξεις.
Αν έχετε την επιθυμία και τη δυνατότητα, (να) κοπιάζετε, συν Θεώ.
Για την Εκκλησία όλα είναι καλά να τα κάνουμε.
Τώρα, που δεν υπάρχουν 'άνθρωποι" και το μικρό πράγμα αυξάνει σε μεγάλο.
Κοπιάζετε συν Θεώ κατά το μέτρον των δυνάμεών σας.
Ευχαριστούμε για όσα στείλατε. Η ευλογία του Θεού μαζί σας και με την οικογένειά σας.
Ο Θεός να σας φυλάει.
----------------------------------------------------------------
Επιστολή, σελ 272
......
Ανακουφίστηκα πολύ με την είδηση για τον μπαμπά σας. 
Να, στις 21 του μηνός θα ιερουργήσω και θα βγάλω μερίδα γι΄αυτόν. Αυτοί είναι ιερομάρτυρες και είμαι σίγουρος ότι θα ικετεύσουν για σας.
Για τους οικείους σας να προσεύχεστε ήρεμα, παραδίδοντάς τους στον Θεό. 
Ορίστε βρήκα κι εγώ δυο προσευχούλες του αγίου Θεοφάνη και αναπαύομαι πολύ με αυτές μέσα στις πολλές μου υποχρεώσεις. Αυτό είναι πολύ καλό. Θα στις γράψω και για σας.
Κύριε συ πάντα οίδας. Ποίησόν μοι κατά το θέλημά σου".
Και η δεύτερη: Κύριε Κύριε! Βοήθει και δίδου ισχύν πορεύεσθαι κατά το θέλημά Σου. Αμήν.".
Συγχωρήστε με μεγαλόψυχα γι΄αυτό το μικρό γραμματάκι. Η γεροντική αδυναμία δέσμευσε και τη δική μου ζωντάνια. 
Με αγάπη εν Κυρίω.
1993
-----------------------------------------------
Από το βιβλίο
Με λεπτότητα και αγάπη
Επιστολές του Γέροντα Ιωάννη της Μονής των Σπηλαίων
(Πσκωφ)
Εκδόσεις Εν πλω
---------------------------------------------------
http://agiamarina.radiostream321.com/
---------------------------------------------------------------------------------

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΜΙΜΗΤΕΣ .....

Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΒΙΒΛΙΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ FACE ΒΟΟΚ

    ΣΗΜΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΑΣΜΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ

    ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΟΠΟΥ ΦΟΙΤΟΥΝ ΟΙ ΥΙΟΙ ΜΟΥ 
    ΑΝΤΡΙΧΙΑΖΩ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ ΤΩΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΥΜΝΝΑΣΙΟΥ (ΔΕΝ ΘΑ ΠΩ ΟΝΟΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΙΟ ΓΙΑ ΕΥΝΟΗΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ) 

    ΘΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ Η ΠΡΩΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ  ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΥΛΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΙΣΛΑΜΟΠΟΠΟΙΗΣΗΣ. ΚΑΤΟΠΙΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΚΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΚΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΚΑΘΩΣ ΣΥΣΤΕΓΑΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΧΩΡΟ
     ΔΟΘΗΚΑΝΕ ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ!!!!!

    ΑΚΟΥΣΤΕ ΠΩΣ!!!!!!! ΑΓΟΡΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΤΗΝ ΔΙΠΛΗ ΤΙΜΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΕΔΒ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΣΑΝ ΙΟΥΔΕΣ ΝΑ ΠΑΡΕΤΗΘΟΥΝ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΔΙΠΛΟΥ ΚΟΣΤΟΥΣ ΤΑ ΑΓΟΡΑΣΑΝΕ ΣΤΗ ΔΙΠΛΗ ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΩΘΗΚΑΝΕ ΔΩΡΕΑΝ!!!!!! 

    ΣΕ 740 ΜΑΘΗΤΕΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΧΩΡΙΑ ΣΤΟΥΣ 215 ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ 

    ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΩΡΑΣ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΣΕ 1ο ΒΑΘΜΙΑ 2ο ΒΑΘΜΙΑ ΚΑΙ 3ο ΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
     ΚΑΙ ΙΔΟΥ Η ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ. ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΣΑΣ ΕΧΩ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ!!!!!!

    ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΠΙΣΤΕΩΣ 

    ΓΙΝΑΜΕ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ Η ΟΧΙ; 

    ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.....

    Μαρία Ζουρνατζή
     Μιχαήλ Άγγελος Ζουρνατζής και
     Μάξιμος Ζουρνατζής.

    ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΕΣΧΑΤΑ!!!!!!!!!!!!!!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...