Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Μόνο με το Πνευματικό Πένθος ο νους γίνεται ικανός να ενωθεί με την καρδιά για να θεραπευτεί όλο το Είναι μας.


Μόνη της η προσευχή δεν επαρκεί για τον εξαγνισμό της ψυχής (από τα πάθη). Αυτό που συντρίβει πραγματικά όλα τα πάθη και θεραπεύει τις δυνάμεις της υπάρξεώς μας είναι το πνευματικό πένθος. 

Όταν ο άνθρωπος πενθεί οικοιοθελώς, επικαλούμενος τη Χάρη του Θεού, ο νους και η καρδιά του ενοποιούνται. Όλο το είναι του ενοποιείται και είναι σε θέση τώρα να συμμορφωθεί προς τις εντολές του Χριστού. 

Για παράδειγμα αυτός που πενθεί καθίσταται ικανός να αγαπήσει καθώς το πνευματικό πένθος είναι η ανταπόκριση της δικής μας αγάπης, στο άγγιγμα της θεϊκής αγάπης.
Σύμφωνα με τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, όταν ο άνθρωπος ανακαλύπτει την οδό του πνευματικού πένθους ακόμα και το σώμα του γίνεται ανάλαφρο μέσω του αγιασμού του. 

Οι εντολές του Χριστού, οι οποίες μας διδάσκουν την αγάπη προς τον Θεό με όλη τη διάνοια, όλη την καρδιά και όλη τη δύναμή μας εκπληρώνονται. 

Πώς όμως να αγαπήσουμε τον Θεό με όλη την καρδιά και όλη τη διάνοιά μας όταν ο νους και η καρδιά έχουν διαχωριστεί μεταξύ τους και όλες οι δυνάμεις της ψυχής είναι διασκορπισμένες; 

Μόνο στην πράξη του πνευματικού πένθους ο νους γίνεται ικανός να κατεβεί και να ενωθεί με την καρδιά ώστε όλο μας το είναι να θεραπευτεί. Και γι΄αυτό το λόγο οι άγιοι πατέρες αξιολογούν το πνευματικό πένθος ως περιεκτική αρετή.

Η πάλη αυτή της καθάρσεως είναι πολύ πλούσια. Διαβάζουμε στο βιβλίο του πατρός Σωφρονίου για τον άγιο Σιλουανό ότι όταν ο άγιος Ιωάννης ο Κολοβός καθαρίστηκε τελικά από τα πάθη προσευχήθηκε να επιστρέψει σε αυτόν μια μικρή γεύση τους επειδή κατάλαβε ότι η πάλη εναντίον τους είχε προσφερθεί στον Θεό ως ευάρεστη θυσία....

Τέλος όταν ο άνθρωπος βρίσκει χάρη ενώπιον του Θεού εξαιτίας της θυσίας που προσφέρει για την κάθαρσή του, ο Θεός τον καλεί σε υψηλότερη θυσία, (δηλαδή) την προσφορά προσευχής για τη σωτηρία όλου του κόσμου, σύμφωνα με την οδό των αγίων. Αυτή είναι η τελειότητα την ομοιώσεως του Θεού μέσα μας. Αυτή είναι η τελειότητα του βασιλείου ιερατεύματος.